7/11/2003
Cine Hi Life στον Πειραιά… Βλέπαμε την Πολίτικη Κουζίνα.
Μετά από λίγες μέρες ήρθε στα χέρια μου από σένα η μουσική της.
Με κανέλλες και μπαχάρια, όπως της άξιζε…
Μπαχάρι Κανέλλα Φιλί… έγραφες.
Έτσι ήσουν πάντα… πρόσεχες και την παραμικρή λεπτομέρεια.
Ήσουν η πρώτη που θα τηλεφωνούσες στις γιορτές και τα γενέθλια.
Πρωί-πρωί…
Αργότερα, λίγο πριν το τέλος, όλες ξέραμε… Αν δεν έπαιρνες πρωί-πρωί, όπως πάντα, σήμαινε ότι δεν ήσουν καλά… ότι οι χημειοθεραπείες σε είχαν τσακίσει, ότι πονούσες…
Δεν ήθελες να σε λυπούνται… ποτέ. Ακόμη και όταν έλεγες: «δεν είμαι καλά», το έλεγες κάπως… δεν ήταν μίζερο, ήταν αξιοπρεπές.
Σε τσάκιζαν οι χημειοθεραπείες…
Αυτό που σε τσάκιζε πιο πολύ απ’ όλα όμως, ήταν που οι άνθρωποι την αξιοπρέπεια την ερμηνεύουν ως αντοχή ή σκληρότητα.
«Μπράβο…μπράβο…δεν έχεις ανάγκη εσύ, αντέχεις.»
Ύστερα κύλησε ο καιρός, σαν δάκρυ… έφυγες.
Μείναμε εμείς οι υπόλοιπες… μ’ ένα: «αχ, ρε Σία…» διαρκώς στα χείλη, μ’ ένα θυμό και να μην ξέρουμε τι να πούμε στη μάνα σου.
Τις φίλες μου, έλεγα, τις έχω διαλέξει με casting...
Εσύ όμως, με διάλεξες. Δεν το είπα ποτέ... μα έτσι είναι.
Μας διάλεξες μία-μία… μας έδεσες με την πολύχρωμη ιδιαιτερότητα μας σ’ ένα υφάδι σφικτό και πολύτιμο. Το στημόνι ήσουν εσύ. Δεν το καταλαβαίναμε…
Πριν λίγες μέρες είχες γενέθλια…
Τηλεφωνηθήκαμε οι άλλες μεταξύ μας... σα να σε γιορτάζαμε...
Την Έλη την πήρα την προηγούμενη μέρα… τι να της έλεγα;
Της τηλεφωνώ κάποτε-κάποτε… μιλάμε για σένα, για τα παιδιά…
Τι να της πω όμως; Είναι κι αυτή σαν κι εσένα…
Όταν την ακούω να μιλά…
Αδελφή σου θα μου πεις… φυσικό να μοιάζετε.
Μπαχάρι… Κανέλλα… Φιλί…
«Με μια χούφτα μπαχάρι έφυγες
Μες την αγορά μια σκιά...μια σκιά»
