Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χωρίς ετικέτα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χωρίς ετικέτα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 9 Απριλίου 2019

Η Κυρία του σπιτιού...



Ήρθε στο σπίτι και το κυρίευσε...

Έβαλε τους δικούς της όρους...

Τεντώνεται νωχελικά και σιγονιαουρίζει...

Είναι τρελή, υπερκινητική, ατίθαση και... δαγκωνιάρα.
Κυρίες και Κύριοι… η Ψιλόλω, η Κυρία του σπιτιού!


Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012

Όταν μεγαλώσω δεν θέλω να σας μοιάσω

                                                                                  «Αδιαπέραστο σκοτάδι η νύχτα των ανθρώπων.»

Για να πω την αλήθεια μου δεν θέλω να μεγαλώσω. Ποτέ δεν ήθελα.
Δεν θέλω να φορέσω τα ψηλοτάκουνά σας.
Δεν θέλω να σας μοιάσω.
Με ξυπνάτε αναίτια όταν θέλω να κοιμηθώ και όταν ξαγρυπνάω μου ζητάτε να σβήσω τα φώτα και να κλείσω τα βιβλία μου για να πέσω για ύπνο.
Όταν θέλω να διαβάσω μου λέτε «φτάνει» κι όταν βαριέμαι μου λέτε «διάβασε».
Με μαλώνετε που πατάω ξυπόλητη.
Στα «γιατί;» μου δεν απαντάτε. Όταν είμαι χαρούμενη θέλετε ντε και καλά και σώνει να «συμμαζευτώ» κι όταν είμαι λυπημένη μου λέτε «σύνελθε».
Όλο θέλετε κάτι άλλο από μένα που εγώ δεν θέλω.
Θέλετε να είμαι «εσείς». Να γίνω «εσείς». 
Μα αυτό δεν γίνεται.
Γνώρισα βέβαια και κάποιους άλλους πολύ πιο ενοχλητικούς.
Εκείνους που νόμιζαν ότι «εγώ» είμαι «εκείνοι».
Α, τι παλιά αυτή η ανοησία, να νομίζουμε ότι οι άλλοι είναι σαν κι εμάς.
Κι εγώ το παθαίνω κάπου κάπου.
Και τότε κινδυνεύω. Κινδυνεύω να τους εμπιστευτώ και να τους ζητήσω να περπατήσουμε μαζί ξυπόλητοι ή να διαβάζουμε μαζί όλη νύχτα.
Και ύστερα, όταν ανακαλύπτω ότι δεν είναι έτσι, μεγαλώνω… μεγαλώνω… μεγαλώνω…

Και έφτασα ήδη 50 χρονών.


Ε.Λ.


Ο πίνακας είνα του αγαπημένου μου Amedeo Modigliani 


Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2011

Για τα τρία χρόνια της Big Mama

Una Rosa, Anna Cionini

*****

Προσπαθώ καιρό να φύγω από δω... μα όλο επανέρχομαι. Είπαμε, εδώ μιλώ με τους πολλούς. Εδώ έχει θόρυβο. Δεν έχει σκιές, έχει φως… περισσότερο ίσως κι απ’ όσο χρειάζομαι.

Δεν είναι "τόπος εγκλήματος" είναι τόπος έκφρασης.

Οι αναρτήσεις μου εδώ δεν άντεχαν ποτέ την σιωπή, την τσάκιζαν. Έτσι είναι. Κάποτε κάποτε τα λόγια μας είναι κραυγές. Οι ψίθυροι για όσους αντιλαμβάνονται - χωρίς να βλέπουν - την αλήθεια, γράφονται αλλού.

Εδώ τσακίζω και εδώ στέκομαι όρθια.

Τρία χρόνια τώρα.

Σας ευχαριστώ όλους όσους περάσατε από την Big Mama και αφήσατε το χνάρι σας.

Ελένη

Il Tempo Ritrovato, Anna Cionini

*****

ΣΦΑΓΕΙΟ ΧΡΟΝΟΥ


Σαν δείκτες ρολογιού τα χέρια της,

ψηλά υψωμένα, πάνω απ’ το κεφάλι

δείχνουν ακριβώς.

Ένα ζώο κρεμασμένο στο τσιγκέλι.

Αυτό μόνο.

Έχει αποστηθίσει τ’ όνομά της.

Να μην ξεχάσει ποια είναι.

Τέσσερεις μέρες τώρα,

ρωγμές διαταραγμένου χρόνου.

Εκείνη!

Ευτυχώς, οι δυο, Σαββατοκύριακο.

Οι απώλειες πρέπει να συμβαίνουν οπωσδήποτε Σαββατοκύριακο.

Τις άλλες μέρες σε βλέπουν.

Πας στην δουλειά, βγαίνεις στο δρόμο.

Σαββατοκύριακο οι θάνατοι

τα γονατίσματα

τα δάκρυα.

Να μπορείς να κρυφτείς.

Τι βία κι αυτή;

Τα μάτια των άλλων στο πρόσωπό σου ερευνητικά.

Τρεις και τέταρτο ή παρά;

Όρθια με το αυτί ακουμπισμένο στο στέρνο αφουγκράζεται.

Εκρήξεις πανικού. Ζει;

Τα χέρια δείχνουν τις αντίθετες πορείες.

Έτσι είναι. Ποτέ οι απώλειες δεν φεύγουν σε παράλληλες.

Τρίτη αύριο.

Πρέπει να σκοτώσει τις μέρες.

Να βάλει υστερόγραφα τις λέξεις.

Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι πολύ αργά.


Ε.Λ

Le Danaidi, Anna Cionini

Οι πίνακες από ΕΔΩ


Τρίτη 23 Μαρτίου 2010

Το δέντρο που έδινε...


Μια ιστορία του Σελ Σίβερσταϊν

Μια ιστορία που με μάγεψε
και την οποία θα αφηγηθούμε οι δασκάλες της Θεατρικής Αγωγής
στους μαθητές μας

και στον κόσμο που θα βρεθεί εκεί με τα κεριά και τα φαναράκια του,
το Σάββατο 27/3/2010, στις 8.30μμ
στην Πλατεία Ελευθερίας του Κορυδαλλού
στην εκδήλωση του Δήμου για την "Ώρα της Γης".



Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά....

και αγαπούσε ένα αγοράκι.


Και κάθε μέρα το αγοράκι πήγαινε και μάζευε τα φύλλα της και τα έπλεκε στεφάνι κι έπαιζε το βασιλιά του δάσους.

Σκαρφάλωνε στον κορμό της κι έκανε κούνια στα κλαδιά της κι έτρωγε μήλα.
Παίζανε και κρυφτό Κι όταν το αγόρι κουραζόταν, αποκοιμιόταν στον ίσκιο της.
Και το αγόρι αγαπούσε τη μηλιά...
πάρα πολύ.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.


Μα πέρασαν τα χρόνια.
Και το αγόρι μεγάλωσε.
Και πολλές φορές η μηλιά έμενε μοναχή.
Τότε μια μέρα το αγόρι πήγε στη μηλιά κι η μηλιά είπε:

«Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου, να φας μήλα και να παίξεις στον ίσκιο μου αποκάτω και να ‘σαι ευτυχισμένο».

«Είμαι μεγάλος πια για να σκαρφαλώνω και να παίζω», είπε το αγόρι.
«Θέλω ν’ αγοράσω πράγματα και να καλοπεράσω. Θέλω λεφτά. Μπορείς να μου δώσεις λεφτά;»

«Λυπάμαι», είπε η μηλιά, «μα έχω εγώ δεν έχω λεφτά.
Έχω μονάχα φύλλα και μήλα. Πάρε τα μήλα μου, Αγόρι, και πούλησέ τα στην πόλη. Έτσι θα ‘χεις λεφτά και θα ‘σαι ευτυχισμένο».

Και τότε το αγόρι σκαρφάλωσε στη μηλιά, μάζεψε τα μήλα της και τα πήρε μαζί του.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί... και η μηλιά ήταν λυπημένη.
Ώσπου μια μέρα το αγόρι ξαναγύρισε κι η μηλιά τρεμούλιασε απ’ τη χαρά της κι είπε:
«Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου και να ‘σαι ευτυχισμένο».

«Δεν έχω πια χρόνο να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι.
«Θέλω ένα σπίτι που να δίνει ζεστασιά», είπε.
«Θέλω γυναίκα και παιδιά, και γι’αυτό χρειάζομαι ένα σπίτι.
«Μπορείς να μου δώσεις ένα σπίτι;»

«Εγώ δεν έχω σπίτι», είπε η μηλιά.
«Σπίτι μου είναι το δάσος, μα μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα σπίτι. Τότε θα ‘σαι ευτυχισμένο».

Κι έτσι το αγόρι έκοψε τα κλαδιά της και τα πήρε μαζί του για να χτίσει το σπίτι του.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί. Κι όταν γύρισε η μηλιά ήταν τόσο ευτυχισμένη που ούτε να μιλήσει καλά-καλά δεν μπορούσε.

«Έλα, Αγόρι», ψιθύρισε, «έλα να παίξεις»

«Είμαι πια πολύ γέρος και πολύ λυπημένος για να παίζω είπε το αγόρι.
«Θέλω μια βάρκα να με πάρει μακριά. Μπορείς να μου δώσεις μια βάρκα;»

«Κόψε τον κορμό μου και φτιάξε μια βάρκα», είπε η μηλιά.
«Έτσι θα μπορέσεις να φύγεις μακριά...και να ‘σαι ευτυχισμένο».

Και τότε το αγόρι έκοψε τον κορμό της έφτιαξε μια βάρκα κι έφυγε μακριά.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη... μα όχι πραγματικά.

Κι ύστερα από πολύ καιρό το αγόρι ξαναγύρισε.

«Λυπάμαι, Αγόρι», είπε η μηλιά, «μα δε μου απόμεινε τίποτα πια για να σου δώσω... Δεν έχω μήλα».

«Τα δόντια μου δεν είναι πια για μήλα», είπε το αγόρι.

«Δεν έχω κλαδιά», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να κάνεις κούνια...»

«Είμαι πολύ γέρος πια για να κάνω κούνια», είπε το αγόρι.

«Δεν έχω κορμό», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να σκαρφαλώσεις...»

«Είμαι πολύ κουρασμένος πια για να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι.

«Λυπάμαι», αναστέναξε η μηλιά. «Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω κάτι... μα δε μου απόμεινε τίποτα πια. Δεν είμαι παρά ένα γέρικο κούτσουρο. Λυπάμαι...»

«Δε θέλω και πολλά τώρα πια», είπε το αγόρι, «μονάχα ένα ήσυχο μέρος να κάτσω και να ξαποστάσω. Είμαι πολύ κουρασμένος».
«Τότε», είπε η μηλιά, κι ίσιωσε τον κορμό της, «τότε, ένα γέρικο κούτσουρο είναι ό,τι πρέπει να κάτσεις και να ξαποστάσεις. Έλα, Αγόρι, κάτσε. Κάτσε και ξεκουράσου».

Και το αγόρι έκατσε και ξεκουράστηκε.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2009

Μπαχάρι… Κανέλλα… Φιλί…


7/11/2003

Cine Hi Life στον Πειραιά…
Βλέπαμε την Πολίτικη Κουζίνα.

Μετά από λίγες μέρες ήρθε στα χέρια μου από σένα η μουσική της.

Με κανέλλες και μπαχάρια, όπως της άξιζε…

Μπαχάρι Κανέλλα Φιλί… έγραφες.


Έτσι ήσουν πάντα… πρόσεχες και την παραμικρή λεπτομέρεια.

Ήσουν η πρώτη που θα τηλεφωνούσες στις γιορτές και τα γενέθλια.

Πρωί-πρωί…

Αργότερα, λίγο πριν το τέλος, όλες ξέραμε…
Αν δεν έπαιρνες πρωί-πρωί, όπως πάντα, σήμαινε ότι δεν ήσουν καλά… ότι οι χημειοθεραπείες σε είχαν τσακίσει, ότι πονούσες…

Δεν ήθελες να σε λυπούνται… ποτέ. Ακόμη και όταν έλεγες: «δεν είμαι καλά», το έλεγες κάπως… δεν ήταν μίζερο, ήταν αξιοπρεπές.
Σε τσάκιζαν οι χημειοθεραπείες…

Αυτό που σε τσάκιζε πιο πολύ απ’ όλα όμως, ήταν που οι άνθρωποι την αξιοπρέπεια την ερμηνεύουν ως αντοχή ή σκληρότητα.

«Μπράβο…μπράβο…δεν έχεις ανάγκη εσύ, αντέχεις.»

Ύστερα κύλησε ο καιρός, σαν δάκρυ… έφυγες.


Μείναμε εμείς οι υπόλοιπες… μ’ ένα: «αχ, ρε Σία…» διαρκώς στα χείλη, μ’ ένα θυμό και να μην ξέρουμε τι να πούμε στη μάνα σου.


Τις φίλες μου, έλεγα, τις έχω διαλέξει με casting...
Εσύ όμως, με διάλεξες.
Δεν το είπα ποτέ... μα έτσι είναι.

Μας διάλεξες μία-μία… μας έδεσες με την πολύχρωμη ιδιαιτερότητα μας σ’ ένα υφάδι σφικτό και πολύτιμο.
Το στημόνι ήσουν εσύ. Δεν το καταλαβαίναμε…

Πριν λίγες μέρες είχες γενέθλια…
Τηλεφωνηθήκαμε οι άλλες μεταξύ μας... σα να σε γιορτάζαμε...
Την Έλη την πήρα την προηγούμενη μέρα… τι να της έλεγα;
Της τηλεφωνώ κάποτε-κάποτε… μιλάμε για σένα, για τα παιδιά…
Τι να της πω όμως;
Είναι κι αυτή σαν κι εσένα…
Όταν την ακούω να μιλά…

Αδελφή σου θα μου πεις… φυσικό να μοιάζετε.

Μπαχάρι… Κανέλλα… Φιλί…

«Με μια χούφτα μπαχάρι έφυγες

Μες την αγορά μια σκιά...μια σκιά»



Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2009

Κουκλόσπιτο...


Είναι φορές που
Τα λόγια απλώνονται
Αποκαμωμένοι επαίτες

Τότε
Εκεί
Στην αθέατη πτυχή

Εκεί
Στο κενό

Εκεί

Αιχμηρό απότοκο
Της αλήθειας
Η ερημία

Ελένη Λ.

30/10/2009





Οι πίνακες είναι της Vera Berdich

Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2009

Βιβλία για τις γυναίκες κρατούμενες στον Ελεώνα Θηβών...



Ζητούν βιβλία…


ζητούν παράθυρο στη ζωή

στη γνώση

στην ελευθερία

ζητούν δικαίωμα στην ομορφιά


Δεν ζητούν και τίποτα μεγάλο δα…

ζητούν το αυτονόητο που όμως η πολιτεία δεν τους παρέχει.


Ή μήπως ζητούν τελικά κάτι πολύ μεγάλο…


Μήπως ζητούν, παράλληλα με την τιμωρία και την ποινή, να λογίζονται Άνθρωποι;



ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΛΑΙΩΝΑ ΘΗΒΩΝ ΘΑ ΣΑΣ ΗΤΑΝ ΕΥΓΝΩΜΩΝ ΑΝ ΜΑΣ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΑΤΕ ΣΤΟ ... ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΣΑΣ!!!

ΕΧΟΥΜΕ ΔΑΝΕΙΣΤΙΚΕΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΤΕΡΥΓΑ ΜΕ ΠΟΛΛΗ ΜΕΓΑΛΗ ΧΡΗΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ - ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΕΣ ΜΑΣ.

(ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΤΡΟΜΑΖΟΥΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΠΟΡΟΥΣ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ, ΕΤΣΙ ΣΤΗΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΒΑΣΙΚΑ ΣΕ ΔΩΡΕΕΣ ΦΙΛΩΝ ΚΑΙ ΓΝΩΣΤΩΝ...)

ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΡΘΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΛΑΒΟΥΜΕ !!! ΑΝ ΘΕΛΗΣΕΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΤΙΜΗΣΕΤΕ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΤΑ ΣΤΕΙΛΕΤΕ, Η ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ:

ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΛΕΩΝΑ ΘΗΒΩΝ ΕΛΑΙΩΝΑΣ ΘΗΒΑΣ ΤΚ 32 200

(ΥΠ' ΟΨΙΝ κ. ΚΟΣΜΑΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ - ΨΥΧΟΛΟΓΟΥ)




Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2009

Ανοιχτά παράθυρα...





Ανοιχτά παράθυρα

Για να αγναντεύουμε

και να προσμένουμε

ή δικαιώνεται η ομορφιά της ύπαρξής τους

και μόνο που απ' τ' άνοιγμά τους

μπορούμε ν' ανασαίνουμε ελεύθερα;

Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2009

Απολογισμός...

.




Αρουραίοι της επανάστασης,

ροκάνισαν αργά αργά το μεδούλι των ονείρων μας εργολαβικώς.

Τα λάβαρα αποκήρυξαν με οργή τις παρουράνιες συμφωνίες των απογευμάτων.

Ανεμίζουν μεσίστια.

Η σπουδή στην επιτήδευση έλαβε πρώτη τον λόγο.

Βραδινά ενδύματα συμπλέκονταν με τσόχινες παντόφλες.

Το καθαρό ρούχο σε υπόγειες διαδρομές ιδιώτευσε.

Οι θηλές του Μέλλοντος στέρεψαν.

Οι λέξεις στειρώθηκαν.

Οι ετυμηγορίες δόθηκαν: Ειδεχθές

Οι αυτουργοί κι οι τελετάρχες μόνο υποκρίθηκαν θλίψη.

Κράτησαν ενός λεπτού σιγή.



30/3/2009


Ελένη Λ.



ΥΓ... Το έγραψα μία ημέρα πριν γίνω 47 χρόνων.


Υπερβολικά μεγάλη για λάθη...

Υπερβολικά μεγάλη για να μετανιώνω ακόμη...


Μα όχι τόσο μεγάλη για να τους γυρίσω την πλάτη...


Ευτυχώς.



Πρώτη δημοσίευση στην Ελένη ωσεί νέκταρ 30/3/2009



Πέμπτη 27 Αυγούστου 2009

Πώς καταντήσατε έτσι τη χώρα μου άθλιοι;;;

.


Ναι!

Σ’ εσάς μιλάω…

Σ’ εσάς που κυβερνάτε.

Σ’ εσάς που αδιαφορείτε.

Σ’ εσάς που προσπαθείτε μάταια να συμψηφίσετε τις ευθύνες.


Ναι!

Σ’ εσάς…

πολίτες και πολιτικοί

παπάδες και λαϊκοί

εκπαιδευτικοί και γονείς

καλλιτέχνες και κοινό

συγγραφείς και αναγνώστες

άνδρες και γυναίκες


Στους πολιτικούς της υποκρισίας

Στους μητροπολίτες της κοσμικότητας

Στους δημοσιογράφους της διαπλοκής

Στους επιστήμονες της αμάθειας

Στους νομικούς της παρανομίας

Στους συνδικαλιστές του συμβιβασμού



Σ’ εσάς που κακοποιείτε τον τόπο.

Ασελγείτε στη μνήμη.

Αγνοείτε την γνώση.

Απαξιώνετε την Αλήθεια.

Καίτε ανθρώπους στο βωμό του κέρδους.

Καθηλώνετε ανάπηρους στις γωνίες της επαιτείας.

Εκβιάζετε τους ανήμπορους.

Υποδουλώνετε τα παιδιά σας στις ορέξεις των ισχυρών.

Βασανίζετε τα ζώα.


Ναι σ’ εσάς μιλάω… που σιωπάτε και κάνετε ότι βλέπετε αλλού.



Ελένη Λ.



Παρασκευή 21 Αυγούστου 2009

Μάνη... Περίπατος στο φως και το σκοτάδι.

Στην ευλογία της σιωπής...





με τα βαριά σύννεφα που έφεραν βροχή






τα εκρηκτικά χρώματα του δειλινού




το φως που διυλίζει την πέτρα






τα άγρυπνα ξημερώματα








τη θολή ανταύγεια των ρεμβασμών





εκεί βασίλεψες ψυχή μου...






Χαρά και ίσκιος, οι τρεις γλυκύτατοι επισκέπτες:

Ο αξιότιμος νεαρός Κανέλος


και τα κορίτσια της τελευταίας μέρας...


Ο Μάνος Χατζιδάκις για την παράδοση...

Ο Μάνος Χατζιδάκις για την παράδοση...
Ένα κείμενο επίκαιρο, αντίδοτο στην βλακεία που διεκδικεί εύσημα πατριωτισμού... με ένα "κλικ" στην εικόνα διαβάστε το...

Μάθε πόσο μετράει η υπογραφή σου...