Κυρίες μου, καλώς ήλθατε στην πραγματικότητά μου...

Απολαύστε την Zaz (Isabelle Geffroy) σ' ένα πανέμορφο τραγούδι. Μουσική στη Big Mama -μετά από πολύ πολύ καιρό- για να αλλάξουμε διάθεση και σελίδα.

Με μια απίστευτη γυναικεία φωνή και σκανταλιάρικο ρυθμό.

Αφιερωμένο σ' εσάς Κυρίες μου.

Ευχαριστώ την καλή φίλη που μου το χάρισε. 

Τίποτα λιγότερο...

Όλο το χρόνο μιλάμε για ΣΕΞ…

Mία ημέρα, σήμερα, μιλάμε για έρωτα και εννοούμε πάλι ΣΕΞ…

Βαρέθηκα… ειλικρινώς… Βαρέθηκα.

Διάολε…

Βαρέθηκα το Κύκλωμα των Επετειακών Ημερών…

Του Βαλεντίνου… Της Γυναίκας… Της Μητέρας…

Σκοτώνουμε τον Έρωτά ... Απαξιώνουμε τη Γυναίκα ... Αγνοούμε τη Μάνα ...

Κι έπειτα, τους αφιερώνουμε μια Μέρα...

Βαρέθηκα τις επετείους άλλοθι στις ενοχές των ελλειμμάτων μας. .

Θέλω πίσω τον Κύκλο των Αληθινών Ημερών…

365… δεν συμβιβάζομαι με τίποτα λιγότερο.

Δεν είμαι καθώς πρέπει, είμαι Γυναίκα...

Αγαπημένο μου ημερολόγιο…


Έχω καιρό να σου γράψω.
Μη μου θυμώσεις. Εσύ καταλαβαίνεις.


Πάνε 48 χρόνια από τη στιγμή που γεννήθηκα γυναίκα.
Μου αρέσει πάρα πολύ, στο έχω πει;
Τώρα τελευταία μου αρέσει.
Έκανα λάθη, παλιά... συγκρίθηκα… ξέρεις εσύ… όμως τελικά κατάλαβα ότι μου αρέσει που είμαι γυναίκα.

Ναι, μου αρέσει που μπορώ να κλαίω φανερά και δεν θα με πει κανείς δειλή.
Που μπορώ να πονώ και να το λέω.
Να κουράζομαι και να το παραδέχομαι.
Να αγαπώ και να το ομολογώ.
Να σέρνομαι στα πατώματα για έναν άνδρα, να γίνομαι ελληνική ταινία, και να μην ντρέπομαι.
Να είμαι επιεικής με τους ανόητους, τους άσχετους, τους χαμηλονοήμονες και να μην νιώθω ότι αυτό με υποτιμά…
Να δίνω και να δίνομαι και να μην το θεωρώ ποτέ Πολύ… να έχω πάντα κι άλλο να δώσω…

Θα μου πεις βέβαια ότι δεν είναι όλες οι γυναίκες έτσι…

Ναι, δεν είναι.
Όμως εγώ, δεν είμαι σαν τις άλλες.

Ξέρω κατ’ αρχήν να χάνω.
Μεγάλη ιστορία αυτό.
Ξέρω να χάνω ακόμη και όταν δεν παίζω.

Τι είπες;
Βλακεία;

Εεεε… τι να κάνουμε;

Πιο βλάκες από τους έξυπνους υπάρχουν;

Ήμουν χάλια… ξέρεις εσύ...
Ανασηκώθηκα γρήγορα, ως συνήθως, και άρχισα να ψηλαφώ τις νέες συνθήκες.
Δύσκολο πράγμα η έλλειψη, η απουσία…
Δεν θα μιλήσω για απώλεια…
Πώς να χάσεις κάτι που δεν είχες;

Το έριξα στη δουλεία… παλιά δουλειά. Παλιά, καλή, δοκιμασμένη συνταγή. Εργασιοθεραπεία.
Κάτι η γλύκα των μαθητών μου… κάτι οι φίλοι που στέκονται πάντα δίπλα σου για να σε σηκώσουν-ακόμη και αν βαρέθηκαν να σε βλέπουν να πέφτεις-κυρίως η νέα δουλεία…

Γι αυτό σου λέω… είμαι καλά…
Δεν είμαι καθώς πρέπει, είμαι Γυναίκα.* και προσπαθώ να είμαι καλά.




ΥΓ… Αν αργήσω να σου γράψω θα καταλάβεις.
Όποιος τόσο γρήγορα λέει ότι είναι καλά… εεεε…

ΥΓ2 … Σήμερα έφυγε ΚΑΙ η γάτα μου… η Ψιλόλω... όνομα χάδι και δώρο...
Δεν με πειράζει τόσο που έφυγε… όσο που θα γυρίζει στους δρόμους μιας χώρας που τη λένε Ελλάδα… ξέρεις εσύ… τα αδέσποτα στην Ελλάδα τα αγαπούν λιγότερο και από Πακιστανό μετανάστη…

ΥΓ3 … Πριν ένα χρόνο περίπου «έφυγε» η Σία… όλη την ημέρα σήμερα ήθελα να την πάρω τηλέφωνο… να της μιλήσω… να της πω… να της πω… ένας χρόνος… τόσες αλλαγές… τόσα νέα…
Φεύγουν οι φίλοι και αφήνουν πίσω τους αριθμούς τηλεφώνων που απαντούν: «ο συνδρομητής που καλέσατε, έχει πιθανόν το τηλέφωνο απενεργοποιημένο…»

ΥΓ4 … «Έφυγε» και ο Κώστας Αξελός… ο άνθρωπος που κατανόησε την έννοια της Σιωπής και του Λόγου. Η πιο ποιητική μορφή του σύγχρονου στοχασμού.
Ο Κόσμος… Η Περιπλάνηση… και το Παιχνίδι… από σήμερα, ταξιδεύουν σε άλλα, περιπετειώδη εύχομαι, μήκη…




* Τενεσσή Ουίλλιαμς, «Τριαντάφυλλο στο στήθος»

Οι πίνακες είναι των: Katherine Ace και Jia Lu

Χριστούγεννα…

Κοίτα τι πάθαινε χρονιάρες μέρες ολόκληρη γυναίκα.

Προσπαθούσε να χαρεί με τα φώτα.
Να ζουζουνίσει στους δρόμους και τις παρέες χαδιάρικα.
Να αγοράσει μικροδωράκια για τις φιλενάδες της.
Να μην βουλιάξει στη θλίψη.

Είχε ψωνίσει και για κείνην ένα καινούριο φουστάνι, να νιώσει λίγο κοπελίτσα βρε αδελφέ.
Αν δεν τα έκανε όλα αυτά, θα πνιγόταν στο κλάμα.
Είχαν στερέψει οι αντοχές της στην ερημία του παρόντος.

Ήθελε να κρυφτεί στο χάδι της σιωπής.
Ήθελε να γύρει μικρούλα σ’ έναν ώμο να κλάψει, αλλά ώμος δεν υπήρχε.
Ήθελε να περπατήσει νύχτα στους παγωμένους δρόμους, κρατώντας ένα χέρι στέρεο, μα χέρι δεν απλωνόταν.
Ήθελε να καθίσει στο πάτωμα και να παίξει με τα παιχνίδια της, όμως παιχνίδια δεν είχε.
Ήθελε να γονατίσει μπρος τη Φάτνη, μα δεν την οδηγούσε αστέρι.

Αναστέναζε άπραγη, βούρκωνε, σκουπιζόταν να μην την δουν, ρουφούσε κρυφά τη μύτη της.
Φώναζε στους διαδρόμους του νου της: ακούει κανείς; Και ο αντίλαλος, της σφυροκοπούσε τη σκέψη.

Ναι, είναι άνθρωποι που δεν αντέχουν την ιδιότυπη μοναξιά μέσα στο πλήθος.
Που δεν τους γεμίζει τη ζωή καμία παρουσία.
Που κλαίνε αναίτια, μόνο και μόνο γιατί συσσωρεύτηκε πολύ δάκρυ μέσα τους. Πολλές φορές θυμώνουν με τον εαυτό τους που νιώθουν έτσι.
Συχνότερα θυμώνουν οι άλλοι μαζί τους.

-Τι σου λείπει βρε παιδί μου; Τι έχεις;
-Τίποτα… τίποτα.
-Καλά.

Γυναίκα και μετανάστης... να το απεύχεσαι να βρεθείς σ' αυτή τη θέση.

-->Ποια είναι η πατρίδα, η καταγωγή, ο τόπος μου;

Σε ποια βουνά ανθώ;

Με ποιους ανέμους στροβιλίζομαι;

Ποιας θάλασσας πίνω τα δάκρυα;

Σε ποια αμμουδιά γεννώ την ελπίδα μου;

Ποιος μόχθος μ’ έψησε κάτω απ’ τον ήλιο;

Ποιας τρικυμίας τ’ αδιόρθωτο είμαι άφρισμα;

Ποιο σύννεφο με περιέχει;

Μ’ έβρεξε ο Θεός-ένα σπυρί ρύζι-στην Κίνα.

Μια τούφα βαμβάκι στην Ινδία.

Μια χούφτα αλάτι στη Βολιβία.

Ένα ελαιόδεντρο στη Μεσόγειο.

Μου χάρισε ο Θεός ένα νεκρό παιδί στο Ιράκ.

Μια αποσταμένη ελπίδα στο Αφγανιστάν.

Μια σαλεμένη ανακωχή στην Παλαιστίνη.

Μια τρύπια σημαία απόγνωσης στα Βαλκάνια.

Κι ύστερα βρέθηκα εδώ Ελλάδα και δεν σε ήξερα και δεν με ήξερες

Για να με μάθεις έριξαν οξύ στο πρόσωπο και τα σπλάχνα μου

Για να έχω όνομα και υπόσταση χρειάστηκε να πεθάνω

κι ούτε τότε τα κατάφερα

Τ.

-->

Προσωπικό...

6 Μαρτίου 1994

Κυριακή.
Νωρίς, λίγο πριν το μεσημέρι…

Είμαι στα προγράμματα παραδοσιακών χορών με δεκάδες πιτσιρίκια και τρελό κέφι.
Έτσι όπως ο ενθουσιασμός έχει γίνει έρωτας για την παραδοσιακή μουσική, έχω μπει κι εγώ στον κύκλο και χορεύω ένα "συρτό στα δύο" μερακλίδικο και βαρύ.
Χορεύω με κλειστά μάτια, σαν τον πρωτόπειρο στον θυελλώδη έρωτα, σαν τον ξεμυαλισμένο…

Σχεδόν κάθε φορά στα μαθήματα το πάθαινα αυτό.
Τα παιδάκια βέβαια, χαίρονταν που χόρευα μαζί τους αλλά δεν καταλάβαιναν και πολλά πράγματα γι αυτή την έκσταση, ειδικά με τέτοιες μουσικές που, κάθε άλλο παρά ξεσηκωτικές θα μπορούσε να τις πει κανείς…

Άξαφνα νοιώθω στο αυτί μου τον Άγγελο να μου ψιθυρίζει κάτι.

Τα πολύ άσχημα και τα πολύ καλά στη ζωή μας συμβαίνουν όπως οι συγκρούσεις τραίνων, σπάνια και αιφνίδια.
Συνήθως είμαστε σε μια χαλαρή κατάσταση χαράς ή πίκρας…

"Πέθανε η Μελίνα Μερκούρη", είπε χαμηλόφωνα.
Ήξερε ότι το περίμενα αλλά και το απευχόμουν...

Την γνώρισα στα δεκαέξι μου.
Είχε έρθει στο Λύκειο Θηλέων που ήμουν μαθήτρια να παρακολουθήσει μια εκδήλωση για τον Κώστα Βάρναλη.

Ήταν τα πρώτα χρόνια μετά την Μεταπολίτευση και εμείς στην Κοκκινιά απολαμβάναμε τη χαρά να δηλώνουμε την ιδεολογία μας, χωρίς να βρισκόμαστε κάθε λίγο και λιγάκι στην ασφάλεια. Είχαν αρχίσει να φωτίζουν κάπως οι μέρες της πολιτικής μας ζωής και δεν χάναμε ευκαιρίες να αξιοποιούμε δημιουργικά αυτό το φως.

Από κείνα τα χρόνια και παρά την μικρή μου ηλικία είχα εικόνα μάνας, έτσι η καθηγήτρια που είχε την επιμέλεια μου ανέθεσε να διαβάσω τους "Πόνους της Παναγιάς" και τη "Μάνα του Χριστού" από το "Φως που Καίει"…
Ακόμη δεν μπορώ να τα ξεπεράσω αυτά τα κείμενα και ακόμη δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνη την εκδήλωση.

Εγώ στη σκηνή και η Μελίνα θεατής… εγκεφαλικό στα δεκαέξι μου…

Πολιτικά δεν ήμουν ποτέ στο δικό της χώρο αλλά τη Μελίνα σχεδόν την είχα ερωτευτεί, τη θαύμαζα, μου άρεσε ως γυναίκα, μου άρεσε ως ηθοποιός, με γοήτευε ως παρουσία…

Ήμουν καλή στην ανάγνωση των ποιημάτων, παρά την απειρία και την ηλικία, κι αυτό μου χάρισε το εισιτήριο σε μια σχέση που νοιώθω ότι κρατάει ακόμη.
Αργότερα την ίδια μέρα, ενώ μας κέρναγε ούζο στην πλατεία, η Μελίνα άνοιγε δρόμους στη σκέψη και τα όνειρά μου και μου αποκάλυπτε τον έρωτα της για το Θέατρο.

Ήταν βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια που έμενα κι έτσι βλεπόμασταν συχνά.
Δεν μιλήσαμε ποτέ για την πολιτική, αν και οι κουβέντες μας είχαν πάντα στο βάθος τους πολιτικό χαρακτήρα.

Η φωνή της είναι ακόμη στ’ αυτιά μου, η φινέτσα, το παράφορό της, ο τρόπος που κάπνιζε, ο θεατράλε τρόπος που με φιλούσε για να με αποχαιρετίσει…

Ακόμη δακρύζω στη θύμησή της… δεν γνώρισα πολλές γυναίκες σαν κι αυτήν έκτοτε.
Συχνά, όταν μιλώ για κείνη, μου λένε ότι τα μάτια μου λάμπουν...

Ναι, ήταν σπάνια γυναίκα, σπάνιο θεατρικό και πολιτικό ζώο...

Ήταν η Μελίνα.


6/3/2009


Τ.


Φαίδρα...

Μελίνα Μερκούρη...