Δίκτυο για τον Πολιτισμός και την Εκπαίδευση στις Φυλακές "Γεώργιος Ζουγανέλης"

Η Εκπαιδευτική Κοινότητα, και ειδικότερα ο χώρος της Εκπαίδευσης εντός Φυλακών, έχασε ένα από τα πιο εξέχοντα μέλη της. Τον Γεώργιο Ζουγανέλη, ο οποίος, από την ίδρυση του, το 2005, και μέχρι τον αιφνίδιο θάνατό του, στις 30 Ιανουαρίου 2016, υπήρξε Διευθυντής του ΣΔΕ των Φυλακών Κορυδαλλού.
Η απώλειά του, ανήμερα των Τριών Ιεραρχών, εορτή της εκπαίδευσης και των Δασκάλων, γέμισε πόνο και θλίψη όχι μόνο την οικογένεια και τους φίλους του αλλά και την καρδιακή του οικογένεια, τους μαθητές του, εντός και εκτός Φυλακών.
Ο ατσάλινος χαρακτήρας και η αφοσίωση του ανθρώπου που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε, δεν μας επιτρέπουν μόνο να πενθούμε, πρέπει να κάνουμε πράξη – οφείλουμε στην μνήμη του να κάνουμε πράξη – το όραμα της καθολικής εκπαίδευσης των κρατουμένων. Να μετατρέψουμε δηλαδή τους θύτες σε μα-θητές, όπως του άρεσε να λέει.
Για τον σκοπό αυτό, φίλοι και συνεργάτες του από όλη την Ελλάδα, συνάδελφοι του από τον χώρο των ΣΔΕ και της εκπαίδευσης εντός φυλακών, καλλιτέχνες από όλους τους χώρους, άνθρωποι που μας άγγιξε η ξεχωριστή του προσωπικότητα, ιδρύουμε το Δίκτυο για τον Πολιτισμό και την Εκπαίδευση στις Φυλακές «Γεώργιος Ζουγανέλης».
Σκοποί του δικτύου είναι, όπως αναφέρεται στο καταστατικό:
«Η στήριξη και προώθηση του Πολιτισμού και της Εκπαίδευσης στα Σωφρονιστικά Καταστήματα της Χώρας, η στήριξη του Εκπαιδευτικού έργου εντός των Φυλακών και η υποστήριξη των κρατουμένων και των αποφυλακισθέντων οι οποίοι επιθυμούν να συνεχίσουν τις σπουδές τους σε όλες τις βαθμίδες Εκπαίδευσης».

Όσοι ενδιαφέρεστε να γνωρίσετε την δράση του Δικτύου «Γεώργιος Ζουγανέλης», μπορείτε να επισκεφθείτε το ιστολόγιο: http://diktiogeorgioszouganelis.blogspot.gr/

Το λογότυπο του Δικτύου είναι έργο καταρτιζόμενου του ΔΙΕΚ των Φυλακών Κορυδαλλού. 

Δεν μπορώ μόνο να πενθώ, πρέπει και να θυμάμαι

Ανεβαίναμε την Υπαπαντής με τον Γιώργο, επιστρέφαμε από την Β/Βάθμια στον Πειραιά, μέρα μεσημέρι, και ξαφνικά βλέπουμε (δηλαδή βλέπει, εγώ χαμπάρι δεν πήρα) έναν τύπο φουσκωτό και κοντοκουρεμένο με παραλλαγή και μαύρο φανελάκι, χρυσαυγίτης φαινόταν. Ακούω μια φωνή, σχεδόν πολεμική ιαχή: «Ε, τι κάνεις εκεί;» Ο Γιώργος αγριεμένος, όπως δεν τον είχα ξαναδεί, τραβάει χειρόφρενο και κατεβαίνει σαν αστραπή από το αμάξι. Ως να καταλάβω τι γίνεται, έχει πάρει στο κυνήγι τον τύπο, ο οποίος ακόμη τρέχει. Τον είδε μέσα στο στενό που πήγαινε να χτυπήσει πακιστανό πλανόδιο ψαρά. Δεν προσπέρασε το γεγονός, δεν τα έκανε ποτέ, δεν είπε «δεν βαριέσαι», δεν το έλεγε ποτέ. Αυτός ήταν ο Γιώργος, δεν προσπερνούσε την αδικία. Ο ψαράς τον ευχαρίστησε και χάθηκε κι εκείνος στα στενά της Δραπετσώνας. Δεν ξέρω αν τον θυμάται. Τα «τσιγκανάκια» στην Φυλακή όμως θυμούνται. Τον λατρεύουν γιατί τους έδωσε την ευκαιρία να πάνε Σχολείο. «Κανείς δεν μας ήθελε μέχρι τώρα Δάσκαλε», έλεγαν. Οι φτωχοί, οι κατατρεγμένοι, οι ασθενείς, οι αποφασισμένοι ν’ αλλάξουν…. Όλοι είχαν κάτι να πάρουν από τον Δάσκαλο. Με δικαιοσύνη, χωρίς χάρες, χωρίς λύπηση, με διάκριση και μέτρο.

Γι αυτό δεν μπορώ μόνο να πενθώ, πρέπει και να θυμάμαι. Γιατί ετούτες οι μνήμες, από τον φίλο και Δάσκαλο, είναι πιο επίκαιρες από ποτέ.

Ελένη Λιντζαροπούλου

9/2/2016

Ο Γιώργος Ζουγανέλης γεννήθηκε στις 29-4-1961. Το 1979 αποφοίτησε από την Αθωνιάδα  Εκκλησιαστική Ακαδημία, από όπου έλαβε και πτυχίο Αγιογραφίας, και το 1984 από την Θεολογική Σχολή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, ενώ παράλληλα έκανε σπουδές Βυζαντινής Μουσικής και Θεωρητικά στο Ωδείο Αθηνών. Εργάστηκε ως Θεολόγος στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και από το 2005, που δημιουργήθηκε το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των Φυλακών Κορυδαλλού, υπήρξε Διευθυντής του.  Απεβίωσε αιφνίδια το Σάββατο 30-1-2016. Η πολιτεία, κατόπιν προτάσεως των εκπαιδευομένων του Σχολείου, τίμησε την προσφορά του ονομάζοντας το σχολείο σε: 2^ο ΣΔΕ Κορυδαλλού – Γεώργιος Ζουγανέλης.   

Στην μνήμη του, φίλοι, συνάδελφοι και συνεργάτες ίδρυσαν το Δίκτυο για τον Πολιτισμό και την Εκπαίδευση στις Φυλακές «Γεώργιος Ζουγανέλης» 

16 Νοεμβρίου 2012 – Εκδήλωση για το Πολυτεχνείο στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των Φυλακών Κορυδαλλού

Το πάθος για τη Λευτεριά είναι μεγαλύτερο απ’ όλα τα κελιά… 
 

Ένας «πανηγυρικός», ένα ντοκουμέντο για τις δικτατορίες ανά τον κόσμο, ένα χρονικό των τριών ημερών της εξέγερσης του ’73, ένα μικρό δρώμενο, η ανταλλαγή απόψεων ανάμεσα στους μαθητές του σχολείου και τα μέλη του ΚΕΘΕΑ που παρακολουθούσαν την γιορτή … όλα κι όλα 45 λεπτά. Στάθηκαν όμως ικανά να κορυφώσουν την συγκίνηση μέσα στην ακινησία του εγκλεισμού και να γεννήσουν δεκάδες ερωτήματα και προβληματισμούς αλλά και να τροφοδοτήσουν την ελπίδα.

Πώς όμως αισθάνεται κανείς μιλώντας για «ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», σήμερα,  σε μια φυλακή;

Πώς βιώνει ένας κρατούμενος το μήνυμα του Πολυτεχνείου;

Εγκλεισμός, φασισμός, ρατσισμός, σωφρονισμός… Είναι λέξεις που συνδέονται μεταξύ τους;
 

Η εκδήλωση ξεκίνησε με την ομιλία του Διευθυντή του σχολείου Γιώργου Ζουγανέλη. Δεν ήταν λόγος «πανηγυρικός», αλλά λόγος ουσιαστικού προβληματισμού. Πυρήνας της σκέψης ο σεβασμός στην αξία και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Συνδέοντας το τότε με το σήμερα, τις αγωνίες του καθενός μας, όπου και αν βιώνει την καθημερινότητά του, με τα αιτήματα του Πολυτεχνείου, επισήμανε, ότι η μνήμη δεν πρέπει να εξαντλείται στην ονοματοδοσία των οδών, αλλά αυτά τα ονόματα των «Ηρώων Πολυτεχνείου», του «Γρηγορίου Λαμπράκη» και τόσα άλλα που γέννησε η ιστορία του λαού μας, να γίνονται οδοσημάνσεις στην προσωπική μας πορεία. 
 

Οι βιαιότητες, τα βασανιστήρια, η στέρηση της Ελευθερίας, ο φόβος, ήταν οι πρωταγωνιστές του ντοκουμέντου για τις ανά τον κόσμο δικτατορίες. Το κοινό βλέπετε είναι πολυεθνικό και οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να τους δώσουν ευκαιρίες για να κατανοήσουν το δικό μας ιστορικό παρελθόν μέσα και από τις ιστορίες των λαών τους.

Όσο χρόνο κράτησε το video, στην αίθουσα δεν ακουγόταν ψίθυρος. Μόνο οι ανάσες γίνονταν πιο πνιχτές κι αγωνιώδεις κάθε που ένας άνθρωπος στέναζε κάτω από την «μπότα» της πιο αλύπητης βίας. Μνήμες προσωπικών βιωμάτων; Ίσως… Οι θεατές της «γιορτής» έκαναν τις δικές τους ταυτίσεις, είτε γιατί είχαν βρεθεί από την πλευρά του θύτη είτε γιατί είχαν εισπράξει τη βία από την πλευρά του θύματος, πάντως, μέσα από τις αλήθειες που παρουσιάζονταν εμπρός τους είχε ανοίξει ο δρόμος για να μάθουν «τι συνέβη τότε» κάτω από τις συγκεκριμένες πολιτικές συνθήκες, μέσα από το «χρονικό των τριών ημερών» που παρουσίασαν οι μαθητές.
 

Και ξαφνικά…

Ο χώρος γεμίζει με νέους που τρέχουν…

Σκαρφαλώνουν στα κάγκελα, πετούν προκηρύξεις, γράφουν συνθήματα «στους τοίχους»…

Οι κραυγές τους ενώνονται με τους ήχους του τότε:

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» … «ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ»…

«ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»…

«ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠ’ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ…»

Το χειροκρότημα ασταμάτητο.

Όταν οι θύτες γίνονται μαθητές – που λέει και ο Διευθυντής του σχολείου – το νόημα της κάθε γιορτής παίρνει άλλη διάσταση γιατί όπως ειπώθηκε στην κουβέντα που ακολούθησε:

«Εμείς εδώ ζούμε τα δικά μας «μικρά» Πολυτεχνεία μέσα από τον καθημερινό μας αγώνα για να αλλάξουμε, για να μάθουμε και να επιστρέψουμε ελεύθεροι στην κοινωνία.» 
 

Μέσα σε αυτό το κλίμα συγκίνησης και προβληματισμού, το μήνυμα του Δημάρχου Κορυδαλλού Σταύρου Κασιμάτη, ακούστηκε ως ο καταλληλότερος επίλογος: «Σήμερα το σύνθημα για «Ψωμί- Παιδεία- Ελευθερία» αποκτά νέο περιεχόμενο και στόχευση. Αφορά στην αλλαγή της εφαρμοζόμενης πολιτικής σε βάρος της πλειονότητας της κοινωνίας, στην εφαρμογή δίκαιων μεταρρυθμίσεων και όχι στην ισοπέδωση και ακύρωση θεσμών, στη λήψη μέτρων κοινωνικής προστασίας για τους πιο αδύναμους, στην αλλαγή των πολιτικών σε βάρος των λαών του Νότου, στην προάσπιση της δημοκρατίας. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου εξακολουθεί να αποτελεί φωτεινό παράδειγμα για τους αγώνες που δίνει και σήμερα ο ελληνικός λαός και η νεολαία.
Τιμή και δόξα στους αγωνιστές της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.»

Ε.Λ 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ - ΖΩΕΣ "ΧΩΡΙΣ ΑΦΗ"

 ΕΝΑΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΛΟΓΟΣ

Στην Tina Törrönen

           

Θέλω να ξεφωνίσω

Από Χαρά

Για τα Δώρα Σου

Συνετίζομαι

Στην ανθρωπότητά μου

Και αναφωνώ

Δόξα Σοι

Η Τίνα είναι από την Φινλανδία. Την γνώρισα μέσω Facebook όταν η φίλη Χριστιάννα Λούπα ανάρτησε στον Παλμογράφο ένα κείμενό μου για το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των Φυλακών Κορυδαλλού. Της έκανα αίτημα φιλίας. Επικοινωνήσαμε σχεδόν αμέσως. Μου είπε ότι έχει δεσμό με κρατούμενο. Ποτέ δεν ρώτησα γιατί και πώς βρέθηκε ο αγαπημένος της στη φυλακή. Δεν με ενδιέφερε. Με ενδιαφέρει πάντα αν μπορεί να αλλάξει κάποιον θετικά η φυλακή. Αν μπορεί ο σωφρονισμός να οδηγήσει στην μεταμέλεια ή και την μετάνοια…

Πολλά τα κοινά μας με την Τίνα, με πρώτο τις Θεολογικές μας σπουδές και επόμενο την ηλικία.

Η Τίνα «εκτίει» την δική της ποινή, αγωνιζόμενη για τα δικαιώματα των μελών των οικογενειών των κρατουμένων, για τους «ελεύθερους κρατούμενους» όπως λέει η ίδια αλλά και για την επανένταξη των αποφυλακισμένων.

Της ζήτησα να μου μιλήσει … μου έστειλε το παρακάτω κείμενο και στις αμέσως επόμενες μέρες θα βρεθούμε για «έναν καφέ», εγώ, εκείνη, ο Γιώργος Ζουγανέλης Διευθυντής του ΣΔΕ των Φυλακών και ο Αλέξανδρος Σκούρας σκηνοθέτης και δημιουργός μιας ταινίας με θέμα τον αποχωρισμό λόγω του εγκλεισμού. 

Η Τίνα σπουδάζει στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο, πήρε άριστα στις εξετάσεις ελληνομάθειας. Μεταφράζει, διδάσκει… ζει. Όμως εκείνη η φράση της «Είναι ποτέ δυνατόν υπό τέτοιες συνθήκες να διατηρείς ή να φροντίσεις μια ανθρώπινη σχέση; Χωρίς ΑΦΗ;», μα και εκείνο το ισχυρό ερώτημα που γεννήθηκε στην σκέψη μου: Πώς μπορεί να παραμείνει κανείς άνθρωπος «Χωρίς ΑΦΗ»; … ΜΕ ΣΗΜΑΔΕΨΑΝ.

Σας αφήνω να διαβάσετε το κείμενό της. Το στόλισε η ίδια με εικόνες της επιλογής της.

Την ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη.

Ελένη Λιντζαροπούλου 

 «ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ» 

ΤΑ ΑΟΡΑΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ …  

ΚΩΔΙΚΑΣ ΣΙΩΠΗΣ 

Αντιπροσωπεύω μια ομάδα ανθρώπων ξεχασμένη από την κοινωνία … Μια ομάδα ανθρώπων που δεν υποστηρίζεται από κανένα κοινωνικό φορέα και που δεν ακούστηκε ποτέ και που δεν ακούγεται πουθενά. Μας ρώτησε ποτέ καμία νομοπαρασκευαστική η καμία άλλη επιτροπή τι θα θέλαμε και τι ανάγκες έχουμε … Πως θα μπορούσαμε να εκτίσουμε «την δική μας ποινή» λιγότερα οδυνηρά και πιο ανθρώπινα; Όχι, με της δικές μας «ποινές» δεν ασχολήθηκε κανείς – ο δικός μας ο Σωφρονιστικός Κώδικας είναι ένας άγραφτος Κώδικας – Κώδικας σιωπής !!!!        

ΚΑΘΕΙΡΞΗ ΑΓΑΠΗΣ - ΤΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ ΚΑΙ ΠΝΙΓΜΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ 

Εγώ, τεχνικά τουλάχιστον, δεν βρίσκομαι στην φυλακή - είμαι ελεύθερη αλλά εκτίνω ταυτόχρονα μια μακρόχρονη ποινή … Το έγκλημα μου ονομάζεται αγάπη … Δικάστηκα γιατί αγαπώ, δικάστηκα γιατί αγαπώ έναν «παραβάτη του νόμου», δικάστηκα σε μια στέρηση ελευθερίας. Ποινή: κάθειρξη αγάπης.

Οι κρατούμενοι σύμφωνα με τα στατιστικά του κράτους μπορεί να είναι γύρω στις  12,000 άλλα κανένας δεν υπολόγισε ότι υπάρχουμε και εμείς «οι ελεύθεροι κρατούμενοι» - το οικείο περιβάλλον των κρατουμένων …

Σκέφτηκε ποτέ κανένας δικαστής ότι με την ποινή και στέλνοντας τον «παραβάτη του νόμου» στην φυλακή τιμωρεί και φυλακίζει ταυτόχρονα μια ολόκληρη οικογένεια; Σκέφτηκε ποτέ κανένας δικαστής ότι είναι ο ίδιος «παραβάτης του άγραφου νόμου» όταν καταστρέφει τον δεσμό της οικογένειας;;;;          

Το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Σωφρονιστικού Κώδικα λέει το εξής για τα δικαιώματα των κρατουμένων:

«Κατά την εκτέλεση της ποινής δεν περιορίζεται κανένα άλλο ατομικό δικαίωμα των κρατουμένων εκτός από το δικαίωμα στην προσωπική ελευθερία».

Αυτό όμως ΤΙ σημαίνει στη πράξη; Σημαίνει ότι εμείς «οι ελεύθεροι κρατούμενοι», μπορούμε όποτε θέλουμε, όσο συχνά θέλουμε και για όσην ώρα θέλουμε να επισκεφτούμε τους αγαπημένους έγκλειστους ανθρώπους μας;  

Όχι βέβαια γιατί υπάρχουν οι εσωτερικοί κανονισμοί και οι άγραφοι νόμοι της κάθε φυλακής που περιορίζουν τα δικαιώματα μας ή ακόμα σε κάποιες περιπτώσεις απαγορεύουν τις επαφές μας με τους έγκλειστους ανθρώπους μας.  

Το άρθρο 52 παράγραφος 3 του Σωφρονιστικού Κώδικα λέει για τις επισκέψεις:

«Οι επισκέψεις πραγματοποιούνται σε ειδικό κατάλληλο χώρο του καταστήματος στον οποίο υπάρχει μόνον οπτικός έλεγχος. Οι επισκέψεις συζύγων και τέκνων των κρατουμένων πραγματοποιούνται σε ιδιαίτερο κατάλληλο χώρο του καταστήματος».

Αυτοί που παρασκευάζουν τους νόμους και τους κώδικες, ή οι εκπρόσωποι διαφόρων επιτροπών (της Βουλής, του Υπουργείου κλπ.) έχουν έρθει ποτέ να δουν σε ποιες συνθήκες βλέπουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα; Έχουν έρθει ποτέ έξω από τα επισκεπτήρια των φυλακών να δουν εμάς και να μας ρωτήσουν τι θα θέλαμε και αν είμαστε ικανοποιημένοι με τις συνθήκες αυτές; Για ΠΟΙΟ ΕΙΔΙΚΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΧΩΡΟ μιλάνε; Για ΠΟΙΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΧΩΡΟ μιλάνε; Είμαι τυφλή εγώ και δεν έχω δει τους χώρους αυτούς; Όχι δεν είμαι τυφλή και τους χώρους που εννοούνε, τους βλέπω μόνο στα όνειρά μου γιατί η πραγματικότητα είναι κάτι τελείως διαφορετικό! Ο χώρος των επισκεπτηρίων ΔΕΝ είναι κατάλληλος χώρος για της διατήρηση μιας υγιούς σχέσης με των αγαπημένο σου πρόσωπο!!! Είναι ένας χώρος άκρος ακατάλληλος και απάνθρωπος για οποιαδήποτε επαφή ή επικοινωνία!!! Κάτι απρόσωποι θάλαμοι – στενάχωροι, θορυβώδεις – με τα βρώμικα τζάμια και τα χαλασμένα τηλέφωνα … Είναι ποτέ δυνατόν υπό τέτοιες συνθήκες να διατηρείς ή να φροντίσεις μια ανθρώπινη σχέση; Χωρίς ΑΦΗ; Ίσως η επαφή και η επικοινωνία σε αυτήν την μορφή είναι αρκετό για τον «παραβάτη του νόμου» αλλά σίγουρα όχι για εμάς τους «ελεύθερους κρατουμένους». Όσον αφορά τα λεγόμενα ελεύθερα επισκεπτήρια (όπου έχουν το δικαίωμα τα παντρεμένα ζευγάρια και τα τέκνα των κρατουμένων) δεν διαφέρει πολύ από τα «κλειστά» επισκεπτήρια … Ένα τραπέζι με ένα διαχωριστικό ανάμεσά τους, 15 λεπτά κάτω από τα βλέμματα των σωφρονιστικών … Όχι, δεν υπάρχουν ιδιαίτερο κατάλληλο χώρο (διάβασε δωμάτιο) ούτε για τα παντρεμένα ζευγάρια … Για όλους μας, είτε παντρεμένοι είτε ανύπαντροι, με ή χωρίς παιδιά – υπάρχει μόνο οι στερήσεις – ελευθεριών, δικαιωμάτων, αναγκών, αφής – μια άδεια ζωή –  γεμάτη απαγορεύσεις, περιορισμοί και πνιγμένα συναισθήματα και άπειρα γιατί …                                     

«ΤΑ ΟΡΦΑΝΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ» – ΠΟΙΝΗ ΧΩΡΙΣ ΕΓΚΛΗΜΑ 

Μου ραγίσει η καρδιά το θέαμα όταν ένα μικρό παιδάκι φιλά και χαϊδεύει το βρώμικο τζάμι μην καταλαβαίνοντας γιατί δεν μπορεί να αγγίξει τον μπαμπά ή την μαμά ! Αυτό το θέμα δεν το είδε ποτέ κανένας δικαστής … Για ένα παιδί η φυλάκιση του γονέα είναι ακόμα πιο τραυματική και οδυνηρή – ο ξαφνικός χωρισμός – ένας μικρός ξαφνικός θάνατος … Ασχολήθηκε κανένας με της ανάγκες και την υποστήριξη αυτών των παιδιών;   

Σύμφωνα με τις μελέτες (που εννοείται δεν έχουν γίνει στην Ελλάδα) αποδείχνουν ότι τα παιδιά των κρατουμένων υποφέρουν από άγχος, διαταραχές της προσοχής και μετα-τραυματικό στρες και δημιουργούνται προβλήματα στο σχολείο. Τα μισά από τα αγόρια που είχαν έναν γονέα στην φυλακή, είναι πιθανόν να καταλήξουν οι ίδιοι στην φυλακή όταν μεγαλώνουν …      

Γιατί η κοινωνία κλείνει τα μάτια της και αγνοεί αυτά τα αθώα πλάσματα; Δεν έχουν διαπράξει κανένα έγκλημα, αλλά η ποινή που αναγκάζονται να εκτίσουν, είναι σκληρή.

Τίνα Τόρρονεν

Συμβία κρατούμενου

Φοιτήτρια Κοινωνιολογίας Παντείου Πανεπιστημίου

Ακτιβίστρια Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Ποίηση και Προσευχή

ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Έξω απ’ την ποίηση

και την προσευχή,

τι άλλα

μας έχουν απομείνει λόγια

για να πούμε την αλήθεια;

* στον  Γιώργο Ζουγανέλη, ελπίζω δια παντός

4-6-2012

του Αγίου Πνεύματος

Του αγίου Πνεύματος φέτος θα ξημέρωνε με δώρα, δώρα που καθορίζονται από την ανθρώπινη επικοινωνία, τις σχέσεις, τον φόβο, τις αγωνίες… το σήμερα μα και το αύριο και, κυρίως, την αλήθεια.

Την σπουδαιότητα και την σπανιότητα των δώρων μεγιστοποίησε η « Προσευχή» του Γιώργου.

Του Γιώργου που «δεν γράφει», όπως λέει, αλλά που περιγράφει πολλές φορές το απερίγραπτο και ακόμη περισσότερες φορές το κάνει πράξη.

Μια προσευχή γεμάτη αγωνία, καθαρότητα και συναίσθηση της πραγματικότητας. Μια προσευχή, ποίημα που με συγκίνησε και με παρακίνησε. 

Θεολόγος, αγιογράφος, Διευθυντής του Σχολείου ΔεύτερηςΕυκαιρίας των Δικαστικών Φυλακών Κορυδαλλού και, ελπίζω, φίλος δια παντός.

Τον ευχαριστώ που μοιράστηκε την Προσευχή του μαζί μου και μου επέτρεψε να την δημοσιεύσω. 

Συμπροσεύχομαι και συνελπίζω Γιώργο…

Ελένη Λιντζαροπούλου  

 

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Βασιλεύ Ουράνιε,

παράκληση να δώσεις το Πνεύμα σου

σε εκείνους που πουλάνε πνεύμα ουτοπικών λύσεων,

πάντα να σε βρίσκουμε μπροστά μας

γεμίζοντας τον ορίζοντά μας,

δώσε να θησαυρίσουμε εν υπομονή

με την κατανόηση των λαθών μας,

νιώθοντας τη Ζωή σου,

αιμάτωσέ μας

γιατί αφυδατωνόμαστε από αξίες

που δεν τις αντιλαμβανόμαστε πολλάκις,

αποκαλύπτοντας την απολυτρωτική προοπτική.

Γιώργος Ζουγανέλης

Για το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των Φυλακών Κορυδαλλού αλλά και για τον Γιώργο Ζουγανέλη 
ΕΔΩ

ΚΙ ΑΛΛΟΥ

Και ένα Video που αξίζει να δείτε...  


Ο πίνακας είναι της Ιωάννας Ασσάνη 

Περιμένοντας τον Γκοντό με το Θέατρο Τέχνης στις φυλακές Κορυδαλλού …

 

Το μεγαλύτερο θαύμα τρεις μέρες, έλεγε η γιαγιά μου. Όμως η αίσθηση αυτού του θαύματος φαίνεται κρατάει καιρό, αφού παραμένει ολοζώντανη ενώ πέρασαν αρκετές εβδομάδες από τις 20 Απριλίου, ημέρα που προσκλήθηκα να παρακολουθήσω μαζί με κρατούμενους των Φυλακών Κορυδαλλού την παράσταση του Θεάτρου Τέχνης στο έργο «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμιουελ Μπέκετ.

Το κοινό ειδικό, όλοι τους τοξικομανείς μέλη προγραμμάτων απεξάρτησης. Μάλιστα η δράση αυτή ήταν και πρωτοβουλία του στεγνού προγράμματος 18 Άνω το οποίο «άνοιξε» τις πόρτες των φυλακών σε θέατρα της χώρας για να δώσουν εκεί παραστάσεις, γνωρίζοντας καλά τις ευεργετικές συνέπειες της τέχνης τόσο στην διαδικασία απεξάρτησης όσο και στην αντιμετώπιση των ψυχολογικών επιπτώσεων του εγκλεισμού. Στην πρόταση του 18 Άνω ανταποκρίθηκε και το Θέατρο Τέχνης και φυσικά οι ηθοποιοί του συμμετέχουν αφιλοκερδώς. 

Παρόντες εκεί όλοι οι άγιοι των παθών. Οι εργαζόμενοι στις δομές, η Διευθύντρια του 18 Άνω Κατερίνα Μάτσα και ο Διευθυντής του Σχολείου των Φυλακών Γιώργος Ζουγανέλης.

Η εμπειρία μου μοναδική το ίδιο όμως και των ηθοποιών της παράστασης η οποία παρουσιάστηκε σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη, με τις Κάτια Γέρου, Δήμητρα Χατούπη, Λουκία Πιστιόλα, Ειρήνη Στρατηγοπούλου και Αριάδνη Καβαλιεράτου.

Οι ερμηνείες τους, συγκλονιστικές ήδη, φορτίστηκαν ένα παραπάνω από τον χώρο και το κοινό και αυτό φάνηκε τόσο κατά την διάρκεια της παράστασης όσο και μετά στην συζήτηση που ακολούθησε.

Αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι η οικειότητα που νοιώσαμε όλοι με το χώρο… κι αυτό φυσικά δεν το κάνουν οι τοίχοι, αλλά οι άνθρωποι. 

Το έργο του Μπέκετ έχει κάνει καριέρα στις φυλακές του εξωτερικού, στο San Quentin στην Καλιφόρνια και στο Luttringhausen στη Γερμανία και η παρουσίασή του στις δικές μας αποτελεί γεγονός σπουδαίο για την ιστορία τόσο του θεάτρου όσο και των φυλακών. 

Η επιλογή του συγκεκριμένου έργου, όπως παρουσιάζεται από το Θέατρο Τέχνης, δεν υπήρξε τυχαία. Δίνεται η δυνατότητα στον θεατή – κρατούμενο να αναλογιστεί ποιος είναι ο δικός του «Γκοντό» ή τι περιμένει να τον απελευθερώσει από τα δεινά του.

Θα μεταφέρω εδώ τα λόγια της Κάτιας Γέρου που μαζί με τις φωτογραφίες του Παύλου Φυσάκη, φωτογράφου του 18 Άνω, ίσως καταφέρουν να σας κάνουν συμμέτοχους στο θαύμα. 

Ευχαριστώ την Ιωάννα Μαντούκα από το 18 Άνω για το πολύτιμο υλικό. 

Ευχαριστώ όλους για την πολύτιμη εμπειρία.

Ε.Λ

  

Kάτια Γέρου

«Mια παράσταση που θα μείνει χαραγμένη για πάντα στη μνήμη μας»

Όταν το 18 Άνω ζήτησε από τους συντελεστές της παράστασης “Περιμένοντας τον Γκοντό” του Mπέκετ, που παίχτηκε τον χειμώνα στο Θέατρο Tέχνης, να παίξουν για τους κρατούμενους των φυλακών Kορυδαλλού, όλοι μας –σκηνοθέτης και ηθοποιοί– είπαμε αμέσως ένα αυθόρμητο: ναι!

Γιατί;

Πρώτον: Για λόγους ιδιοτελείς (και δεν το λέω καθόλου σαρκαστικά). Για να νιώσουμε χρήσιμοι.

Mα, θα σκεφτεί κανείς, παίζοντας σε μια κεντρική θεατρική σκηνή της Aθήνας ένα κλασικό έργο, δεν νιώθεις ότι κάνεις κάτι, ότι είσαι έτσι κι αλλιώς χρήσιμος;

H προσωπική μου απάντηση είναι: όχι πάντα. Γιατί ποτέ δεν είσαι σίγουρος ότι κατάφερες να κάνεις το κοινό να σκεφτεί, να συγκινηθεί, να ξεβολευτεί, να ταραχτεί. Kι αν δεν συμβούν όλα τα παραπάνω, τότε –πάντα προσωπικά μιλώντας– η δουλειά μας δεν έχει λόγο ύπαρξης. Έτσι πιστεύω.

Δεύτερον: Για να αντιμετωπίσουμε τον μύθο που περιβάλλει το συγκεκριμένο έργο του Mπέκετ, που είναι ο εξής: Tο έργο όταν πρωτοπαρουσιάστηκε μισήθηκε και περιφρονήθηκε από θεατρόφιλο κοινό και κριτικούς διαφόρων μητροπόλεων στον κόσμο, ενώ αντίθετα εκτιμήθηκε από κρατούμενους φυλακών. Oι κρατούμενοι ταυτίστηκαν και κατανόησαν τους αλήτες του Mπέκετ που περιμένουν κάποιον, ονόματι Γκοντό, να τους σώσει, κάποιον που μάλλον δεν υπάρχει και που δεν θα έρθει ποτέ. Στους φυλακισμένους, οι δυο αλήτες, ο Bλαντιμίρ κι ο Eστραγκόν, τα ακινητοποιημένα και αδρανή θύματα μιας ανέλπιδος ελπίδας, μιλήσαν στην ψυχή.

Eίχαμε λοιπόν δυο πολύ σοβαρούς λόγους για να παίξουμε το έργο στις φυλακές. Kαθορίστηκαν οι ημερομηνίες, περάσαμε την πόρτα της φυλακής, αφήσαμε στην είσοδο ταυτότητες και κινητά και μπήκαμε στο “άβατο”. H Kατερίνα Mάτσα έκανε μια εμπνευσμένη εισήγηση στην πρώτη μας παράσταση, πλαισιωμένη από ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, τον δάσκαλο του σχολείου του Kορυδαλλού, όλους όσους δούλεψαν με ζήλο για να γίνουν οι δυο παραστάσεις, ανθρώπους “ταμένους”, αφοσιωμένους στην αποστολή τους, αυτήν την αίσθηση μου άφησε η γνωριμία μαζί τους.
 

Mετά το τέλος των  παραστάσεων, έγινε συζήτηση. Kάποιος κρατούμενος είπε: “Δεν καταλαβαίνω πώς, χωρίς σκηνικά, χωρίς φώτα, σε έναν μικρό χώρο, με γυναίκες να παίζουν τους άντρες, και ενώ όλοι είμαστε θύματα της εικόνας –λόγω τηλεόρασης– εγώ μπόρεσα να ξεχαστώ και να δακρύσω”.

Kι εμείς του είπαμε ότι αυτό που λέει μας δίνει θάρρος, γιατί από δω και πέρα –λόγω κρίσης– θα πρέπει να παίζουμε χωρίς σκηνικά, χωρίς φώτα, σε δύσκολους χώρους και θα πρέπει ταυτόχρονα να κάνουμε το κοινό μας να ξεχνιέται, να παρασύρεται. Kάποιος άλλος είπε: “Mου γεννήθηκε η επιθυμία να φτιάξουμε κι εμείς μια θεατρική ομάδα”. Πήραμε μεγάλη χαρά ακούγοντάς τον.

Oι έξυπνες παρατηρήσεις τους, η ζωηρή τους κουβέντα, η λαχτάρα και η ανταπόκρισή τους θα μείνουν στη μνήμη μας χαραγμένες για πάντα.

Mετά από αυτήν την εμπειρία, άλλαξε για μένα η έννοια της τρομερής, αποτρόπαιης λέξης “αναμορφωτήριο”, “αναμόρφωση” και πήρε την σωστή της διάσταση. Aναμόρφωση είναι η δεύτερη ευκαιρία, η δημοκρατική, αυτονόητη, δεύτερη ευκαιρία: “Έσφαλα – πληρώνω – συνεχίζω και ζω. Δηλ. διορθώνομαι, εξελίσσομαι. Aυτό είναι ο πολιτισμός. Πολιτισμός δεν είναι μόνο φεστιβάλ.

Eλπίζω να μας καλέσουν πάλι στις φυλακές, σε πιο σταθερή βάση, να κάνουμε παραστάσεις και προγράμματα. Nα συζητήσουμε και να σκεφτούμε από κοινού. Nα επιβεβαιώσουμε –εκατέρωθεν– την ανθρωπιά μας.

Νέα Προοπτική τεύχος #526# Σάββατο 12 Μάη 2012

Στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των Δικαστικών Φυλακών Κορυδαλλού με τη συγγραφέα Ελένη Λαδιά

Τον ξέρεις τον καιρό στην Ελλάδα, άμα τον πιάσουν τα ανάποδά του κάνει του κεφαλιού του. Σήμερα ήταν μια τέτοια μέρα. Ο καιρός είχε τα νεύρα του και τα μαλλιά μας είχαν τα χάλια τους μαζί με τα ρούχα και τα παπούτσι μας που μουσκεύτηκαν από την βροχή. Μα ποιος θα νοιαζόταν για ρούχα και παπούτσια; Για μαλλιά; Ούτε λόγος… 

Ήταν τόσο σημαντική η μέρα που ο καιρός δεν θα επιτρέπαμε να μας τα χαλάσει.

 

Το ραντεβού μας κλεισμένο εδώ και τρεις εβδομάδες. Τόσος καιρός χρειάστηκε για να μελετήσουν οι μαθητές το κείμενό σου και να γνωρίσουν , έστω και λίγο, το έργο σου.

Περάσαμε την πύλη υπό βροχή στις 9.00 ενώ είχαμε πει 9.30. Σιγά που δεν θα ερχόσουν πιο νωρίς… Εγώ ένα βήμα από τα σχολείο και παρόλα αυτά εσύ έφτασες πριν από μένα από τόσο μακριά. Βλέπεις δεν με ακούς, είσαι ανυπόμονη. Όχι σαν παιδί, σαν ερωτευμένη. Ερωτευμένη με την γνώση και παράφορα δοσμένη στον λόγο. Θα μου πεις, πώς θα γινόταν αλλιώς;

Ναι, δεν θα γινόταν. Είσαι συγγραφέας.  

Ούτε τα προσχήματα δεν άντεχες να κρατήσεις…  «πού είναι η τάξη;», όλο ρωτούσες μέχρι να περάσουμε τους διαδρόμους. Δεν σ’ ενδιέφερε κανείς άλλος, μόνο τα παιδιά.

Και πολύ καλά έκανες. Φάνηκε στο τέλος. Τότε που οι μαθητές σχεδόν σε αγκάλιαζαν για να σου δείξουν πόσο κοντά τους σε ένιωσαν, πόσο τους άγγιξαν αυτά που τους είπες.
Πώς ανορθωνόταν το σώμα σου σαν τους μιλούσες… έτσι αναλήπτεται ο πνευματικός άνθρωπος. 

Θεία μυσταγωγία, μετάληψη. 

 

Πόσο σε θαύμασα για την αλήθεια σου την γεννημένη από την αγωνία να μοιραστείς, να κεντρίσεις, να δώσεις.  Μίλησες για την Λογοτεχνία, για την γλώσσα, για το ωφέλιμον της ανάγνωσης.  «Να διαβάζετε, έστω και μια σελίδα την ημέρα.» Μίλησες για τη συγγραφή με τόσο ήθος και απλότητα, με τόση αλήθεια. «Τι σκέφτεστε και τα γράφετε όλα αυτά, τα συζητάτε με κανέναν;», ρωτούσαν τα παιδιά γοητευμένα από την τέχνη του λόγου σου. Κι εσύ με την γλυκύτητα σου όλη άπλωσες τα χέρια και τους την χάρισες αυτή την τέχνη. Έτσι έπρεπε. «Κοιτάξτε, θα σας πω κάτι θεολογικό.», είπες, «Μία η Χάρις, πολλά τα χαρίσματα. Κι η συγγραφή είναι ένα από τα πολλά χαρίσματα.» Κι ένοιωσαν ξαφνικά όλα εκείνα τα παιδιά με τα μελένια μάτια να χουν ισάξια χαρίσματα. Άλλος έπαιζε άξια μπάλα, άλλος ήταν σπουδαίος μάγειρας, άλλος κατείχε την τέχνη του μαραγκού.  Κι ομόρφαιναν ετούτες όλες οι χάρες από τον λόγο σου, πλάταιναν, ψήλωναν και ψήλωναν μαζί εκείνοι που τις κατείχαν. Αυτό είναι η ένδειξη της μεγαλοσύνης.  

Γι αυτό σήμερα σε αγάπησα λίγο ακόμη κι ας νόμιζα πως δεν πάει άλλο…  Για κείνη τη μεγαλοσύνη της χάριτος.  Κείνο το χάρισμά σου το μαγικό.  

 

Σ’ αγάπησαν, έστω και μια στάλα, κι εκείνοι, οι περίπου εικοσιπέντε κρατούμενοι μαθητές, τα εικοσιπέντε παιδιά. Τι όμορφα το απόγευμα όλο σκέψη μου είπες: «Ὁ νοῦς μου εἶναι ἀκόμη στά παιδιά, γιατί παιδιά εἶναι, πλανημένα ἀλλά παιδιά!» 

Κι οι καθηγητές που φρόντισαν να ανοίξει η κουβέντα με τις ερωτήσεις τους. Ειδικά η φιλόλογος, η ακούραστη Σοφία Αντωνιάδου που δίδαξε στους μαθητές  τον Ονειρόσακό σου και ετοιμάζει πράγματα και θαύματα στην βιβλιοθήκη.

Κι ο Διευθυντής του σχολείου, ο Γιώργος Ζουγανέλης, πόσο πολύτιμα τα λόγια του στην κατοπινή κουβέντα του μαζί μου. 

«Ερχόμενη στο χώρο μας προσέδωσε ήθος, ελπίδα, ανθρωπιά. Κλείδωσε συναισθήματα που θα βοηθήσουν στη ρότα τους για ελευθερία. Δημιούργησε εντυπώσεις ανεξίτηλες με την αγάπη της της συγγραφής. Πριν διαβάσω το κείμενό της και κατά τη διάρκεια της συνάντησής μας, διαισθανόμουν πως κάτι μαργαριταρένιο, στοχευμένο έκρυβε το πολυγραφ-ώ-τατο άτομο. Δεν με διέψευσε το ένστικτό μου, σε ευχαριστώ που την ένιωσα.»  

Η σχέση μου με το σχολείο των φυλακών είναι ένα από τα πολλά δώρα της δουλειάς μου. Δουλεύοντας στις δημόσιες σχέσεις του Δήμου Κορυδαλλού έχω την ευκαιρία να ζω στην πράξη την κουβέντα του Δημάρχου, του Σταύρου Κασιμάτη: «Εμείς θέλουμε να φύγουν οι τοίχοι. Άλλο οι τοίχοι και άλλο οι άνθρωποι. Γι αυτούς κάνουμε όλα όσα μπορούμε.» 

Θα ξαναπάμε στο Σχολείο των Φυλακών Κορυδαλλού, το ξέρω. Ποτέ όμως πια δεν θα είναι «πρώτη φορά».  Μπορεί να είναι καλύτερα, μαγευτικά, ουσιαστικά και ακόμη πιο στοχευμένα, εξάλλου, δήλωσες διαθέσιμη να πηγαίνεις δυο φορές, ίσως και παραπάνω, το μήνα για να διαβάζετε μαζί με τους μαθητές και να αναλύετε τους κλασσικούς της σκέψης, τον Ντοστογιέφσκι που τόσο αγαπάς…

Όμως αυτή η πρώτη φορά θα μείνει αξέχαστη. 

Έτσι είναι οι «πρώτες φορές» όλες. Καθορίζουν καλά ή κακά τη συνέχεια.

Ελένη Λιντζαροπούλου

18-5-2012 

Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των Δικαστικών Φυλακών Κορυδαλλού

Ραντεβού με την «δεύτερη ευκαιρία»… Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας Φυλακών Κορυδαλλού - 1 ημέρα στο σχολείο ισοδυναμεί με 2 ημέρες ποινής.

Παρασκευή 6 Απριλίου. 

Μια μέρα γεμάτη δώρα. 

Επιτέλους σήμερα κατάφερα να δω το Θέατρο Κωφών Ελλάδας στο έργο «41 Ημέρες». Μια παράσταση βασισμένη στο αυτοβιογραφικό βιβλίο-μαρτυρία «Μπουμπουλίνας 18» που έγραψε η Κίττυ Αρσένη και το οποίο μιλά για τις συνθήκες κράτησης των αντιφρονούντων την περίοδο της χούντας. 

Την παράσταση παρακολούθησα μαζί με τον Γιώργο Ζουγανέλη, διευθυντή του Σχολείου των Φυλακών Κορυδαλλού. 

Θεολόγος κι αυτός... Ένα πρόσωπο με φήμη ιερότητας, φήμη που προέρχεται από το έργο αλλά και το ήθος του. Ανοιχτός, διαισθητικός, απλός και ευθύς με κύρια χαρακτηριστικά το χιούμορ, την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους και τις καθαρές κουβέντες. 

Τον έστησα πάνω από μισή ώρα στο ραντεβού μας… πρώτη συνάντηση κι όμως… Φυσικά απολογούμαι αλλά… το κέντρο ήταν εφιαλτικό ετούτη την πρώτη Παρασκευή του εορταστικού ωραρίου, με τις κινητοποιήσεις στο Σύνταγμα και όλον αυτόν τον κόσμο να κινείται εποχούμενος… 

Με υποδέχτηκε με σταυρωτό ασπασμό και οικειότητα, καθόλου κακιωμένος για το άγριο στήσιμο. Την ίδια αποδοχή και οικειότητα είχε δείξει και στην τηλεφωνική μας επικοινωνία που οδήγησε σε αυτή μας την συνάντηση. 

Θεολόγοι και οι δυο αλλά και «γείτονες». Βλέπετε... Οι δουλειές μας απέχουν μερικά μέτρα αλλά μας χωρίζει ένας «τοίχος» και ένας κόσμος που θα προσπαθήσουμε να γεφυρώσουμε. Φυλακή και κοινωνία εκτός… Ο ενθουσιασμός μας κοινός. Η ιδιότητά του θα μου ανοίξει την πόρτα της φυλακής και θα μου προσφέρει την ελευθερία να συναντήσω τους κρατούμενους μαθητές αλλά και να τους ανταμώσω με φίλους από τον χώρο της τέχνης και του πολιτισμού και όχι μόνο. 

Πρώτοι πρώτοι θα περάσουν την πόρτα οι ηθοποιοί του Θεάτρου Κωφών. Ύστερα από πρόταση της Σοφίας Ρομπόλη και με την βοήθεια και την φροντίδα του Γιώργου Ζουγανέλη, η παράσταση «41 μέρες» θα παρουσιαστεί αμέσως μετά το Πάσχα στις φυλακές Κορυδαλλού και ειδικά στους μαθητές του σχολείου. 

Φυλακισμένοι και ηθοποιοί, αλλά και όλοι εμείς που, άγνωστο για ποιο λόγο, εμπλακήκαμε σ’ αυτή τη σχέση κοινωνίας και φυλακής, έχουμε να μάθουμε πολλά ο ένας από τον άλλον, η μία ομάδα από την άλλη. 

Στις πολύ λεπτές ισορροπίες των «ρόλων» και των ρόλων μας, η αμοιβαία αποδοχή και κατανόηση μας οδηγούν σ’ έναν δρόμο που ελπίζουμε ότι θα μας βγάλει από τον Γολγοθά στην Ανάσταση. 

Όταν ανταμώνει κανείς με ανθρώπους που μοιράζονται τον εαυτό τους. Που δεν σκορπίζονται αλλά χαρίζονται, είναι σαν να ανταμώνει τον Χριστό. Πόσες φορές άραγε έχουμε την ευκαιρία αλλά και την διάθεση να Τον συναντήσουμε; Συνήθως βιαζόμαστε πολύ και δεν του χαλαλίζουμε ούτε ένα βλέμμα. Συνήθως είμαστε πολύ μοναχικοί και δεν τον καταδεχόμαστε στην περισυλλογή μας. 

Όμως εμένα, έτσι απορροφημένη στη δουλειά και τις άπειρες υποχρεώσεις μου, ήρθε και με βρήκε... Τι έκανα για να έχω τέτοια δώρα; Εγώ καθόμουν άλλοτε στη βολή και άλλοτε στις σκοτούρες μου. Όμως με είδε. Γιατί; Θα δείξει… πάντως το όποιο «γιατί» με γεμίζει αναστάτωση και χαρά. 

Εκείνος βλέπετε δεν κατέχει από περισυλλογές και βιασύνες. 

Είναι πέρα από το χρόνο και το νου. 

Είναι Ο Χρόνος και Ο Νους. 

Καλή Ανάσταση.!!! 

Δείτε και: 

ΣΔΕ Φυλακών Κορυδαλλού 

"41 μέρες" από το Θέατρο Κωφών 

Δημιουργία βιβλιοθήκης στο 1ο Ειδικό Σχολείο με την στήριξη επιχειρήσεων του Δήμου Κορυδαλλού

Μια αξιέπαινη πρωτοβουλία που επιβάλλεται να βρει μιμητές και αξίζει την στήριξή μας. 

Πέντε επιχειρήσεις του Κορυδαλλού ξεκίνησαν την προσπάθεια στήριξης της βιβλιοθήκης του 1ου Ειδικού Σχολείου με την πεποίθηση ότι, ειδικά αυτή την εποχή, κανείς δεν θα μείνει μόνος, 

όπως οι ίδιοι συνηθίζουν να λένε. 

Την πρωτοβουλία αυτή ετοιμάζονται να ακολουθήσουν και άλλοι επαγγελματίες της πόλης, δείχνοντας έτσι ποιος είναι ο πιο ανθρώπινος αλλά και υγιής δρόμος για να πορευτεί η κοινωνία μας στην έξοδο από αυτή την κρίση που είναι πρωτίστως κρίση αξιών. Τέτοιες πράξεις αποτελούν ανάσα ελπίδας στο πνεύμα των Χριστουγέννων που έρχονται. 

Καλές γιορτές!!!

Το κορυφαίο μουσικό σύνολο της Δανίας "Τρίο Alpha" στον Κορυδαλλό, στον Μουσικό Παράδεισο.

Το Πνευματικό Κέντρο και το Δημοτικό Ωδείο Κορυδαλλού, σε συνεργασία με το Ινστιτούτο της Δανίας, διοργανώνουν συναυλία του Τρίο ALPHA, κορυφαίου μουσικού συνόλου της Δανίας, στο Σινέ Παράδεισος (Αγίου Γεωργίου & Ζάππα 4, Κορυδαλλός) την Δευτέρα 11 Απριλίου 2011, ώρα 8.30 μ.μ.

Η συναυλία γίνεται στο πλαίσιο της σειράς των διεθνών μουσικών εκδηλώσεων "Μουσικός Παράδεισος".

Το Τρίο Alpha αποτελείται από τρεις διακεκριμένους διεθνώς σολίστ, την Bolette Roed στο μπαρόκ φλάουτο, τον Peter Navarro-Alonso στο σαξόφωνο και τον David Hildebrandt στα κρουστά. Το ρεπερτόριο του Alpha είναι μοναδικά πρωτότυπο και πλούσιο, με έργα από διάφορες εθνικές παραδόσεις από όλο τον κόσμο, μεσαιωνική μουσική, ηλεκτροακουστική μουσική, σύγχρονα έργα, πολλά γραμμένα από γνωστούς συνθέτες για το σύνολο. Το σύνολο έχει έντονη συναυλιακή δραστηριότητα στην Ευρώπη και την Αμερική, δισκογραφική δραστηριότητα και έχει πάρει διεθνή βραβεία. Το πρόγραμμα της συναυλίας περιλαμβάνει την Σουίτα Κλέτσμερ και την Σουηδική Σουίτα, από τις συνθέσεις "Alpha World" του συνόλου που βασίζονται σε παραδοσιακή μουσική, και έργα των Bach και Per Nørgård.
Είσοδος ελεύθερη.

Μετάβαση στο Σινέ Παράδεισος.

Από ΜΕΤΡΟ – Αιγάλεω με την γραμμή 806 κάθοδος Στάση Γεράκη
& με την γραμμή 750, Στάση Πνευματικό Κέντρο.
Από ΠΕΙΡΑΙΑ με την γραμμή 810, Στάση Πνευματικό Κέντρο.
Τηλ. Πληροφοριών: 210 4969735 – 210 4960955 – 210 4990410

Τα παιδιά μου...

Είναι κάτι φορές στη ζωή που έχεις πιάσει πάτο και πιο κάτω ακόμη.

Φως πουθενά και γύρω ένας κόσμος που σαπίζει.

Ακόμη κι αν είσαι αισιόδοξος άνθρωπος, ζητάς ενδείξεις για να ελπίσεις. Μάταια.

Μετράς και ξαναμετράς τις απώλειες σε… ανθρώπινο δυναμικό… και διαρκώς «μπαίνεις μέσα».

Η «επιχείρηση» ανθρώπινες σχέσεις αποδεικνύεται ζημιογόνα.

Φτάνουν στιγμές που τρομάζεις.

Αδειάζεις από αισθήματα… να σε σφάξουν αίμα δεν θα βγάλεις. 

Αλλά… παραμένεις τζογαδόρος της ζωής… αυτού του είδους άνθρωπος είσαι.

Ρισκάρεις… ξαναμπαίνεις στο παιχνίδι και ξαναχάνεις.

Έτσι είσαι… αφύλαχτη… εκτεθειμένη. Όρθια παρά τα τραύματα. 

Όμως υπάρχει μια επένδυση από την οποία δεν έχασες ποτέ. Είναι η σκληρή και άδολη σχέση με τα παιδιά… τους μαθητές σου.

Ναι… εκεί επιστρέφεις και στα δικά τους μάτια αναζητάς τον εαυτό σου. Είναι ο καθρέφτης σου. 

Πρώτα μαθήματα λοιπόν αυτή την εβδομάδα με τους μαθητές μου της Θεατρικής Αγωγής*.

Καινούριες φατσούλες… μούρες και μούτρα μεγάλα… τσαχπινιές.

Παιδιά με προβλήματα και παιδιά χαρισματικά.

Διάσπαση προσοχής, δυσλεξία, υπερκινητικότητα…

Άλλο παιδί θέλει ορθοδοντικό…

Άλλο είναι μονογονεϊκής οικογένειας…

Άλλο είναι δειλό… άλλο είναι παιδί μεταναστών και δεν μιλά καλά ελληνικά άλλο είναι ταλαντούχο.

Είναι όλα τους όμως παιδιά μου.

Στα μάτια τους την ώρα του μαθήματος εγώ αντιπροσωπεύω την αλήθεια και την γνώση. Έχω διαστάσεις Θεού. Νομίζουν ότι τα ξέρω και τα μπορώ όλα.

-          Τι όμορφα μάτια που έχετε… μου είπε μια μικρή κοκκινομάλλα την Τρίτη.

-          Είσαι όμορφη, μου είπαν σήμερα τα κορίτσια του δεύτερου τμήματος.

Χαμογέλασα αμήχανα… και το κατάλαβαν.

    -         Μα αφού είστε… συνέχισαν.   

Ναι, έχω ωραία μάτια και είμαι όμορφη. Την ώρα που ένα παιδί μου λέει κάτι τέτοιο είναι αλήθεια… όπως αλήθεια θα είναι όταν μου πει ότι είμαι κακιά… τότε θα φύγω από την εκπαίδευση. Τότε.

Από τα παιδιά δεν μπορείς να κρυφτείς… κατανοούν τον κόσμο με το σώμα, με την αίσθηση και το ένστικτο. Η σχέση μαζί τους δεν σηκώνει ψέματα.

Δεν σηκώνει τεμπελιά, δεν σηκώνει προχειρότητα.

Από τα παιδιά δεν μπορείς να κρυφτείς και δεν πρέπει… και όταν χωθείς καλά καλά στα πούπουλα της σχέσης μαζί τους, δεν θέλεις να κρυφτείς.  

Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα που λέει και το τραγούδι.

-Τι έχετε κυρία; είπε η Ελισάβετ.

-Τίποτα αγάπη μου… απάντησα. 

-Σιγά… μου είπε εκείνη, δεν μου λέτε γιατί είμαι μικρή.

Ναι … έτσι ήταν. Δεν της είπα γιατί είναι μικρή…

Θα μπει αργότερα στον κόσμο των μεγάλων… ας κρατήσω λίγο ακόμη παραμύθι στη ζωή της… θαυμαστό, γλυκό ή άγριο… με το καλό να νικά και τους ωραίους να παλεύουν γύρω του… με το παλικάρι να υπερασπίζεται την κοπέλα… με την κοπέλα να τον αγαπά γι πάντα…

Μια φορά κι έναν καιρό συνέβαιναν και αυτά.  

Ε.Λ. 

ΥΓ... Τα μαθήματα Θεατρική Αγωγής γίνονται από τον Δήμο Κορυδαλλού δωρεάν σε όλους τους μαθητές των σχολείων της πόλης που το επιθυμούν. Διδάσκουν εκλεκτές και αγαπημένες συνάδελφοι. Το πρόγραμμα υλοποιείται με την ευθύνη του Γραφείου Παιδείας και την συνεργασία των Συλλόγων Γονέων, των Διευθυντών και των Προϊσταμένων της εκπαίδευσης.

Το δέντρο που έδινε...

Μια ιστορία του Σελ Σίβερσταϊν

Μια ιστορία που με μάγεψε
και την οποία θα αφηγηθούμε οι δασκάλες της Θεατρικής Αγωγής
στους μαθητές μας
και στον κόσμο που θα βρεθεί εκεί με τα κεριά και τα φαναράκια του,
το Σάββατο 27/3/2010, στις 8.30μμ
στην Πλατεία Ελευθερίας του Κορυδαλλού
στην εκδήλωση του Δήμου για την "Ώρα της Γης".

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά....
και αγαπούσε ένα αγοράκι.

Και κάθε μέρα το αγοράκι πήγαινε και μάζευε τα φύλλα της και τα έπλεκε στεφάνι κι έπαιζε το βασιλιά του δάσους.
Σκαρφάλωνε στον κορμό της κι έκανε κούνια στα κλαδιά της κι έτρωγε μήλα. Παίζανε και κρυφτό Κι όταν το αγόρι κουραζόταν, αποκοιμιόταν στον ίσκιο της.
Και το αγόρι αγαπούσε τη μηλιά... πάρα πολύ.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Μα πέρασαν τα χρόνια. Και το αγόρι μεγάλωσε.
Και πολλές φορές η μηλιά έμενε μοναχή.
Τότε μια μέρα το αγόρι πήγε στη μηλιά κι η μηλιά είπε:
«Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου, να φας μήλα και να παίξεις στον ίσκιο μου αποκάτω και να ‘σαι ευτυχισμένο».
«Είμαι μεγάλος πια για να σκαρφαλώνω και να παίζω», είπε το αγόρι.
«Θέλω ν’ αγοράσω πράγματα και να καλοπεράσω. Θέλω λεφτά. Μπορείς να μου δώσεις λεφτά;»
«Λυπάμαι», είπε η μηλιά, «μα έχω εγώ δεν έχω λεφτά.
Έχω μονάχα φύλλα και μήλα. Πάρε τα μήλα μου, Αγόρι, και πούλησέ τα στην πόλη. Έτσι θα ‘χεις λεφτά και θα ‘σαι ευτυχισμένο».
Και τότε το αγόρι σκαρφάλωσε στη μηλιά, μάζεψε τα μήλα της και τα πήρε μαζί του. Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί... και η μηλιά ήταν λυπημένη. Ώσπου μια μέρα το αγόρι ξαναγύρισε κι η μηλιά τρεμούλιασε απ’ τη χαρά της κι είπε:
«Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου και να ‘σαι ευτυχισμένο».
«Δεν έχω πια χρόνο να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι.
«Θέλω ένα σπίτι που να δίνει ζεστασιά», είπε.
«Θέλω γυναίκα και παιδιά, και γι’αυτό χρειάζομαι ένα σπίτι.
«Μπορείς να μου δώσεις ένα σπίτι;»
«Εγώ δεν έχω σπίτι», είπε η μηλιά.
«Σπίτι μου είναι το δάσος, μα μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα σπίτι. Τότε θα ‘σαι ευτυχισμένο».
Κι έτσι το αγόρι έκοψε τα κλαδιά της και τα πήρε μαζί του για να χτίσει το σπίτι του. Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί. Κι όταν γύρισε η μηλιά ήταν τόσο ευτυχισμένη που ούτε να μιλήσει καλά-καλά δεν μπορούσε.
«Έλα, Αγόρι», ψιθύρισε, «έλα να παίξεις»
«Είμαι πια πολύ γέρος και πολύ λυπημένος για να παίζω είπε το αγόρι.
«Θέλω μια βάρκα να με πάρει μακριά. Μπορείς να μου δώσεις μια βάρκα;»
«Κόψε τον κορμό μου και φτιάξε μια βάρκα», είπε η μηλιά.
«Έτσι θα μπορέσεις να φύγεις μακριά...και να ‘σαι ευτυχισμένο».
Και τότε το αγόρι έκοψε τον κορμό της έφτιαξε μια βάρκα κι έφυγε μακριά.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη... μα όχι πραγματικά.
Κι ύστερα από πολύ καιρό το αγόρι ξαναγύρισε.
«Λυπάμαι, Αγόρι», είπε η μηλιά, «μα δε μου απόμεινε τίποτα πια για να σου δώσω... Δεν έχω μήλα».
«Τα δόντια μου δεν είναι πια για μήλα», είπε το αγόρι.
«Δεν έχω κλαδιά», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να κάνεις κούνια...»
«Είμαι πολύ γέρος πια για να κάνω κούνια», είπε το αγόρι.
«Δεν έχω κορμό», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να σκαρφαλώσεις...»
«Είμαι πολύ κουρασμένος πια για να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι.
«Λυπάμαι», αναστέναξε η μηλιά. «Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω κάτι... μα δε μου απόμεινε τίποτα πια. Δεν είμαι παρά ένα γέρικο κούτσουρο. Λυπάμαι...»
«Δε θέλω και πολλά τώρα πια», είπε το αγόρι, «μονάχα ένα ήσυχο μέρος να κάτσω και να ξαποστάσω. Είμαι πολύ κουρασμένος».
«Τότε», είπε η μηλιά, κι ίσιωσε τον κορμό της, «τότε, ένα γέρικο κούτσουρο είναι ό,τι πρέπει να κάτσεις και να ξαποστάσεις. Έλα, Αγόρι, κάτσε. Κάτσε και ξεκουράσου».
Και το αγόρι έκατσε και ξεκουράστηκε. Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.