Από ποιους «κινδυνεύει» ο Θεός;

Ξέρετε… η δύναμη του Θεού είναι μεγάλη – είτε τον λέμε Χριστό, είτε Αλλάχ, είτε Γιαχβέ– και δεν κινδυνεύει από το χιούμορ των ανθρώπων. Ούτε ο γέρων παστίτσιος ούτε καμία ταινία ή σκίτσο μπορούν να τον θίξουν. 

Μπορεί άνετα όμως να τον κάνει απωθητικό και κακό στα μάτια του κόσμου ο κάθε λογής φανατισμός. 

Με αυτό τον προβληματισμό ξεκινώ για να αναρωτηθώ και να αναρωτηθούμε.

Από ποιους «κινδυνεύει» ο Θεός; 

Κι επειδή δεν μπορώ να μιλήσω για τον Θεό των «άλλων» θα μιλήσω για τον δικό μου Θεό, τον Χριστό. 

Εκείνον που απέτρεψε τον λιθοβολισμό της μοιχαλίδας υπενθυμίζοντας μας ότι δεν είμαστε αναμάρτητοι…

Εκείνον που κατέκρινε την φαρισαϊκή υποκρισία…

Εκείνον που μίλησε για τον πλησίον τον και πρέπει αγαπώμενον ως σεαυτόν…

Εκείνον που ως πλησίον δεν όρισε «όσους κλείνει η πόρτα μας», τους ομοτράπεζους, ομοεθνείς ή ομόθρησκους αλλά τους «άλλους»… την Σαμαρείτιδα δηλαδή… για να μην ξεχνιόμαστε… αλλά και τον ελάχιστον αδελφόν, τον γυμνό, τον φυλακισμένο, τον  ξένο…

Εκείνον που είπε «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν…»    

Μα κυρίως Εκείνον που είπε για όσους Τον χλεύαζαν πριν και κατά την Σταύρωσή Του: «Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι»… 

Από ποιους λοιπόν «κινδυνεύει» Αυτός ο Θεός; 

Από ανθρώπους που κάνουν εμφανέστατο ακραίο χιούμορ χλευάζοντας την υπερακραία εκμετάλλευση του ονόματος των γερόντων όπως ο Γέροντας Παΐσιος ή από εκείνους που, ενώ δηλώνουν πιστοί και άνθρωποι δικοί Του, παραβιάζουν τις εντολές Του;

Από εκείνους που τα βάζουν μαζί Του από άγνοια, θυμό, δυσπιστία ή απιστία ή από εκείνους που χρησιμοποιούν το όμομά Του ως εργαλείο για να υποτάξουν τα πλήθη, για να πείσουν για τις αγαθές τους προθέσεις και την χριστιανικότητά τους και να ωφεληθούν προσωπικά;

Με τους πλανημένους ο Χριστός υπήρξε όχι μόνο ανεκτικός και επιεικής αλλά και ανεξίκακος με τους υποκριτές όμως …

«13 Οὐαὶ δὲ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κατεσθίετε τὰς οἰκίας τῶν χηρῶν καὶ προφάσει μακρὰ προσευχόμενοι· διὰ τοῦτο λήψεσθε περισσότερον κρῖμα.  14 Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν.»

Αξίζει να διαβάσει κανείς ΕΔΩ τι λέει στο 23^ο Κεφάλαιο ο Ματθαίος μεταφέροντας τα λόγια του Χριστού.

Αξίζει να διαβάσει και να σκεφτεί.

Ελένη Λιντζαροπούλου

Μη βροντοχτυπάς τις χάντρες, αγαπητέ συνδικαλιστή, η δουλειά κάνει τους άντρες…

Ναι, απεργώ σήμερα.

Απεργώ για να υπερασπιστώ το εισόδημά μου και το εισόδημά σου αγαπητέ συνδικαλιστή και όχι την ρεμούλα σου.

Το εργασιακό μου δικαίωμα και το εργασιακό σου δικαίωμα αγαπητέ συνδικαλιστή και όχι την τεμπελιά σου.

Το κοινωνικό κράτος αγαπητέ συνδικαλιστή και όχι το κράτος ωφελιμισμού.

Αυτά τα υπερασπίστηκες τόσα χρόνια εσύ και τώρα… τρέμεις μην τα χάσεις αγαπητέ συνδικαλιστή.

Μπορώ να απεργώ γιατί δουλεύω.

Η απουσία μου από την δουλειά μου έχει αντίκτυπο η παρουσία μου αποτέλεσμα. Γι αυτό μπορώ να απεργώ. Δεν απεργώ στου κουτρούλη το γάμο αγαπητέ συνδικαλιστή, δεν απεργώ για να εκβιάσω, δεν έχω κάνει την απεργία σκοινί κορδόνι. Απεργώ ως έσχατη λύση για να δείξω ότι πιο κάτω δεν πάει, για να δείξω ότι δεν αντέχω άλλο… απεργώ γιατί η Δημοκρατία μου δίνει αυτό το δικαίωμα που είναι ιερό όσο ιερή είναι και η δουλειά μου. Απεργώ γιατί αγαπώ την δουλειά μου και εργάζομαι σκληρά για το καλύτερο αποτέλεσμα, απεργώ γιατί αγαπώ την χώρα μου αγαπητέ συνδικαλιστή.

Με την δουλειά μου και με την απεργία μου θέλω να επιβάλλω τα ίδια ακριβώς πράγματα.

Κοινωνική δικαιοσύνη και κοινωνικό κράτος, ανάπτυξη, προστασία του εισοδήματος των εργαζομένων και των συνταξιούχων, εξυγίανση και αναδιάρθρωση, αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας…

Και όχι να προστατέψω την βολή μου αγαπητέ συνδικαλιστή.

Απεργώ σήμερα και θα χάσω το μεροκάματο, αγαπητέ συνδικαλιστή, δεν έγραψα ρεπό για να τα έχω όλα δικά μου… αγαπητέ συνδικαλιστή.

Απεργώ σήμερα γιατί ελπίζω ότι με ακούει η κυβέρνηση…

Ελπίζω ότι, εμένα την ανώνυμη εργαζόμενη, δεν με ταύτισε με τον κρατικοδίαιτο και φερέφωνο συνδικαλισμό σου αγαπητέ συνδικαλιστή.

Ελπίζω ότι ο συνδικαλισμός σου δεν έκαψε κάθε δυνατότητα να έχει αντίκτυπο η απεργία μου.

Ελπίζω ότι η σημερινή δεν θα είναι άλλη μία χαμένη απεργία.

Ελπίζω ότι θα κατέβουν εργαζόμενοι στο δρόμο… αυτοί ναι που αγωνιούν και παλεύουν και ελπίζω ότι οι φωνές τους θα καλύψουν το παραλήρημα το δικό σου αγαπητέ συνδικαλιστή και όλων όσων κατάφεραν να απαξιωθεί κάθε αγώνας και κάθε διεκδίκηση με τις κομματικές τους σκοπιμότητες, τα γελοία τους συνθήματα και τους πολιτικούς και ηθικούς συμψηφισμούς.

Ελπίζω ότι θα απεργήσουμε σήμερα και… αύριο θα δουλέψουμε με ακόμη μεγαλύτερη συνέπεια και όρεξη… αγαπητέ συνδικαλιστή.

Διότι αν δεν είναι έτσι…

Το έχουμε χάσει το παιχνίδι τελειωτικά.

ΥΓ… Εσύ ξέρεις κι εγώ ξέρω αγαπητέ συνδικαλιστή.

Εγώ βέβαια άλλαξα, δεν σιωπώ πια μπροστά στην παντοδυναμία του λαϊκισμού και της προβοκάτσιας σου, σε ξεφωνίζω…

Το κακό είναι, αγαπητέ συνδικαλιστή, ότι αν δεν αλλάξεις κι εσύ θα πατώσουμε μαζί.

Παίξε μπάλα αγόρι μου...

Γράφει η Theia Helena

«Ανοιχτή επιστολή προς τον κρετίνο που κρύβεις μέσα σου.»

Αγόρι μου, χτες Σάββατο βράδυ, παράτησες γκόμενα, γυναίκα, μάνα κι αδελφή για να πας στο γήπεδο και πολύ καλά έκανες. Τόσο καλά που αυτές οι ηλίθιες εδώ και μερικά χρόνια για να σου δείξουν ότι όλα τα μπορούν αποφάσισαν να έρχονται μαζί σου στους αγώνες ως που έγιναν φανατικές του ποδοσφαίρου… κάποιες μάλιστα άρχισαν να πηγαίνουν και χωρίς εσένα.

Αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει πιο ελκυστικό θέαμα από ένα πανέμορφο θηλυκό που περιφέρει τις καμπύλες του στις κερκίδες και θα ήθελε να σου αποσπάσει την προσοχή από τις καμπύλες της στρογγυλής σου Θεάς… Τελικά, του μόνου την προσοχή που αποσπά, είναι του εικονολήπτη ο οποίος κάνει zoom στις κούκλες και αφήνει τους τηλεθεατές να παίρνουν  μάτι,  αφού έτσι κι αλλιώς μπάλα δεν βλέπουν.

Ναι βρε αγόρι μου… μπάλα δεν βλέπουμε από την τηλεόραση, ούτε κι εσύ βλέπεις που πας στο γήπεδο.

Πας εκεί, φωνάζεις, τα σπας, βρίζεσαι με όποιον περάσει από μπροστά σου, γαμοσταυρίζεις παίκτες και διαιτητές, χριστοπαναγιάζεις τον πρόεδρο και τους παράγοντες κι έπειτα επιστρέφεις στη λούφα σου.

Πού είναι λοιπόν η μπάλα;

Χτες φυσικά, δεν έβριζες μόνο εσύ… όοοοχι… έβριζε και προπηλάκιζε και ο πρόεδρος της διοργανώτριας αρχής, της Super League. Τα ίδια έγιναν και στο Βόλο αλλά περάσανε στα ψιλά… αφού το Καραϊσκάκη «διδάσκει» ήθος μέγα και οι άλλοι ακολουθούν.

Δεν είδα από τον αγώνα παρά μόνον μια στιγμή… μ’ ένοιαζε βλέπεις, είμαι Πειραιώτισσα, ήθελα να μάθω το αποτέλεσμα του derby…

Είδα ένα γήπεδο να «καίγεται» από τις φωτοβολίδες και τα καπνογόνα. Μάταιο. Έστρεψα αλλού το βλέμμα. Σας έστειλα όλους με τη σκέψη στο διάολο. Και πρώτα πρώτα εσένα ανώνυμε κρετίνε που ακολουθείς, χειροκροτείς, γελοιοποιείσαι και εγκρίνεις χωρίς κανένα κέρδος.

Οι παράγοντες των ομάδων, οι δημοσιογράφοι, το κράτος το ίδιο, υποκρίνονται ότι δεν ξέρουν τι γίνεται. Όμως εκείνοι τροφοδοτούν όλον αυτό τον φανατισμό, στηρίζοντας τον παραγοντισμό και υποδαυλίζοντας την βία. Αυτοί ωφελούνται, τους καταλαβαίνω. Εσένα δεν καταλαβαίνω. Εσένα, ναι!

Εσύ που λες πως σου αρέσει η μπάλα… που έπαιζες από μικρός, που παίζεις κάποιες φορές ακόμη όταν σου τύχει… που λες πως είσαι άρρωστος με τη μπάλα…  εσένα δεν σε καταλαβαίνω.

Μπάλα δεν βλέπεις, λεφτά δεν βγάζεις από την ιστορία, όφελος δεν έχεις…

Την νίκη, αν είναι αμφίβολη ειδικά, δεν την ευχαριστιέσαι… Τι στο δαίμονα… Γιατί τα επιτρέπεις όλα αυτά;

Και μην μου πεις ότι δεν είναι στο χέρι σου…

Αν εσύ δεν κόψεις εισιτήρια, παύουν όλα. Δεν υπάρχει ποδόσφαιρό χωρίς εσένα… δεν υπάρχει μπάλα.

Ή μήπως δεν σε αφορά τελικά η μπάλα;

Μήπως σου αρέσει να είσαι άρρωστος; 

Η Παναγία της φρίκης...

Δεν είναι απλά μια βραβευμένη φωτογραφία. Είναι μια ακρωτηριασμένη γυναίκα.

Θα μπορούσε να είναι εικόνα της Παναγίας. Στο πρόσωπο της νεαρής Αφγανής θα μπορούσε να αποτυπωθεί η θηριωδία απέναντι στην ομορφιά του ανθρώπινου προσώπου. Και δεν μιλώ για την φυσική ομορφιά που έχει αυτό το κορίτσι, αλλά για την ομορφιά κάθε προσώπου.

Η βία αποτελεί την μεγαλύτερη ύβρη του ανθρώπινου είδους. Βιάζουμε τον συνάνθρωπο, τα ζώα, την φύση… τον ίδιο μας τον εαυτό. Δεν είναι γενίκευση… είναι διαπίστωση. Μια διαπίστωση που ο πολιτισμός και η εξέλιξη, η τέχνη και η παγκόσμια σκέψη, δεν κατάφεραν να την απαλύνουν… αν όχι να την εξαλείψουν.

Η βία εναντίον των γυναικών είναι και αυτή ένα ζήτημα που συζητιέται πολλές φορές στη βάση του συμψηφισμού…

Έτσι, το να μιλά κανείς στην Ελλάδα για το θέμα, ηχεί, για κάποιους, άτοπο… Και πράγματι η σωματική βία εναντίον του φύλου μας δεν αποτελεί φαινόμενο της καθημερινότητάς μας.

Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει εξαλειφθεί.

Απόδειξη αποτελούν τόσο οι μελέτες όσο και οι στόχοι της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων μέχρι το 2013. Δεν είναι άσκοπο τόσο για άνδρες όσο και για γυναίκες να διαβάσουν τις πολύ χρήσιμες πληροφορίες έτσι για να διαπιστώσουν ότι αυτά που θεωρούμε στην προσωπική ή την επαγγελματική μας ζωή, κάποιοι, αυτονόητα, για πολλές Ελληνίδες ομόφυλές μας είναι ζητούμενα και ενισχύονται ακόμη και σήμερα από το κενό του νόμου και από την κοινωνική προκατάληψη.

Ναι, εδώ δεν είναι Αφγανιστάν, είναι Ελλάδα.

Ο εφησυχασμός, η αδιαφορία και η σιωπή είναι κοινωνική και όχι προσωπική ντροπή.