Οι Έλληνες συγγραφείς και εκδότες αποσαφηνίζουν: Το 2% δεν είναι φόρος αλλά δίκαιη αποζημίωση των δημιουργών, υποχρέωση που επιβάλλει Ευρωπαϊκή Οδηγία.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Οι Έλληνες συγγραφείς και εκδότες αποσαφηνίζουν: Το 2% δεν είναι φόρος αλλά δίκαιη αποζημίωση των δημιουργών, υποχρέωση που επιβάλλει Ευρωπαϊκή Οδηγία.

Τα σωματεία των Ελλήνων συγγραφέων και εκδοτών με αφορμή τα πρόσφατα δημοσιεύματα σχετικά με την επιβολή τέλους σε υπολογιστές, κινητά τηλέφωνα και τάμπλετ, και με στόχο την σφαιρική ενημέρωση του κοινού, αποσαφηνίζουν τα παρακάτω:

Κατ’αρχάς δεν είναι επιτρεπτό σε καμιά ευνομούμενη και ανεπτυγμένη χώρα της Δύσης να βαφτίζεται «χαράτσι» η αποζημίωση πνευματικών δικαιωμάτων των δημιουργών.

Η θέσπιση της δίκαιης αποζημίωσης αποτελεί υποχρέωση της χώρα μας που προκύπτει από Ευρωπαϊκή οδηγία (2001/29). Το σκεπτικό είναι απλό: Η αξία των μηχανημάτων πολλαπλασιάζεται από τη δυνατότητα αντιγραφής καλλιτεχνικών έργων. Η δίκαιη αποζημίωση αποτελεί την αμοιβή των δημιουργών για τα έργα –κείμενα, ταινίες, τραγούδια εικόνες- που μέσω των μηχανημάτων αναπαράγονται νόμιμα από ιδιώτες. Πρόκειται για μια ελάχιστη επιβάρυνση σε σχέση με το πόσες φορές μπορεί να αναπαραχθεί οποιοδήποτε έργο μέσω αυτών των τεχνικών μέσων.

Η χθεσινή διάταξη δεν έφερε τίποτε καινούργιο. Απλώς διόρθωσε νομοτεχνικές ατέλειες που υπήρχαν στην αντίστοιχη διάταξη του ν.4481/2017 που ψηφίσθηκε πέρυσι το καλοκαίρι, η οποία και επανέφερε αποζημίωση πνευματικών δικαιωμάτων ίση με το 2% της αξίας εισαγωγής ηλεκτρονικών υπολογιστών και ταμπλετ (αποζημίωση που ίσχυε για τους υπολογιστές στην Ελλάδα ήδη από το 1993 έως το 2002, όταν και καταργήθηκε). Τα έξυπνα κινητά τηλέφωνα υπόκειντο σε εύλογη αμοιβή (6%) και με τον προηγούμενο νόμο, όπως αναγνώρισαν δικαστικές αποφάσεις, και με τη χθεσινή διάταξη η αμοιβή μειώθηκε σε 2%!

Οι άνθρωποι που παράγουν έργα λόγου, των οποίων το έργο είναι σχεδόν αδύνατον να κοστολογηθεί αντικειμενικά, είναι χιλιάδες: Συγγραφείς, μεταφραστές, δημοσιογράφοι, αρθρογράφοι, επιστημονικοί συντάκτες. Παράλληλα, από το έργο τους βιοπορίζονται ολόκληρες κατηγορίες επαγγελματιών όπως εκδότες, τυπογράφοι, δάσκαλοι και καθηγητές, επιμελητές και άλλοι. Όπως και για τη μουσική και την οπτικοακουστική παραγωγή, έτσι και για τα έργα του λόγου, η εύλογη αμοιβή αποτελεί ελάχιστη αποζημίωση για τους δημιουργούς αλλά και όσους εμπλέκονται στα έργα που απολαμβάνουμε όλοι.

Εθνική Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών (Ε.Ε.Ε.Λ.)

Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων

Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών (Ε.Ε.Λ)

Εταιρεία Συγγραφέων

Ένωση Ελληνικού Βιβλίου (ΕΝ.ΕΛ.ΒΙ)

Σύλλογος Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών (Σ.Ε.Β.Α.)

Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β)

Σύλλογος Ελληνικού Επιστημονικού Βιβλίου (ΣΕΕΒΙ)

Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου (ΟΣΔΕΛ)

Από ποιους «κινδυνεύει» ο Θεός;

Ξέρετε… η δύναμη του Θεού είναι μεγάλη – είτε τον λέμε Χριστό, είτε Αλλάχ, είτε Γιαχβέ– και δεν κινδυνεύει από το χιούμορ των ανθρώπων. Ούτε ο γέρων παστίτσιος ούτε καμία ταινία ή σκίτσο μπορούν να τον θίξουν. 

Μπορεί άνετα όμως να τον κάνει απωθητικό και κακό στα μάτια του κόσμου ο κάθε λογής φανατισμός. 

Με αυτό τον προβληματισμό ξεκινώ για να αναρωτηθώ και να αναρωτηθούμε.

Από ποιους «κινδυνεύει» ο Θεός; 

Κι επειδή δεν μπορώ να μιλήσω για τον Θεό των «άλλων» θα μιλήσω για τον δικό μου Θεό, τον Χριστό. 

Εκείνον που απέτρεψε τον λιθοβολισμό της μοιχαλίδας υπενθυμίζοντας μας ότι δεν είμαστε αναμάρτητοι…

Εκείνον που κατέκρινε την φαρισαϊκή υποκρισία…

Εκείνον που μίλησε για τον πλησίον τον και πρέπει αγαπώμενον ως σεαυτόν…

Εκείνον που ως πλησίον δεν όρισε «όσους κλείνει η πόρτα μας», τους ομοτράπεζους, ομοεθνείς ή ομόθρησκους αλλά τους «άλλους»… την Σαμαρείτιδα δηλαδή… για να μην ξεχνιόμαστε… αλλά και τον ελάχιστον αδελφόν, τον γυμνό, τον φυλακισμένο, τον  ξένο…

Εκείνον που είπε «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν…»    

Μα κυρίως Εκείνον που είπε για όσους Τον χλεύαζαν πριν και κατά την Σταύρωσή Του: «Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι»… 

Από ποιους λοιπόν «κινδυνεύει» Αυτός ο Θεός; 

Από ανθρώπους που κάνουν εμφανέστατο ακραίο χιούμορ χλευάζοντας την υπερακραία εκμετάλλευση του ονόματος των γερόντων όπως ο Γέροντας Παΐσιος ή από εκείνους που, ενώ δηλώνουν πιστοί και άνθρωποι δικοί Του, παραβιάζουν τις εντολές Του;

Από εκείνους που τα βάζουν μαζί Του από άγνοια, θυμό, δυσπιστία ή απιστία ή από εκείνους που χρησιμοποιούν το όμομά Του ως εργαλείο για να υποτάξουν τα πλήθη, για να πείσουν για τις αγαθές τους προθέσεις και την χριστιανικότητά τους και να ωφεληθούν προσωπικά;

Με τους πλανημένους ο Χριστός υπήρξε όχι μόνο ανεκτικός και επιεικής αλλά και ανεξίκακος με τους υποκριτές όμως …

«13 Οὐαὶ δὲ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κατεσθίετε τὰς οἰκίας τῶν χηρῶν καὶ προφάσει μακρὰ προσευχόμενοι· διὰ τοῦτο λήψεσθε περισσότερον κρῖμα.  14 Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν.»

Αξίζει να διαβάσει κανείς ΕΔΩ τι λέει στο 23^ο Κεφάλαιο ο Ματθαίος μεταφέροντας τα λόγια του Χριστού.

Αξίζει να διαβάσει και να σκεφτεί.

Ελένη Λιντζαροπούλου

ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΗ ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ

Καλέ μου Χρυσαυγίτη, εσύ ναι, που κρατάς Ελληνική σημαία και τα σπας για να πείσεις πως ό,τι κάνεις το κάνεις για την Ελλάδα και τους Έλληνες, θέλω να σε διαβεβαιώσω ότι ΕΜΕΝΑ ΜΕ ΕΠΕΙΣΕΣ. Μπράβο σου!!!

Αλλά μεταξύ μας, ειλικρινά, για ποια Ελλάδα και ποιους Έλληνες τα κάνεις;

Διότι  ... This is the question.

Μήπως γι αυτούς που πάντα θα ΣΥΜΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΑΣ ΥΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΣΟΥ; Μήπως γι αυτούς που τώρα σε χειροκροτούν και ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΣΕ ΤΡΕΜΟΥΝ;

Ή μήπως για ΟΛΟΥΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΦΤΑΣΑΝ ΩΣ ΕΔΩ, πολιτικούς και πολίτες;

Βρήκες χώρο να χορεύεις καλέ μου Χρυσαυγίτη. Παραδέξου το.

Βρήκες ένα ωραιότατο έλλειμμα πολιτικής βούλησης, ένα απέραντο χάος ανυπαρξίας νόμων, μια έκπτωση των θεσμών… Ένα κράτος σάπιο. Βρήκες μια κοινωνία μίζερη που θέλει να ξεραθεί ο κήπος του γείτονα. Μια κοινωνία ξεβολεμένη από το ραχάτι του ωχαδερφισμού και του ατελείωτου σταρχιδισμού που ανέπτυξε μέσα από τόνους και χρόνους λαϊκισμού και πολιτικού χαϊδολογήματος.

Βρήκες χώρο να χορεύεις… Είσαι μάγκας… Όχι εσύ δηλαδή, αυτοί που σε καθοδηγούν.

Γύρω σε χειροκροτούν σκουλήκια, έκπτωτοι άνθρωποι και χιλιάδες «Έλληνες».

ΕΚΕΙΝΟΙ που δεν κλέβουν για να ταΐσουν το παιδί τους αλλά κλέβουν για να μην φάει το παιδί του γείτονα. Εκείνοι που πάντα κοίταζαν την κοιλιά και την πάρτη τους. Εκείνοι που φίλησαν κατουρημένες ποδιές μόνο και μόνο για να μην κουραστούν, που έγλυψαν, που λάδωσαν, που πουλάνε ληγμένα… που ζητάνε ρουσφέτι για να μην υπηρετήσει ο γιος τους στα σύνορα… ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΛΑ για να την βγάζουν καλά κι ακόμα καλύτερα… Εκείνοι που δεν θέλουν να προσφέρουν τίποτα σ’ αυτή την χώρα αλλά ΤΑ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΟΛΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.

Οι «Έλληνες» των δύο μέτρων και των δύο σταθμών.

ΑΥΤΟΥΣ ΕΙΔΑΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΣΕ ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΝ ΚΑΙ ΕΠΙΑΣΑΝ ΤΟΝ ΣΦΥΓΜΟ.

Πώς θα κάνεις τον Έλληνα να σε λατρέψει;

Πες του ότι είναι ο καλύτερος και για όλα τα δεινά του φταίνε οι άλλοι.

«Γιατί πάει με αδερφές για να το παίξει άντρας, φταίνε οι αδερφές.

Γιατί πάει με πουτάνες χωρίς προφυλακτικό, φταίνε οι πουτάνες.

Γιατί κλέβει την εφορία, φταίνε οι πλούσιοι που δεν πληρώνουν.

Γιατί δεν δουλεύει στην δημόσια υπηρεσία του, φταίνε οι προϊστάμενοι του που δεν του το επιβάλλουν και οι διοικήσεις που δεν ξέρουν να διοικούν.

Γιατί επιβιώνει με ρουσφέτια, φταίνε οι πολιτικοί που του τα κάνουν.

Γιατί δεν μιλάει στη μάνα του, φταίει η σκρόφα η γυναίκα του.

Γιατί χτυπάει την γυναίκα του, φταίει η καριόλα η μάνα του.»

Ε, ναι καλέ μου Χρυσαυγίτη, εσύ του αξίζεις αυτού του «Έλληνα». Σου μοιάζει, του μοιάζεις… γι αυτόν τα κάνεις όλα.

Οι άλλοι, να πάμε να κουμπουριαστούμε, και λίγο λέω γιατί οι «άλλοι» σε αβαντάραμε Χρυσαυγίτη μου με τον δικό μας ηλίθιο τρόπο. Χωρίς θέσεις… χωρίς σχέδιο… με τον δικό μας φανατισμό με τον ηλίθιό μας προοδευτισμό.

Σου χαλαλίσαμε και τα καλά αυτού του τόπου…

Και τσούκου τσούκου η αλλαγή με το μικρό το άλφα… από σκατά σε κάναμε βουλευτή καλέ μου Χρυσαυγίτη…

[Να μας βαράς (μ’ Ελληνική σημαία…) και να σε πληρώνουμε κι από πάνω.]

ΥΓ… Κι έρχεσαι τώρα και μου λες την Ελλάδα, την Σημαία, τον Θεό, τον Νόμο μου, δικά σου… και τα βιάζεις και τα παραβιάζεις, και τα χρησιμοποιείς κατά το δοκούν και ασελγείς… για να αρέσεις και να χοροπηδάς αύριο στην πλάτη μου.

Βρε άντε στα τσακίδια εσύ και όσοι σε χειροκροτούν και σε ψηφίζουν.

Η φωτογραφία από ΕΔΩ

Η χρήση των ελεύθερων χώρων στην Αττική... Μια άλλη άποψη.

Πολύ σύντομα η αριστερά πρέπει να τοποθετηθεί στο μεγάλο θέμα της χρήσης των ελεύθερων χώρων από τους Δήμους ή την πολιτεία.

Υπάρχει μια ασαφής τοποθέτηση συνήθως ότι οι χώροι αυτοί πρέπει να παραμένουν κοινόχρηστοι και … πράσινοι ή το πολύ πολύ να αξιοποιούνται μεικτά ως χώροι πολιτισμού και πρασίνου αποκλειστικά από το κράτος και τους Δήμους και σε ελεύθερη χρήση από τους πολίτες.

Οι επενδυτικές δυνατότητες, η πολλαπλότητα στη χρήση και στα οφέλη δεν είναι συνήθως ο δρόμος που ακολουθούμε ως αριστερά όταν τοποθετούμαστε σε τέτοια ζητήματα.

Σαν να θεωρούμε πολλές φορές ότι το «πράσινη» αντιτίθεται στο «ανάπτυξη» ή ακόμη χειρότερα ότι το «δημόσιος» σημαίνει απαραίτητα και «πράσινος», «φροντισμένος», «αξιοποιημένος» ή «ελεύθερος».     

Με αφορμή το ζήτημα των χώρων του πρώην Αεροδρομίου του Ελληνικού και τις ενστάσεις των Δημάρχων της περιοχής, παραθέτω ένα κείμενο του Γρηγόρη Ψαριανού από την σελίδα της Δημοκρατικής Αριστεράς, απλά και μόνο ως προβληματισμό.

Έχοντας εμπειρία από τους λαϊκισμούς αλλά και την ανεπάρκεια που κουβαλούν οι μέχρι τώρα απόψεις για τα ζητήματα των ελεύθερων χώρων, θεωρώ ότι η τοποθέτηση αυτή αποτελεί μια αρχή. Σίγουρα χρειάζεται επεξεργασία αλλά είναι ένα φως στο σκοτάδι των «αντί» και στην συνθηματολογία των «όχι».

Γρηγόρης Ψαριανός: Η "Αττική Γη" θα διεκδικήσει για το Ελληνικό η οποιαδήποτε λύση να είναι σε όφελος ολόκληρης της αθηναϊκής κοινωνίας.

24/09/2010

Η πολυετής ανυπαρξία ολοκληρωμένης πολιτικής για το πρώην αεροδρόμιο στο Ελληνικό έχει αναδείξει μία μεγάλη δυνατότητα για την βελτίωση της ποιότητας ζωής και του περιβάλλοντος στην Αθήνα σε χρονίζον μεγάλο πρόβλημα του αθηναϊκού αστικού περιβάλλοντος. Το βασικό ζητούμενο στην υπόθεση του Ελληνικού είναι η διαχείριση του τεράστιου αυτού χώρου με γνώμονα την χωροταξική δικαιοσύνη για ολόκληρο το λεκανοπέδιο.

Η κεντρική διεκδίκηση από τους πολίτες της Αθήνας και της Αττικής θα πρέπει να είναι η εφαρμογή ενός μοντέλου αστικού αναδασμού για τον χώρο του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού: εάν το 25% της έκτασης του Ελληνικού πολεοδομηθεί και οικοδομηθεί με ποιοτικά περιβαλλοντικά κριτήρια και κοινωνική ευαισθησία, τότε,

• θα εξασφαλισθεί ικανή χρηματοδότηση προκειμένου ο υπόλοιπος χώρος που σήμερα είναι πλήρως εγκαταλειμμένος να διαμορφωθεί σε μητροπολιτικό πάρκο υψηλού επιπέδου και παράλληλα

• θα εξευρεθούν οι απαιτούμενοι πόροι για την απαλλοτρίωση σημαντικών εκτάσεων στις πιο πυκνοδομημένες περιοχές της Αθήνας για την δημιουργία πολλών μικρών πάρκων των 50 στρεμμάτων, μια παρέμβαση που θα έχει εκτός των άλλων και ευεργετικά οφέλη καταπολέμησης του φαινομένου της θερμικής αστικής νησίδας.

Στην προσπάθεια να βγει η χώρα από την δίνη της οικονομικής κρίσης, η πιθανή πώληση μέρους του Ελληνικού σε ξένους επενδυτές για την ανάπτυξη τουριστικού κέντρου τύπου Ντουμπάι, που ενδεχομένως περιλαμβάνεται στο μνημόνιο που υπέγραψε ο Έλληνας πρωθυπουργός με τις αρχές του Κατάρ (μένει να αποσαφηνισθεί το ακριβές περιεχόμενο), αποτελεί μια αρνητική εξέλιξη για τις ποιότητες του χώρου της Αττικής. Αν, αντίθετα, οι επενδύσεις αυτές κατευθυνθούν σε εγκαταστάσεις και χρήσεις φιλικές προς το περιβάλλον και την κοινωνία (βιοκλιματικά κτίρια, χώροι οικονομικής ανάπτυξης και πολιτισμού κοκ), τότε θα έχει γίνει ένα πρώτο βήμα για την δίκαιη και περιβαλλοντικά επωφελή διαχείριση του πρώην αεροδρομίου.

Η Αττική Γη θα διεκδικήσει για το Ελληνικό η οποιαδήποτε λύση να είναι σε όφελος ολόκληρης της αθηναϊκής κοινωνίας.