Διώνη Ανδρίκου - Κτηνίατρος

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

Της Πρωτομαγιάς...


Αναζητώ συχνά το νόημα των επετειακών εορτασμών…

Θέλω πολύ να πιστέψω ότι έχουν αξία όλες αυτές οι συγκεντρώσεις, ότι δεν είναι μια «ανακύκλωση κρέατος» παραταξιακών και κομματικών μηχανισμών, αλλά η ζωή με διαψεύδει.

Είμαι καλεσμένη, εκτός από την καθιερωμένη διαδήλωση, σε δυο βαφτίσια και ένα γάμο αυτό το τριήμερο της Πρωτομαγιάς. Τρεις κοινωνικές εκδηλώσεις που οι συντελεστές τους επέλεξαν να τις πραγματοποιήσουν ετούτες τις μέρες, αφού γίνονται εκτός Αθηνών και θέλησαν να διευκολύνουν το ταξίδι μας. Έτσι η «εργατική» μου συνείδηση πρέπει ν’ αποφασίσει «με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει»…

Κάθε χρόνο «έτσι με πάει»… ένα προς τρία. Ένα πόντο στην «συνείδηση» και τρεις στην πλήξη… άθλιο και ψυχοφθόρο ό,τι και να διαλέξω.
Αυτό όμως που είναι περισσότερο και από βέβαιο, είναι πως καμία κοινωνική εκδήλωση δεν μπορεί να με πληγώσει όσο μια συγκέντρωση Πρωτομαγιάς.

Κάποτε απλώσαν οι εργάτες λάβαρα διεκδίκησης, σήμερα οι σημαίες ανεμίζουν μεσίστιες. Τα αιτήματα συχνά είναι «πλαστά» και δεν απηχούν ούτε τις ανάγκες ούτε τις αγωνίες του κόσμου. Οι παρατάξεις ταυτίστηκαν με τα κόμματα και η έκπτωση της συνδικαλιστικής και της πολιτικής ζωής συμπυκνώνεται πολλές φορές στις «χωριστές συγκεντρώσεις».
Το πιο γελοίο όμως είναι ότι δεν υπάρχει ο στοιχειώδης σεβασμός απέναντι στην ημέρα. Δεν υπάρχει μνήμη ή τιμή, μόνο σκοπιμότητα.
Διαβάζω λοιπόν στις «φοβερές» ανακοινώσεις του τάδε ή δείνα Εργατικού Κέντρου ότι: «Κήρυξε 24ωρη απεργιακή κινητοποίηση για την 1η Μάη 2009»…

«Δεν είναι αργία είναι απεργία»... δηλαδή;

Ποιον κοροϊδεύετε σύντροφοι;
Ποιας πραγματικότητας την αλήθεια εκφράζετε;

Πιο αργία από την Πρωτομαγιά δεν γίνεται…

Με τούτες τις σκοπιμότητες, τα καπελώματα και τις υποκρισίες στείλατε και τον λίγο κόσμο, που ίσως να νοιώθει ή και να είναι ακόμη εργάτης, στους αγρούς για μαργαρίτες ή σε βαφτίσια και γάμους να ακροβατεί στις παρυφές της κατάθλιψης.

Παραταχτείτε λοιπόν αραιά για άλλη μια φορά. Αυτό είναι το σύνθημα.

Με πολλά πανό για να φαινόμαστε… Αφού δεν πείθουμε πια τον κόσμο, ας πείσουμε τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.




Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά
να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα;

ουρλιάζουν και σφυρίζουν φορτηγά

σαν ψάρι μ' έχουν πιάσει μες στα δίχτυα


Για κάποιον μες στον κόσμο είν' αργά
ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά;

Ποιος τη ζωή μου, ποιος παραφυλά

στου κόσμου τα στενά ποιος σημαδεύει;

πού πήγε αυτός που ξέρει να μιλά

που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει;

Για κάποιον μες στον κόσμο είν' αργά
ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά;



Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας

Η καθιέρωση του εορτασμού της εργατικής Πρωτομαγιάς. Ιστορικό του εορτασμού της ελληνικής Πρωτομαγιάς
.


Φωτογραφία: Jonas Bedkinsen

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

Γυναίκα και μετανάστης... να το απεύχεσαι να βρεθείς σ' αυτή τη θέση.



-->Ποια είναι η πατρίδα, η καταγωγή, ο τόπος μου;
Σε ποια βουνά ανθώ;
Με ποιους ανέμους στροβιλίζομαι;
Ποιας θάλασσας πίνω τα δάκρυα;
Σε ποια αμμουδιά γεννώ την ελπίδα μου;
Ποιος μόχθος μ’ έψησε κάτω απ’ τον ήλιο;
Ποιας τρικυμίας τ’ αδιόρθωτο είμαι άφρισμα;
Ποιο σύννεφο με περιέχει;
Μ’ έβρεξε ο Θεός-ένα σπυρί ρύζι-στην Κίνα.
Μια τούφα βαμβάκι στην Ινδία.
Μια χούφτα αλάτι στη Βολιβία.
Ένα ελαιόδεντρο στη Μεσόγειο.
Μου χάρισε ο Θεός ένα νεκρό παιδί στο Ιράκ.
Μια αποσταμένη ελπίδα στο Αφγανιστάν.
Μια σαλεμένη ανακωχή στην Παλαιστίνη.
Μια τρύπια σημαία απόγνωσης στα Βαλκάνια.
Κι ύστερα βρέθηκα εδώ Ελλάδα και δεν σε ήξερα και δεν με ήξερες
Για να με μάθεις έριξαν οξύ στο πρόσωπο και τα σπλάχνα μου
Για να έχω όνομα και υπόσταση χρειάστηκε να πεθάνω
κι ούτε τότε τα κατάφερα


Τ.
-->

Κυριακή, 26 Απριλίου 2009

Νέο επεισόδιο κακοποίησης σκύλου... για να ξέρουμε και να ντρεπόμαστε.


ΝΕΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΣΚΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΛΕΣΒΟ Στις 21-4-2009, ούρλιαξε πάλι ο κακόμοιρος ο Προμηθέας. Ούτε 1 έτους δεν είναι και έχει δηλητηριαστεί 2 φορές, έχει χτυπηθεί από αυτοκίνητο, έχει χτυπηθεί από τους κατοίκους της Σκάλας Καλλονής κατ' επανάληψη. Αυτή τη φορά του ρίξανε οξύ στο πρόσωπο. Βρίσκεται στην αγκαλιά της Κιβωτού και ψάχνει απεγνωσμένα για σπίτι, μετά την θεραπεία του. Παρακαλώ, βοηθήστε τον.

Αυτή τη στιγμή φιλοξενείται σε φιλικό petshop, στην Μυτιλήνη (ΤΟ ΓΙΑΤΑΚΙ) γιατί έχει ανάγκη από καθαρό περιβάλλον, περιορισμό, καθημερινή (2 φορές) καθαριότητα των πληγών, και την αντιβίωση του. Αν μπορεί κάποιος να αναλάβει την φιλοξενία του τώρα, ή μετά την θεραπεία του έως ότου βρει σπίτι, θα ήταν υπέροχο!


Για όποιον θέλει και μπορεί να βοηθήσει:
Επικοινωνία
Βασιλεία Μαυραγάννη
E-mail: vasmavra ΑΤ yahoo.gr
Τηλ. 6937400469

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1021840


ΕΙΜΑΙ ΕΞΑΛΛΗ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΩ!
ΚΙ ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΕΓΚΑΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΟΞΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΠΩΣ ΠΙΟ ΕΛΑΦΡΑ -ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ- Ο ΚΑΗΜΕΝΟΣ Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΚΑΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΕΠΙ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΧΡΟΝΟ!


ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕ ΟΛΟΙ!

ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΞΙΟΛΑΤΡΕΥΤΟ ΠΛΑΣΜΑ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ!


Αναδημοσίευση από την Αθηνά
THEOULINI

Τρίτη, 21 Απριλίου 2009

Η μισή μου Πατρίδα… Μάνη















Η μισή μου Πατρίδα...

Μου μοιάζει

Άλλοτε οργιαστική και καταπράσινη

Άλλοτε άγρια

Άλλοτε γαλήνια, παραδομένη στη σιγαλιά

Άνυδρη

Πλημμυρισμένη φλέβες αιωνιότητας

Ο ήλιος εκεί σκίζει την πέτρα

Λιώνει την ψυχή του βράχου

Από τ’ απόσταγμά σταλάζει ανθρώπους,

άλλοτε αγίους και άλλοτε ληστές,

να προσκυνούν το Θάνατο

Η μισή μου Πατρίδα μου μοιάζει

Έχει αρραβωνιαστικό το Χάρο

Στολίστηκε ανοιξιάτικη για το πένθος

Στα κοιμητήρια της μυρμηγκιάζει η ζωή

Στους νεκρούς γιούς της ανασαίνει το τραγούδι


21/4/2009


Τ.




Πέμπτη, 16 Απριλίου 2009

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου...

...



Σηκώσαν τους Σταυρούς στους ώμους τους.

Ο καθένας απ’ αυτούς είχε τον δικό του Κρανίου τόπο για να σταυρωθεί.


Η Κωνσταντίνα σ’ ένα συνεργείο καθαρισμού.

Ο Δημήτρης στην απαξίωση

Ο Αλέξανδρος σε μια μοιραία συνάντηση στην οδό Μεσολογγίου

Ο Μοντασέρ Μοχάμεντ σ’ ένα ρέμα


Ο Φίλιππος στην ανεργία

Η Αλεξάνδρα στην κακοποίηση

Ο Βλαδίμηρος στην υποκρισία

Η Αμαλία στην αμέλεια


Ο κόσμος όλος στις ψευδείς υποσχέσεις





Υιε της Παρθένου,
Θεέ της Παρθένου,
και του κόσμου πλαστουργέ,
δικά σου τα πάθη και τα βάθη
της σοφίας.
Εσύ ξέρεις το τι ήσουν
κι αυτό που έγινες.
Εσύ θέλησες να πάθης
και τιμώντας τους ανθρώπους
ήρθες να τους σώσης.
Εσύ τις αμαρτίες
τις δικές μας, τις επήρες σαν αρνί,
εσύ τις ενέκρωσες,
ο Σωτήρ, με τη σφαγή σου κι έσωσες τους πάντες.
Εσύ 'σαι που πάσχεις
και που δεν πάσχεις,
εσύ πεθαίνεις και σώζεις,
εσύ έδωσες στη σεμνή
θάρρος για να σου φωνάζη:
Ο γιος κι ο Θεός μου.



Ρωμανός ο Μελωδός …

Από το θρήνο της Θεοτόκου

(σε μετάφραση Π. Α. Σινόπουλου)


Οι πίνακες, Κραυγή και Απόγνωση είναι του Ε. Munch


Κυριακή, 12 Απριλίου 2009

Μ. Εβδομάδα... Πένθος της ποίησης και του παντός


Σε τον επί υδάτων

κρεμάσαντα πάσαν την γην ασχέτως

η κτίσις κατιδούσα

εν τω Κρανίω κρεμάμενον

θάμβει πολλώ συνείχετο,

ουκ έστιν Άγιος,

πλην Σου, Κύριε, κραυγάζουσα.


"Σε τον επί υδάτων κρεμάσαντα"


Ωδή Γ΄. Ειρμός. Ήχος Πλ. Β΄.
Κασσιανή η ποιήτρια και αγία



Αυτός που κρέμασε τον ήλιο
στο μεσοδόκι τ’ ουρανού
κρέμεται σήμερα στο ξύλο
ίλεως, Κύριε, γενού.
Και στ’ ασπαλάθια της ερήμου
μια μάνα φώναξε, παιδί μου.

Με τ’ Απριλιού τ’ αρχαία μάγια
με των δαιμόνων το φιλί
μπήκε στο σπίτι κουκουβάγια
μπήκε κοράκι στην αυλή
κι όλα τ’ αγρίμια στο λαγκάδι
πήραν το δρόμο για τον Άδη.

Θα ξανασπείρει καλοκαίρια
στην άγρια παγωνιά του νου
Αυτός που κάρφωσε τ’ αστέρια
στην άγια σκέπη τ’ ουρανού
κι εγώ κι εσύ, και εμείς κι οι άλλοι
θα γεννηθούμε τότε πάλι.


"Μεγάλη Πέμπτη"

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Χρήστος Τσιαμούλης
Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης




Ο πίνακας είναι ο Γολγοθάς του
Edvard Munch



Περίλυπος εστιν η ψυχή μου έως θανάτου...





Πέμπτη, 9 Απριλίου 2009

Η Χάρις...της Ελένης Λαδιά από την Εστία...

Η "Χάρις" είναι ένα οίκημα, χωρίς σαφή προσδιορισμό ίδρυμα, ξενοδοχείο ή και ναός. Εκεί μένουν άνθρωποι που κατέφυγαν για σωτηρία, εξαναγκασμένοι είτε από την καλοκαιρία είτε από τη μοναξιά. Οφείλουν όμως να τηρούν τους παράδοξους κανονισμούς του κτηρίου, τους οποίους ορίζει ο αόρατος ιδιοκτήτης και εκτελεί η μετεωρολόγος της Χάριτος Ουρανία, με τη βοήθεια του Ανδροκλή, που ονομάσθηκε αργότερα Ιεροκλής.

Ανάμεσα στους ενοίκους του κτηρίου βρίσκεται και ο Βασίλης, ένας εξευγενισμένος και φιλοσοφημένος άνδρας, ο οποίος εγκληματεί διότι πιστεύει πως ο περιβάλλων χώρος είναι χάρτινος. Έτσι, στα όρια της παράνοιάς του, δολοφονεί μες στο δάσος ένα κοριτσάκι, για να διαπιστώσει άν είναι χάρτινο ή αληθινό. Το όνομα της μικρής ήταν Χάρις. Στο κτήριο ζει και η μητέρα της Χάριτος, καθώς και άλλοι ένοικοι με βαρύ πεπρωμένο και ψυχολογία.

Η εξιστόρηση με την πρωτοπρόσωπη, δευτεροπρόσωπη και τριτοπρόσωπη γραφή, καθώς και ο εναλλασσόμενος ρόλος αφηγητή και συγγραφέως διευκολύνουν την πολυφωνία του μυθιστορήματος, το οποίο αγαπήθηκε από το κοινό ήδη από την πρώτη του έκδοση.

Δείτε περισσότερα για τα βιβλία της Ελένης Λαδιά εδώ:PERIZITITO.GR

Μικρό απόσπασμα από το βιβλίο εδώ: Η Χάρις

Ο Μάνος Χατζιδάκις για την παράδοση...

Ο Μάνος Χατζιδάκις για την παράδοση...
Ένα κείμενο επίκαιρο, αντίδοτο στην βλακεία που διεκδικεί εύσημα πατριωτισμού... με ένα "κλικ" στην εικόνα διαβάστε το...

Μάθε πόσο μετράει η υπογραφή σου...