ΓΟΡΓΟΝΑ Ή ΦΑΛΑΙΝΑ - ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ

ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΔΙΑΙΤΑ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ. 

ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΔΕΙΤΕ ΚΙ ΑΥΤΟ ΚΥΡΙΕΣ ΜΟΥ!!!! 

ΔΙΟΤΙ ΕΙΠΑΜΕ... 

ΑΛΛΟ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΜΑΣ ΒΑΖΟΥΝ ΣΕ ΕΝΑ ΑΝΟΗΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΙΚΟΝΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΕΙΚΟΝΑΣ. 

Γοργόνα ή φάλαινα;
Η πιο ολοκληρωμένη ανάλυση


Έξω από ένα γυμναστήριο σε μια μεγάλη πόλη της Γαλλίας, τοποθετήθηκε μια μεγάλη αφίσα με μια νέα, όμορφη, ημίγυμνη και αδύνατη νεαρά με την παρακάτω λεζάντα: «ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΟΡΓΟΝΑ Ή ΦΑΛΑΙΝΑ;» Μια κυρία μέσης ηλικίας που δεν είχε παρόμοια φυσικά χαρακτηριστικά με την νεαρή στην αφίσα, απάντησε στη αφίσα του γυμναστηρίου, γραπτώς και δημοσίως με δική της αφίσα λέγοντας τα εξής: Οι Φάλαινες περιτριγυρίζονται από φίλους (δελφίνια, ιππόκαμπους, θαλάσσιους ελέφαντες, και περίεργους ανθρώπους).
Έχουν ενεργή σεξουαλική ζωή, μένουν έγκυοι, και γεννάνε αξιολάτρευτα φαλαινάκια. Περνάνε ωραία παρέα με τα δελφίνια τρώγοντας σαρδέλες και γαρίδες και παίζοντας στις θάλασσες, ταξιδεύοντας σε εξωτικά μέρη όπως την Παταγονία, τα στενά του Bering και τους κοραλλιογενείς υφάλους της Πολυνησίας. Οι Φάλαινες τραγουδούν θαυμάσια, όλη μέρα, και έχουν ηχογραφήσει και CD.
Ζούνε ελεύθερα, χωρίς ουσιαστικούς εχθρούς εκτός από τον άνθρωπο, και είναι αγαπητές, σεβαστές και υπό την προστασία πολλών οργανώσεων. Οι Γοργόνες δεν υπάρχουν! Και εάν υπήρχαν θα κάνανε ουρές έξω από τα γραφεία των ψυχαναλυτών πάσχοντας από κρίση ταυτότητας. Τι είμαι Ψάρι ή Άνθρωπoς;
Οι γοργόνες δεν μπορούν να κάνουν σεξ διότι όπως υποστηρίζει η μυθολογία, πεθαίνει όποιος άνδρας τις πλησιάσει και κυρίως μάλλον τους λείπει ο κατάλληλος «εξοπλισμός» για σεξ (με ουρά ψαριού που διαθέτουν κάτω από την μέση). Χωρίς σεξ... ούτε παιδιά μπορούν να κάνουν και ποίος θα ήθελε να κάνει παρέα με μια κοπέλα που βρόμαγε ψαρίλα;
Με βάση τα παραπάνω η επιλογή μου είναι ξεκάθαρη!!!! ΝΑΙ !!!!!!!!! ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΦΑΛΑΙΝΑ!!!Υ.Σ. Είμαστε σε μια εποχή που τα media καθορίζουν το «ωραίο». Μόνο οι αδύνατοι είναι ωραίοι.. Αλλά εγώ προτιμώ να απολαμβάνω παγωτό με τα παιδιά μου, ένα καλό δείπνο με τον συνομήλικο σύντροφό μου και καφέ με τις συνομήλικες φίλες μου. Όπως περνούν τα χρόνια κερδίζουμε αργά, αργά βάρος, κυρίως διότι μαζεύουμε τόσες πληροφορίες και γεμίζει το κεφάλι μας σοφία. Όταν δεν χωράει άλλη σοφία το κεφάλι μας, διανέμεται φαίνεται η αποθηκευμένη γνώση στο υπόλοιπο σώμα σας.
ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΕΡΒΑΡΕΣ, Είμαστε υπερβολικά καλλιεργημένες, μορφωμένες, χαριτωμένες και χαρούμενες...
Από σήμερα, όταν θα βλέπω τον κώλο μου στον καθρέφτη, θα σκέφτομαι: «Πω, Πω τι έξυπνη που είμαι!!!!!»

πηγή: www.panoramalife.gr

Κυρίες μου, καλώς ήλθατε στην πραγματικότητά μου...

Απολαύστε την Zaz (Isabelle Geffroy) σ' ένα πανέμορφο τραγούδι. Μουσική στη Big Mama -μετά από πολύ πολύ καιρό- για να αλλάξουμε διάθεση και σελίδα.

Με μια απίστευτη γυναικεία φωνή και σκανταλιάρικο ρυθμό.

Αφιερωμένο σ' εσάς Κυρίες μου.

Ευχαριστώ την καλή φίλη που μου το χάρισε. 

Η Παναγία της φρίκης...

Δεν είναι απλά μια βραβευμένη φωτογραφία. Είναι μια ακρωτηριασμένη γυναίκα.

Θα μπορούσε να είναι εικόνα της Παναγίας. Στο πρόσωπο της νεαρής Αφγανής θα μπορούσε να αποτυπωθεί η θηριωδία απέναντι στην ομορφιά του ανθρώπινου προσώπου. Και δεν μιλώ για την φυσική ομορφιά που έχει αυτό το κορίτσι, αλλά για την ομορφιά κάθε προσώπου.

Η βία αποτελεί την μεγαλύτερη ύβρη του ανθρώπινου είδους. Βιάζουμε τον συνάνθρωπο, τα ζώα, την φύση… τον ίδιο μας τον εαυτό. Δεν είναι γενίκευση… είναι διαπίστωση. Μια διαπίστωση που ο πολιτισμός και η εξέλιξη, η τέχνη και η παγκόσμια σκέψη, δεν κατάφεραν να την απαλύνουν… αν όχι να την εξαλείψουν.

Η βία εναντίον των γυναικών είναι και αυτή ένα ζήτημα που συζητιέται πολλές φορές στη βάση του συμψηφισμού…

Έτσι, το να μιλά κανείς στην Ελλάδα για το θέμα, ηχεί, για κάποιους, άτοπο… Και πράγματι η σωματική βία εναντίον του φύλου μας δεν αποτελεί φαινόμενο της καθημερινότητάς μας.

Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει εξαλειφθεί.

Απόδειξη αποτελούν τόσο οι μελέτες όσο και οι στόχοι της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων μέχρι το 2013. Δεν είναι άσκοπο τόσο για άνδρες όσο και για γυναίκες να διαβάσουν τις πολύ χρήσιμες πληροφορίες έτσι για να διαπιστώσουν ότι αυτά που θεωρούμε στην προσωπική ή την επαγγελματική μας ζωή, κάποιοι, αυτονόητα, για πολλές Ελληνίδες ομόφυλές μας είναι ζητούμενα και ενισχύονται ακόμη και σήμερα από το κενό του νόμου και από την κοινωνική προκατάληψη.

Ναι, εδώ δεν είναι Αφγανιστάν, είναι Ελλάδα.

Ο εφησυχασμός, η αδιαφορία και η σιωπή είναι κοινωνική και όχι προσωπική ντροπή.

Τόνια... Ένα κορίτσι που έκανε την ελπίδα μου να ανθίσει.

Έτσι όπως είσαι ξαπλωμένη στο χείλος της απόγνωσης…

Με τα χίλια δυο προσωπικά σου αδιέξοδα και τις απώλειες, μια αχτίδα ξανοίγει στα σκοτάδια.

Ένα κορίτσι η Τόνια…

Ένα κορίτσι που δεν μένει σε λόγια και ευχολόγια, αλλά προτίθεται να ενεργήσει…

Δεν αφήνεται στην ενοχή ή την ανοχή, δίνει ένα ηχηρό χαστούκι στην απραξία μας.

Αποφασίζει και προχωρά λέγοντας:

"Ζητώ συγγνώμη.......

Στο email μου θα δέχομαι μηνύματα από ανθρώπους που νιώθουν πως βουλιάζουν...και θέλουν να σηκωθούν και χρειάζονται βοήθεια. Υπάρχει λύση αρκεί να βρεθεί η θέληση να την αναζητήσει κανείς."

Διαβάστε τις σκέψεις της εδώ...

Σ’ ευχαριστώ Τόνια…κάνεις την ελπίδα μου να ανθίζει.

Τ.

Το σπίτι μας, ή μάλλον … Εμείς…

Στη Σία



Για να μπορέσει κανείς ν’ αντιληφθεί τα πράγματα και τι θέλω να πω για μας, για την οικογένειά μου δηλαδή, πρέπει να καταλάβει τη δομή των οικογενειών που δεν έχουν μυστικά. Είναι πολλές τέτοιες. Τις συναντάς στην ελληνική επαρχία και στις γειτονιές των μεγάλων πόλεων που λειτουργούν σαν ελληνική επαρχία. Δρόμοι όχι πολύ φαρδιοί. Μικρά οικόπεδα. Μικρά σπίτια, που γειτονεύουν οι φωνές κι οι μυρωδιές τους, όχι μόνο οι τοίχοι τους. Άνθρωποι που γνωρίζουν ο ένας τις συνήθειες και την καταγωγή του άλλου.
Εμείς, λοιπόν, κατοικούσαμε σε μια μεγάλη μονοκατοικία με αυλή, στην Κοκκινιά. Πράσινο ανοιχτό λαδομπογιά η σιδερένια αυλόπορτα με ανάγλυφα το μονόγραμμα του παππού.
Α! Βάζανε τα αρχικά των ανδρών στις αυλόπορτες, στις κάρτες, στα μαξιλάρια και ξεμπερδεύανε μαζί τους. Τους καθορίζανε μέχρι που φτάνει το αντίκρισμα της βασιλείας τους και ξεμπερδεύανε μ’ αυτούς μια για πάντα.
Στο πεζοδρόμιο είχαμε δυο ελιές αλλά μέσα είχαμε μεγάλο κήπο. Τριανταφυλλιές, βασιλικά, μελιτζάνες ντενεκέδες φυτεμένοι με εποχιακά λουλούδια, φτέρες, πρασινάδες και φυλλόδεντρα, μια λεμονιά, μια ροδιά και μια τεράστια τζανεριά πάνω από τη βρύση. Μια μακρόστενη αυλή σε δυο επίπεδα και το σπίτι αριστερά και στο βάθος σε σχήμα γάμα.
Κάποια ιδιαίτερη αγάπη θα ’χανε όλοι τους να δεις στο πράσινο γιατί και τα χαμηλά μέρη του σπιτιού και τα παράθυρα και οι κορνίζες γύρω από τις πόρτες ήταν όλα πράσινα. Μόνη αντίθεση τα κεραμίδια κι οι ασορτί μ’ αυτά βούλες που προσεκτικά ζωγράφιζε η μάνα μου πάνω στις πήλινες γλάστρες και τους γκαζοντενεκέδες. Το σπίτι χτίστηκε το 1936 και είχε σίγουρα μέχρι τώρα πάνω του τριάντα στρώσεις χρώμα. Τόσο συχνά βάφανε, που η κλειδαριά της έξω πόρτας είχε στενέψει από τα πολλά χέρια λαδομπογιά. Δε χωρούσε πια να μπει το κλειδί και κλείναμε μόνο με το σύρτη ή δεν κλείναμε καθόλου.
Χτες που είχα πάει να δω τη γιαγιά, κοίταζα το χρώμα. Από τότε που πέθανε η μαμά σα να είχε χαθεί το πράσινο από τη ζωή μας. Αλλά ας μην τα μπερδεύω...
Οι πέτρινες μάντρες γύρω γύρω προσεκτικά αρμολοïμένες, το τσιμεντένιο τους σαμάρι βαμμένο πράσινο και πάνω τους περίτεχνο καγκελάκι με χι και γάμα όπως το μονόγραμμα της πόρτας. Μια μικρή βρύση δίπλα στην είσοδο, είχε το λάστιχο που ποτίζαμε μόνιμα στερεωμένο πάνω της.
Για χρόνια η γιαγιά προσπαθούσε να εμποδίσει τις διαρροές του τυλίγοντας, σφιχτά, κουρελάκια γύρω του. Τόσο σφιχτά, που έλεγες: «Που τη βρήκε τόση δύναμη αυτή η γυναίκα;» για ν’ απαντήσεις ύστερα μόνος «απ’ τη ζωή». Στην πραγματικότητα δεν ήταν δύναμη, όχι, ήταν επιθυμία να περάσει το δικό της.«Μαμά», της έλεγε η μάνα μου, «θα βάλουμε ένα σφικτήρα και θα είναι εντάξει».
Του κάκου. Η Κίτσα ήθελε κουρελάκι. Κίτσα ήταν η γιαγιά, από το Κυριακή.
Όταν ζούσε το μονόγραμμα, ο παππούς, δεν ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Μόνο που τότε έπρεπε να πείσουν και τον κόσμο πως ο παππούς ήταν σύμφωνος με τα κουρελάκια. Για την ακρίβεια, όλοι υποδύονταν πως, όχι μόνο τα ήξερε τα κάθε λογής κουρελάκια ο παππούς, αλλά και τους τα είχε επιβάλλει. Πού να δείτε τι έπαθε ο άνθρωπος όταν ήρθε και τον έσφιξε στο λαιμό το κουρελάκι του χωρισμού και της μάνας μου και του θείου μου. Αλλά είπαμε σιγά σιγά, μην τα μπερδεύω.
Η γιαγιά, αποφάσισε μια μέρα να κάνει τη λεμονιά της αυλής να βγάζει πορτοκάλια. Έπιασε λοιπόν ένα μπόλι από πορτοκαλιά, χάραξε τον κορμό της λεμονιάς σε σχήμα ταυ, το έχωσε μέσα και το έδεσε σφιχτά με ένα κουρελάκι. Το μπόλι υπάκουσε και άνθισε. Σε δύο χρόνια μια λεμονοπορτοκαλιά κάρπιζε στο περιβόλι μας. Την τεχνογνωσία αυτή, η γιαγιά την έκανε εξαγωγή. Πρώτα πρώτα στο εργοστάσιο που δούλευε, ύστερά στις γειτόνισσες της θείας κοντά στη δεξαμενή και κατόπιν στη γειτονιά μας.
Η γιαγιά βέβαια δεν έμαθε τις γειτόνισσες μόνο να μπολιάζουν. Αλλά αυτά θα σας τα πω με τη σειρά τους διότι άπτονται της πολιτικής και θέλουν το κατάλληλο χρωματικό φόντο, μαύρο.
Κάτω απ’ τη ροδιά είχαμε μια μικρή παιδική κούνια. Μου την είχε φέρει ένα Πάσχα δώρο, ο παππούς ο Στράτος. Τι χαρές; Μ’ ενοχλούσε που τα άλλα παιδιά στη γειτονιά είχανε καινούρια παιχνίδια, ποδήλατα, κούκλες, μπάλες. Δε ζήταγα ποτέ παιχνίδια. Δηλαδή, για να λέμε την αλήθεια, δε ζήταγα ποτέ τίποτα. Δεν ξέρω πως το είχα καταφέρει αυτό. Δε ζήταγα, μόνο ήθελα. Και σα να είχε φωνή η επιθυμία μου αποκτούσα ότι ήθελα. Όχι πως ένοιωσα ποτέ να μου φτάνουν αυτά που αποκτούσα. Ίσως γιατί όλοι με κοίταζαν κάπως… Με οίκτο;
Εμένα, για να μπορώ να κάνω κούνια, η γιαγιά είχε δέσει διπλό ένα σκοινί από τη τζανεριά έτσι που έκανε δυο θηλιές προς τα κάτω και για κάθισμα του είχε στερεώσει ένα- κομμάτι κουρελού. Ο παππούς ο Στράτος, με έβλεπε που κάθε τόσο έσπαγα το σκοινί από τη φόρα και τη δύναμη που έβαζα και αποφάσισε να μου φέρει μια κατακόκκινη σιδερένια κούνια.
Έφερνε πολλά στο σπίτι ο παππούς ο Στράτος. Ρούχα, γλυκά, παιχνίδια, όλο δώρα ήτανε. Μα δεν τον αγαπούσα. Όλα τα πράγματά μου χαλάγανε μπροστά στα μάτια του κι εκείνος έτρεχε να μου τα αντικαταστήσει. Αργότερα, όταν μεγάλωσα, επίτηδες το έφερνα έτσι που κάθε μου δυσκολία φανερωνόταν μπροστά του. Ύστερα, έμενα σιωπηλή σα να του υπαγόρευα βουβά τι ήθελα να κάνει κι εκείνος, απλά το έκανε. Απλά.
Έτσι ήταν ο παππούς ο Στράτος, έκανε τα πράγματα απλά και φυσικά κανείς δεν του χρωστούσε χάρη για τίποτα. Τα έδινε όλα χωρίς να του τα ζητήσουμε, τον αρμέγαμε κανονικά δηλαδή και στο τέλος τον είχαμε πείσει πως δική του ανάγκη ήταν όλη αυτή η προσφορά, εμείς δεν είχαμε ζητήσει τίποτα.
Αχ! Κακομοίρη Στράτο.
Του τα λέγανε η μάνα και οι αδερφές του. «Σε αρμέγουνε εκεί μέσα Στράτο…», αλλά αυτός, απλά, αγαπούσε. Όταν τους συνέλαβα στο κρεβάτι με τη γιαγιά, ήμουνα πιτσιρίκα, στο δημοτικό.
Ήξερα τι κάνανε. Μου τα είχε μάθει η Ελπίδα, κόρη μιας συμπεθέρας. Μας βάζανε οι μανάδες μας να κοιμηθούμε μαζί τα Κυριακάτικα μεσημέρια του καλοκαιριού κι εμείς χαϊδευόμασταν μέχρι που πέφταμε ξερές για ύπνο. Το γιατρό τον παίξαμε αργότερα με κάτι αγοράκια της γειτονιάς και κάτι ξαδέρφια.
Εμείς, όπως τα περισσότερα κορίτσια αλλά δεν το λένε, παίξαμε πρώτα τη «νοσοκόμα». Γλυκό και ακίνδυνο.
Τα μεσημέρια της Κυριακής μύριζαν γιουβέτσι. Μαζευόμασταν όλοι γύρω από το τραπέζι, ήταν η μόνη μέρα που τρώγαμε όλοι μαζί. Ήταν γιορτή!
Ως που σκοτώθηκε ο Γιώργος μας. Τροχαίο. Ο Γιώργος μας, ο πιο όμορφός μας μ’ εκείνα τα σαρκώδη χείλια κι εκείνα τα ονειροπόλα μάτια… Μ’ εκείνο το αγαλματένιο κορμί…
Ψήλωνε τόσο γρήγορα ο Γιώργος μας, έφταιγε ο αθλητισμός, έριχνε ακόντιο. Στα δεκάξι του βγάλαμε το μικρό φεγγίτη από το πανωκάσι της πόρτας για να μην κουτουλάει. Στα δεκαεπτά σκοτώθηκε. Μ’ εκείνη την άτιμη, την καταραμένη βέσπα.
Η γιαγιά τρελάθηκε. Το αγόρι της; Το στερνοκούνι της; Το παιδί του έρωτά της;
Δεν ξαναμύρισε στο σπίτι γιουβέτσι, δεν ξαναγιορτάσαμε, δεν ξανακάτσαμε όλοι μαζί στο τραπέζι. Η Κίτσα έγινε Κυριακή, κάθισε σε μια καρέκλα στο μέσα δωμάτιο, και δεν ξανασηκώθηκε από κει πέρα.
Τα καλοκαίρια την βγάζαμε με την καρέκλα στην αυλή, να την δει λιγάκι ο ήλιος, μπας και… Αλλά πού;
Είχε βλέπεις καρφωθεί καλά στο μυαλό της ότι, ο Γιώργος μας, το όμορφο το μοναχοαγόρι μας, σκοτώθηκε εξαιτίας της. Εξαιτίας της αμαρτίας της που τον είχε πιάσει με τον παππού το Στράτο.
Δεν ξαναμίλησε σε κανέναν από τότε. Έτρωγε με το στανιό, κι άμα τόλμαγε να τη ρωτήσει κανείς; «Τι κάνεις Κυριακή;», «σκατά στραγγίζω» του απάνταγε και μουντζωνότανε.

"Αντιμετώπισα άγρια πράγματα. Αλλά δεν κάκιωσα"

Είναι κάτι μέρες στη ζωή, που πικραίνεσαι όχι ως άνθρωπος γενικά, αλλά ως γυναίκα. Πας και κουκουβιάζεις λοιπόν στη γωνίτσα της σιωπής σου και ξεπλένεσαι με δάκρυα χωρίς να μιλάς.

Αν έχεις τύχη, εκείνες τις ώρες, συναντάς μιαν άλλη, γυναίκα κι αυτή, που θα ήθελες να την αφήσεις να μιλήσει εκείνη αντί για σένα.

Σήμερα είναι μια τέτοια μέρα και σήμερα θέλω να μιλήσει αντί για μένα η Αλέκα Παΐζη. Μια γυναίκα με σπάνιο ερωτισμό, αλήθεια και θηλυκότητα. Μια γυναίκα με σπάνια τέχνη, γενναιοδωρία, ειλικρίνεια και αισιοδοξία.

σε εισαγωγικά:

«Πριν παντρευτούμε με τον άντρα μου, του μήνυσα ότι δεν ήμουν παρθένα.
Κι εκείνος μου μήνυσε πίσω: “Δεν πειράζει. Φοβόμαστε τα αίματα…”
Αργότερα χωρίσαμε. Έχω την εντύπωση ότι του κόστισε πολύ ο χωρισμός. Παραμονές της χούντας, αρρώστησε σοβαρά.
Πήγα να τον δω, του κρατούσα ένα λουλουδάκι.
Πέθανε την άλλη μέρα.
Η αδελφή του μου είπε ότι, πριν πεθάνει, τους είπε: “Πάρτε τα όλα κι αφήστε μου μόνο αυτό το λουλουδάκι της γυναίκας μου”».


Αντιγραφή από τον έντυπο Ταχυδρόμο της 14/2/20ο9. Η συνέχεια εδώ...

Η φωτογραφία από το LIFOLAND, είναι του Τάκη Διαμαντόπουλου.

Στους nyxterino-us διαλόγους…

«Το σκοτάδι, πάντα εξαρτάται από το βάθος και το φως...
Για Θάλασσες μιλώντας πάντα.»

Strange kind of woman…
…

Γνώρισα κάποτε έναν τύπο…
Απίστευτος.
Drummer and Dreamer…
Απίστευτος άνδρας και απίστευτος συνδυασμός. Λιγωτικός.

Ήμουν δεν ήμουν είκοσι χρόνων. Ατίθαση, απρόβλεπτη, περιπαιχτική και παιχνιδιάρα, αγρίμι και με άποψη. Ό,τι ήταν δηλαδή τα κορίτσια της γενιάς μου τότε.
Πολιτικοποίηση και ποίηση…
Αρπάζαμε τον ουρανό από τις άκρες του και τον κάναμε Ζωή.
Πρώτα νοιώθαμε και ύστερα ζούσαμε.
Μας συνέπαιρναν οι έρωτες, οι ιδέες και οι σημαίες.
Κι αν κάποιες φορές-συχνά δηλαδή-τσαλακώναμε τα φτερά μας, τιναζόμασταν, σαν να μην πάθαμε τίποτα. Κόντρα στην αλήθεια και στη γνώση της, κόντρα σ’ εκείνους που ήθελαν να μας κόψουν τα φτερά και τη φόρα.

Είχε ένα κόκκινο φορτηγάκι και δεν είχε ούτε μια δραχμή στην τσέπη.
Περάτης, πειρατής και ποιητής… ίδιος άνεμος.

Συναντηθήκαμε σε μια συναυλία, έπαιζαν κάτι φίλοι, γνωριστήκαμε.
Τι γύρευε ο Θεός στη συναυλία; Να με ξελογιάσει μάλλον.
Όλη τη νύχτα δεν πήρε από πάνω μου τα μάτια του.
Το κορμί μου σειόταν σαν να είχα όλους τους πυρετούς της γης και έναν παραπάνω.
Δεν ήταν δυνατόν να χτυπούν τα δόντια μου στη θέα του…
Ήταν… Ήταν…

Δεν χρειάστηκε να κάνω τίποτα. Ο τριαντάρης Drummer and Dreamer Θεός, έπεσε σα λάσπη στα παπούτσια μου.
Μετά το τέλος της συναυλίας, φύγαμε μαζί.
Έκαιγα. Δεν είχα ποτέ φιληθεί «έτσι»…
Όλη μου η νιότη όρμησε στη φωτιά του. Ήθελα να κατακτήσω και να κατακτηθώ. Ήθελα να καώ. Νόμιζα πως ήταν ανέξοδο.
Χημεία; Χημεία… όπως θέλετε πείτε το.
Όλο μου το παράφορο ήταν στα χέρια του.
Τον αυλάκωνα με τα μάτια μου, τον δάγκωνα με το νου μου, χάραζα πορείες μυστικές στο κορμί του με τις παλάμες μου.
Strange kind of woman με φώναζε. Ίσως και να τον παραξένευα λιγάκι έτσι εύκολα που είχα παραδοθεί… Εμένα αυτή του η προσφώνηση με πέθαινε γλυκά. Με κολάκευε. Με έκανε να νοιώθω γυναίκα.

«Είχα γεννηθεί για ν’ αλητεύω από την αγκαλιά του Ίμερου στο στόμα του Έρωτα. Ποτέ το αντίθετο.»

Μαγευόμουν. Ήταν ένα όνειρο. Ονειρευόταν και πρωταγωνιστούσα εγώ. Ήμουν η Κυρά των λογισμών και των στίχων του. Κόσμους άλλους ονειρευόταν, καθάριους, πολύτιμους. Το αύριο ξαπλωμένο στον ήλιο, φωτισμένο απ’ τ’ ολόδροσο γρασίδι. Το ατρόμητο μέλλον. Όμορφο, γεμάτο ξανθόμαλλα παιδιά, να του μοιάζουν.
Τον ερωτεύτηκα.

Έχτιζα στην καρότσα του φορτηγού τα όνειρα, δεν ήξερα πως έτσι τους έδινα τη δυνατότητα να πεθάνουν σε τροχαίο.

Κάποιο απόγευμα, πήγα στο χώρο που έκαναν πρόβες με το συγκρότημα. Έναν μισόφωτο χώρο, γεμάτο μουσικές και άρωμα κεριών. Ήταν και ο κιθαρίστας εκεί και η κοπελιά του. Μια πρασινομάτα κούκλα, λίγο χαμένη στον κόσμο της.
Πήγαινα συχνά εκεί, αλλά πρώτη φορά τους συναντούσα.
Κάτι στην ατμόσφαιρα, κάτι στο ύφος και του κιθαρίστα και του Drummer μ’ έκανε να νοιώθω άβολα.
Ιδέα μου θα είναι, είπα.

Όταν βρέθηκα να παλεύω άγρια με δυο άντρες και μια πρασινομάτα, έπαψα να λέω.
Τα νύχια μου ξέσκιζαν τις σάρκες τους, τα δόντια μου μάτωναν τα χείλη τους, οι παλάμες μου άρπαζαν με λύσσα τα μαλλιά τους.

Κατόρθωσα κι έφυγα.
Ακόμη, δεν μπορώ να ξεφύγω από την αίσθηση και το αίσθημα της βίας…
Αμφίδρομη βία, ισοπεδωτική.

Οι «Strange kind of woman», φίλε, δεν είναι για παρτούζες.
Είναι για να την πατάνε και να ερωτεύονται. Είναι.
Είναι ηλίθιες για να εμπιστεύονται «Dreamer» και ποιητές… Είναι.
Δεν είναι όμως του χεριού σου αν δεν θέλουνε.
Σου παραδίνονται, δεν τις «παίρνεις».


Τ.

6/2/2009



Θεατρικοί μονόλογοι. Σχεδίασμα λάθους 2

Ροζ! Και δεν άλλαξαν πολλά από τότε...

(απόπειρα δεύτερη)

Άντε Γιώργο, χαλάλι σου

Αγαπητό μου ωάριο.

Αν αποφασίσεις να γεννηθείς γυναίκα, πρέπει να γνωρίζεις ότι επιβάλλεται:

1^ον Να είσαι νέα και όμορφη.

2^ον Να παραμείνεις νέα και όμορφη.

3^ον Να προσαρμόζεις την ομορφιά σου στις τάσεις της μόδας.

Απλά, ένα πράγμα για πούλημα που λένε.

Απλά;

Άδικος κόσμος, βρώμικος, ανήθικα πλασμένος…

Μας το έκρυβε ο ποιητής πίσω από τους υπαινιγμούς του.

Όχι πως δεν μπορείς να αντιδράσεις. Μα και οι αντιδράσεις σου, ένα πράγμα για πούλημα είναι κι αυτές.

Του συρμού.

Αν λοιπόν αποφασίσεις να γεννηθείς γυναίκα…

Θα γεννηθείς σ’ έναν κόσμο που στα κορίτσια φοράει ροζ.

Θα κάνεις εκκίνηση ζωής με ροζ.

Είναι όμορφο να υπάρχεις.

Δύσκολο να υπάρχεις ως γυναίκα.

Τα προβλήματα ξεκινούν σχεδόν από την πρώτη ήμέρα της γέννησής σου.

Αλλόφρονες συγγενείς τρέχουν στο μαιευτήριο περιμένοντας, από τη δική σου μητέρα, να κάνει επιτέλους το γιο που θα ανήκει σε όλη την οικογένεια.

Καφέδες, τσιγάρα κι αναμονή.

Οι γιαγιάδες κοιτούν η μία την άλλη.

Δε θυμούνται τα δικά τους, τις δικές τους ανεπιθύμητες κόρες.

Ο πατέρας σου, αμήχανος… Έτσι είναι οι άντρες.

Κοιτάζει τρομαγμένος τη μητέρα του… να χαρεί ή να κλάψει;

Σιωπηλά τη ρωτάει “τι να κάνω;”

Έτσι είναι οι άντρες. Ποτέ δεν ξέρουν τι να κάνουν μπροστά στις γυναίκες.

Κι η μάνα σου δεν ξέρει τι να κάνει, δεν ξέρει τι να κάνει μπροστά στον πόνο, ακόμη χειρότερα δεν ξέρει τι να κάνει μπροστά στο φόβο του πόνου.

Το χειρότερο για τις γυναίκες είναι η εννεάμηνη τρομοκρατία.

Σχεδόν σαν απειλή.

Σε τρομοκρατούν πρώτα πρώτα οι άλλες γυναίκες, οι φρικιαστικές σκηνές πόνου, φόβου, βίας κι ανυπαρξίας που περιγράφουν.

Σε τρομοκρατεί η μοναξιά σου μπροστά στη στιγμή του τοκετού.

Από πού να πιάσω το κουβάρι να ξετυλίξω τις σκέψεις;

Δεν μ’ έπιασαν τα φεμινιστικά μου. Απλά πρέπει να πω κάτι για τις γυναίκες, κάτι για τον κόσμο γύρω μου, κάτι για την πραγματικότητα.

Χτες τη νύχτα σκαρφαλωμένη στο απέναντι βουνό, αγνάντευα μια φωτισμένη εκκλησία.

Αγνάντευα το Θεό. Τη σιωπή και την αγάπη.

Αγνάντευα τον κόσμο.

Δύσκολος…

Αδιέξοδα στην καθημερινότητα.

Ανεργία.

Υποκρισία στο δημόσιο βίο.

Πόλεμοι.

Εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο.

Βία.

…και να σαι από πάνω και γυναίκα.

Ανθυγιεινό πράγμα σου λέω.

Τα μηνύματα της πρώτης 10ετίας του αιώνα μας έρχονται μέσω εκατομμυρίων εικόνων βιασμού του ανθρώπινου είδους και της φύσης συνολικά…

Αυτισμός, εθισμός στους αυτοπεριορισμούς, αυτοϊκανοποίηση, αυτοχειρία, αυτοκαταστροφή.

Σε οικογενειακές συσκευασίες, οικονομικά μεγέθη, οικολογικά υλικά και πλαστικές ιδεολογίες.

Στόχος η άμβλυνση κάθε αντίστασης και η εμπορευματοποίηση της ενοχής.

Γεννήθηκα σ’ έναν κόσμο που στα κορίτσια φοράει ροζ.

Ροζ!

Τέτοιο χρώμα έχουν οι ουλές από τα Lifting, τα νεανικά κραγιόν και τα σεξουαλικά σκάνδαλα.

Ροζ ψέματα και μαύρες αλήθειες.

Φιογκάκια και τύψεις αυτά μας φορτώνουν στο κεφάλι οι μανάδες μας, οι δάσκαλοί μας, ο κόσμος όλος.

Γεννήθηκα γυναίκα.

Μ’ αρέσει!

Πρώτα πρώτα μ’ αρέσει γιατί μ’ αρέσουν πολύ οι άντρες.

Μεγάλο πρόβλημα, αλλά είμαι ευάλωτη σ’ αυτόν τον τομέα.

Δεύτερον μ’ αρέσει που είμαι γυναίκα γιατί είχα τη χαρά, την ευτυχία, την ικανοποίηση να γίνω μάνα.

Τρίτον μ’ αρέσει γιατί, οι πόνοι που μου προκάλεσαν οι γέννες, οι έρωτες και οι δικτατορίες, μ’ έκαναν πιο δεκτική στις πανανθρώπινες αγωνίες.

Κυρίως όμως μ’ αρέσει γιατί σα γυναίκα μπορώ και νοιώθω αλλιώς την αγάπη.

Οι άντρες αγαπάνε σα Θεοί, οι γυναίκες σαν άνθρωποι.

Μπορεί να συμβαίνει και το αντίθετο, μπορεί να κάνω λάθος…

Μμμμ! Τι να σας πω θαμπώνουν τα μάτια μου και δε βλέπω. Θαμπώνουν στη σκέψη όλων αυτών που αγαπώ.

Ανδρών, εραστών, θυγατέρων και γιων, φίλων κι εχθρών.

Θαμπώνουν στη σκέψη του κόσμου.

Στη σκέψη της παλάμης σου μέσα στη χούφτα μου.

Στη σκέψη της αξύριστης όψης σου.

Στη σκέψη του μέλλοντος που θα ζήσεις χωρίς εμένα.

Στη σκέψη κάθε απορίας σου που δεν έλυσα, κάθε μάχης που δεν πάλεψα.

Κι αν όλα αυτά τα δάκρια κι η τόση μου αγάπη σας ενοχλούν;

Ε! τι να κάνουμε;

Δεν είμαι καθώς πρέπει, είμαι γυναίκα.

18-2-2004

Τ.

ΥΓ. Κείμενο εισαγωγικό, για την Παράσταση του θεατρικού έργου του Τένεσι Ουίλιαμς "Τριαντάφυλλο στο στήθος".

Εύα...μια ζωή κομπόστα

Δύο κιλά μήλα έξι ευρώ…

Για τ’ όνομα του Θεού!

Αλλά τι να πεις;

Από τότε που τα μήλα πουλιούνται με το κιλό χάλασε ο κόσμος.

Πριν…

Όχι καλέ τότε. Όλο στην πολιτική πάει το μυαλό σου; Πιο πριν…

Ε, τότε ήτανε καλύτερα τα πράγματα. Τι καλύτερα δηλαδή, Παράδεισος!

Εκτός φυσικά από εκείνη τη γελοία ιστορία με το μήλο.

Το θυμάστε;

Ποιος έφαγε το μήλο;

Ποιος έδωσε το μήλο;

Πού χάθηκε το μήλο;

Τι ποικιλία ήτανε το μήλο;

Έπεσε κάτω απ’ τη μηλιά το μήλο;

Μπούρδες!

Εγώ φταίω για όλα.

Εγώ που τον αγαπούσα.

Που του στάθηκα, χωρίς να το ζητήσει πολλές φορές.

Έφαγα τα νιάτα μου μαζί του, έφαγα και τα γεράματά μου.

Πάμε με τα κορίτσια τα βράδια για κανένα ποτάκι κι όταν πέσει εκείνο το…

της Δέσποινας ντε…

«Στα ‘δωσα όλα κι έμεινα στον άσσο.

Έτσι θέλησα να σου εκφράσω, πως για σένα υπάρχω στη ζωή.»

Ε, κάτι παθαίνω. Ξεχνάω τις κουλτούρες, τα ξεχνάω όλα.

«Δέστε μου τα μάτια να μην τον ξαναδώ…»

Διότι άμα σε λένε Δέσποινα όσο να ‘ναι έχεις και μια άνωθεν προστασία ως συνονόματη.

Ενώ άμα σε λένε Εύα, όπως εμένα;

Εγώ φταίω για όλα.

Όταν τον είδα να κατουριέται απ’ το φόβο του που τον τσάκωσε ο Κύριος με το μήλο, τρελάθηκα απ’ τη χαρά μου.

Τώρα τον είχα στο χέρι.

Θα του έδειχνα εγώ τι πάει να πει δεύτερος στη ζωή.

Βλέπεις με είχε ζαλίσει τελευταία.

-Ο Κύριος με έφτιαξε πρώτο. Είσαι δεύτερη.

Μπούρδες!

Μα μόλις ήρθε η ώρα της ευθύνης, τα έκανε επάνω του, ο πρώτος.

Γιατί ο Κύριος απ’ αυτόν ζήτησε εξηγήσεις και τα «τι» και τα «πώς» για το μήλο. Αφού αυτός ήτανε πρώτος;

-Δε φταίω εγώ, αυτή η γυναίκα που μου ‘δωσες εσύ φταίει.

Αυτιά να βγάλεις, γάιδαρε.

Ξέχασες κιόλας;

Ξέχασες;

Την πρώτη φορά που το δοκίμασες ρεύτηκες, «ματιασμένος θα ‘μαι» είπες.

Τη δεύτερη φορά, γύρισες απ’ την άλλη και κοιμήθηκες.

Ύστερα το πήρες σκοινί κορδόνι και όλο: «τι θα γίνει μ’ εμάς μανίτσα μου, δεν έχει άλλο;».

Ξέχασες.

Σου άρεσε κι εσένα. Ζουμερό και γλυκό.

Ξέχασες.

Και μη νομίζεις πως ο Κύριος σοβαρολογούσε με τα υπόλοιπα.

Απλώς, τον ζαλίσαμε μετά με τους καυγάδες, τον φλομώσαμε στα ψέματα, τον φλόμωσα κι εγώ δηλαδή με τις αηδίες μου για το φίδι του ζήταγες κι εσύ τα ρέστα, ε, ήρθε και βαρέθηκε το δημιούργημά του.

Εγώ φταίω για όλα.

-Δεν είναι το μήλο αγάπη μου, εσύ είσαι που κάνεις τη διαφορά.

Μπούρδες!

Έκανα την Αγάπη ανοχή.

Μ’ άρεσε δε μ’ άρεσε… «ναι» εγώ.

Ήρθα και τον έκανα μήλο κομπόστα.

Τον καλόπιανα-δήθεν πως δε με πείραξε που με πούλησε- και τον έκανα ρόμπα.

Τον έκανα από άνθρωπο, άντρα.

Τι άντρα δηλαδή; Τον έκανα ανθρωπάκι.

Αλλά με είχε τσαντίσει μ’ εκείνα τα…

«Εγώ είμαι άνθρωπος, εσύ είσαι γυναίκα.»

Σαν ανέκδοτο με ξανθιές το είχε καταντήσει.

Ποια είναι η διαφορά, βρε κακομοίρη, ε;

Στο μυαλό αγαπητέ μου είναι η διαφορά. Ανάμεσα στ’ αυτιά μας... Γιατί ανάμεσα στα πόδια μας είχαμε φύλλο συκής και οι δύο.

Τ.

ή Ελένη Λ.

19/12/2003