Αγαπημένο μου ημερολόγιο…
Έχω καιρό να σου γράψω.
Μη μου θυμώσεις. Εσύ καταλαβαίνεις.
Πάνε 48 χρόνια από τη στιγμή που γεννήθηκα γυναίκα.
Μου αρέσει πάρα πολύ, στο έχω πει;
Τώρα τελευταία μου αρέσει.
Έκανα λάθη, παλιά... συγκρίθηκα… ξέρεις εσύ… όμως τελικά κατάλαβα ότι μου αρέσει που είμαι γυναίκα.
Ναι, μου αρέσει που μπορώ να κλαίω φανερά και δεν θα με πει κανείς δειλή.
Που μπορώ να πονώ και να το λέω.
Να κουράζομαι και να το παραδέχομαι.
Να αγαπώ και να το ομολογώ.
Να σέρνομαι στα πατώματα για έναν άνδρα, να γίνομαι ελληνική ταινία, και να μην ντρέπομαι.
Να είμαι επιεικής με τους ανόητους, τους άσχετους, τους χαμηλονοήμονες και να μην νιώθω ότι αυτό με υποτιμά…
Να δίνω και να δίνομαι και να μην το θεωρώ ποτέ Πολύ… να έχω πάντα κι άλλο να δώσω…
Θα μου πεις βέβαια ότι δεν είναι όλες οι γυναίκες έτσι…
Ναι, δεν είναι.
Όμως εγώ, δεν είμαι σαν τις άλλες.
Ξέρω κατ’ αρχήν να χάνω.
Μεγάλη ιστορία αυτό.
Ξέρω να χάνω ακόμη και όταν δεν παίζω.
Τι είπες;
Βλακεία;
Εεεε… τι να κάνουμε;
Πιο βλάκες από τους έξυπνους υπάρχουν;
Ήμουν χάλια… ξέρεις εσύ...
Ανασηκώθηκα γρήγορα, ως συνήθως, και άρχισα να ψηλαφώ τις νέες συνθήκες.
Δύσκολο πράγμα η έλλειψη, η απουσία…
Δεν θα μιλήσω για απώλεια…
Πώς να χάσεις κάτι που δεν είχες;
Το έριξα στη δουλεία… παλιά δουλειά. Παλιά, καλή, δοκιμασμένη συνταγή. Εργασιοθεραπεία.
Κάτι η γλύκα των μαθητών μου… κάτι οι φίλοι που στέκονται πάντα δίπλα σου για να σε σηκώσουν-ακόμη και αν βαρέθηκαν να σε βλέπουν να πέφτεις-κυρίως η νέα δουλεία…
Γι αυτό σου λέω… είμαι καλά…
Δεν είμαι καθώς πρέπει, είμαι Γυναίκα.* και προσπαθώ να είμαι καλά.
ΥΓ… Αν αργήσω να σου γράψω θα καταλάβεις.
Όποιος τόσο γρήγορα λέει ότι είναι καλά… εεεε…
ΥΓ2 … Σήμερα έφυγε ΚΑΙ η γάτα μου… η Ψιλόλω... όνομα χάδι και δώρο...
Δεν με πειράζει τόσο που έφυγε… όσο που θα γυρίζει στους δρόμους μιας χώρας που τη λένε Ελλάδα… ξέρεις εσύ… τα αδέσποτα στην Ελλάδα τα αγαπούν λιγότερο και από Πακιστανό μετανάστη…
ΥΓ3 … Πριν ένα χρόνο περίπου «έφυγε» η Σία… όλη την ημέρα σήμερα ήθελα να την πάρω τηλέφωνο… να της μιλήσω… να της πω… να της πω… ένας χρόνος… τόσες αλλαγές… τόσα νέα…
Φεύγουν οι φίλοι και αφήνουν πίσω τους αριθμούς τηλεφώνων που απαντούν: «ο συνδρομητής που καλέσατε, έχει πιθανόν το τηλέφωνο απενεργοποιημένο…»
ΥΓ4 … «Έφυγε» και ο Κώστας Αξελός… ο άνθρωπος που κατανόησε την έννοια της Σιωπής και του Λόγου. Η πιο ποιητική μορφή του σύγχρονου στοχασμού.
Ο Κόσμος… Η Περιπλάνηση… και το Παιχνίδι… από σήμερα, ταξιδεύουν σε άλλα, περιπετειώδη εύχομαι, μήκη…
* Τενεσσή Ουίλλιαμς, «Τριαντάφυλλο στο στήθος»
Οι πίνακες είναι των: Katherine Ace και Jia Lu
