Άλλαξε τη ζωή σου μ’ ένα βιβλίο…

Άλλαξε τη σκέψη σου. 

Ίσως έτσι ν' αλλάξεις τον κόσμο...

 

Ένα υπέροχο video που μας χάρισε η αγάπη της Veronica Marsa για τα βιβλία. 

Αγαπώ αγαπάς αγαπά… διαβάζω διαβάζεις διαβάζει… 

Διαβά – ΖΩ διαβά – ΖΕΙΣ διαβά – ΖΕΙ 

Μια μικρή ταινία όλο χρώματα κι αισθήματα, με ισχυρότατο μήνυμα. Ποιο είναι; 

Αναζητήστε το στη χαρά και την πληρότητα της ανάγνωσης και είμαι βέβαιη ότι θα το βρείτε πραγματικά. 

Πού έδυ σου το κάλλος

Πώς αλλιώς Καλέ μου;

Πώς να μιλήσω;

Με την γλώσσα σκισμένη στα δύο;

Με χαρακωμένα στήθη;

Με τα πόδια γυμνά;

Με τα δάχτυλα άδεια;

Πώς;

Κι εσύ όλο να μου λες:

Τι κάνεις έτσι;

Μη σ’ ακούσουν οι άλλοι.

Πάψε!

Κι όλο να βαδίζεις.

Κι όλο να φεύγεις.

Κι όλο να θες.

από το ιστολόγιο ζάχαρη άχνη

Η Ελλάδα θάβει τον πλούτο της, φυσικό και πολιτιστικό, κάτω από τόνους σκουπίδια… Οβριόκαστρο Κερατέας… 2.

Σε μια εποχή που η Ελλάδα διεκδικεί να της επιστραφούν οι κλεμμένες αρχαιότητες, σε μια εποχή που η πράσινη ανάπτυξη, η οικολογία, η περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση και τόσα άλλα «λόγια» είναι σε πρώτη ζήτηση στα στόματα των πολιτικών, η Ελλάδα θάβει ζωές και πλούτο κάτω από τόνους σκουπιδιών …

Δεν συνηθίζω να αναρτώ θέματα χωρίς να παίρνω θέση. Γι αυτό τον λόγο, πριν διαβάσετε τις πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες για το Οβριόκαστρο Κερατέας, θα ήθελα να επισημάνω ότι:

Α) Σήμερα που η ανακύκλωση δεν αποτελεί σύνθημα αλλά συνειδητή πράξη πολλών πολιτών,

Β) Σήμερα που οι εναλλακτικές μορφές διαχείρισης των απορριμμάτων - οικιακή κομποστοποίηση, διαλογή μετά την αποκομιδή και κομποστοποίηση με σκοπό την ανάπλαση λατομείων και την βελτιστοποίηση εδαφών, είναι υποχρεωτικές από την ΕΕ και εντός ολίγου θα αρχίσουν τα πρόστιμα για τους τόνους σκουπιδιών που θάβουμε,  

Γ) Σήμερα που το αίτημα για καθαρές πόλεις και επιβίωση της Αττικής είναι από τα πιο ώριμα

Δ) Σήμερα που η ανάγκη για επενδύσεις και ανάπτυξη είναι πιο μεγάλη από ποτέ,

ΕΜΕΙΣ:  

Α) ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ ΧΥΤΑ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΔΙΑΛΟΓΗΣ ΚΑΙ ΚΟΜΠΟΣΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ

Β) ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΜΕ ΑΝΤΙ ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΜΑΣ ΠΛΟΥΤΟΥ

Γ) ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΥΜΕ ΑΝΤΙ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΧΩΡΟΥΣ  

ΟΙ ΔΗΜΟΙ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΕΠΕΝΔΥΣΟΥΝ ΣΤΙΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΞΟΥΝ ΤΗΝ ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΟΠΟΥ ΑΥΤΗ ΑΠΕΜΕΙΝΕ.

Ελένη Λ.

 Πληροφορίες για το Οβριόκαστρο

Με κατεύθυνση προς το Λαύριο και μόλις πέντε λεπτά από το κέντρο της Κερατέας, βρίσκεται δεξιά μας ο λόφος του Οβριοκάστρου. Το ύψος του φτάνει τα 315μ. και από την κορυφή του μπορεί κανείς να παρατηρήσει την κοιλάδα Ποτάμι και τα βουνά της βόρειας Λαυρεωτικής, όλη σχεδόν την έκταση μέχρι τον κόλπο της Αναβύσσου καθώς και τον Σαρωνικό,την πεδιάδα που απλώνεται μέχρι το Πάνειον όρος και την Κερατέα,μεγάλο μέρος των Μεσογείων μέχρι τους πρόποδες του Υμηττού και της Πεντέλης,τους χαμηλούς λόφους μέχρι το Μαυροβούνι και ην Μερέντα στα βόρεια, καθώς και τον νότιο Ευβοϊκό στα ανατολικά, όπου υπάρχουν οι όρμοι με τις όμορφες παραλίες της Κακής Θάλασσας και του Δασκαλειού.

Στο ανώτερο μέρος του λόφου σώζονται τα ερείπια ενός αρχαίου οχυρού (κάστρου),στα οποία οφείλεται και η ονομασία του. Στις πλαγιές του έχουν βρεθεί άφθονα τεμάχια (όστρακα) προϊστορικών αγγείων, καθώς και πολλοί οψιανοί. Τα αγγεία ανήκουν στην Τελική Νεολιθική Περίοδο (3500 - 3000 π.Χ.) και στην Πρωτοελλαδική Ι (3000 - 2800 π.Χ.), ένα δε από αυτά ανήκει στη Μεσοελλάδική (2000 - 1600). Οι οψιανοί είναι θραύσματα εργαλείων, διάφορες λεπίδες, μικρές αιχμές βελών και πολλά απολεπίσματα. Στην ίδια περιοχή έχουν ανακαλυφθεί ορύγματα μεταλλευτικών στοών που η διάνυξή τους χρονολογείται στην Τελική Νεολιθική ή τις αρχές της Πρωτοελλαδικής Περιόδου. Σε επόμενη ανάρτηση θα υπάρχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τα αρχαιολογικά ευρύματα. Λόγω των αρχαιολογικών ευρυμάτων, ο λόφος Οβριόκαστρο περιλαμβάνεται εξ ολοκλήρου μέσα στον κηρυγμένο ευρύτερο Αρχαιολογικό Χώρο της Λαυρεωτικής, το δε αρχαίο οχυρό έχει ενταχθεί μέσα στην Ζώνη Ά Απόλυτης Προστασίας Λόγω Αρχαιολογικού Ενδιαφέροντος (ΦΕΚ 1070/Β/29-12-1995). Την ίδια ημέρα 29-12-1995 που οΕΣΚΔΝΑ( Ενιαίος Σύνδεσμος Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Αττικής) επέλεξε τον χώρο αυτό γιαχωματερή!!!

Κριτήρια για τα οποία η περιοχή του Οβριοκάστρου ΔΕΝ ΠΛΗΡOΙ ΤΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ Χ.Υ.Τ.Α.

 Ο νόμος με τον οποίο χωροθετούνται οι Χ.Υ.Τ.Α. θέτει 24 κριτήρια ακαταλληλότητας, από τα οποία έστω ΕΝΑ (1) να υπάρχει,δεν μπορεί να κατασκευαστεί το έργο!!! Η περιοχή του Οβριοκάστρου Κερατέας πληροί ΕΠΤΑ (7) από αυτα!!!

α. Η περιοχή ανήκει στην ευρύτερη περιοχή της Λαυρεωτικής που έχει χαρακτηρηστεί ως "Τοπίο Ιδιαιτέρου Φυσικού Κάλλους" (ΦΕΚ 852/Β/03-09-1980) 

β. Η περιοχή είναι Ιστορικός και Αρχαιολογικός Χώρος (ΦΕΚ 107/Β/29-12-1995)

γ. Στο κέντρο του χώρου στον οποίο σχεδιάζεται να τοποθετηθεί ο Χ.Υ.Τ.Α. υπάρχει πηγή και το υδατόρευμα Μουζάκι διασχίζει κατά μήκος όλο τον χώρο των εγκαταστάσεων

δ. Η περιοχή είναι πλούσια σε ορυκτά, τόσο σε ποσότητες, όσο και σε ποικιλία μεταλλευμάτων. Επίσης υπάρχουν αρχαίες μεταλλευτικές στοές (υποχρέωση χωροθέτησης εκτός μεταλλοφόρων εκτάσεων)

ε. Μέσα στον προτεινόμενο χώρο υπάρχει νόμιμη κατοικία

στ. Η περιοχή είναι κηρυγμένη αναδασωτέα από το 1980 (ή μάλλον ήταν,αφού ο περιφερειάρχης Αττικής "αποφάσισε και διέταξε" "άρση της αναδάσωσης" τον προηγούμενο Αύγουστο(08/2007), την ώρα που όλη η Ελλάδα καιγόταν.... (υποχρέωση χωροθέτησης εκτός αναδασωτέων εκτάσεων)

ζ. Το σεισμικό ρήγμα της περιοχής τέμνει κάθετα τον προτεινόμενο χώρο (υποχρέωση χωροθέτησης " μη ύπαρξη Γεωλογικού Ρήγματος")

Η ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ!!!

 

Πηγή:  Φεστιβάλ Οβριοκάστου

Άλλες Πληροφοριες: Οβριόκαστρο Κερατέας

 

Ο Θεός της Αγάπης και της Ελπίδας θα έλθει και φέτος... από τον Σχολικό Σύμβουλο Ανδρέα Χ. Αργυρόπουλο

Ο Χριστός θα έλθει όχι σαν Θεός - κριτής και εξουσιαστής των ανθρώπων αλλά σαν φίλος και σωτήρας

             του Ανδρέα Χ. Αργυρόπουλου

Πριν λίγα χρόνια, ο Αντώνης Σαμαράκης σε μια συνέντευξή του σε καθημερινή εφημερίδα των Αθηνών, ανέφερε με το δικό του ξεχωριστό τρόπο, πως ο Χριστός φέτος δεν θα έλθει, γιατί μπούχτισε πλέον με αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο. Όμως ΟΧΙ. Δεν θα τους κάνει τη χάρη o Χριστός. Θα έλθει και φέτος. Κάποιος που αγαπάει θεϊκά, δεν μπουχτίζει, η αγάπη Του δεν έχει όρια. Και θα έλθει όπως πάντα μέσα στη φάτνη Του, όχι σε έπαυλη, όχι εν μέσω των επισήμων, αλλά εν μέσω απλών ανθρώπων. Θα κάνει πάλι αυτή την επιλογή, γιατί ξέρει καλά πως δεν έρχεται για να υπηρετηθεί, αλλά για να υπηρετήσει.

«Ο Υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι αλλά διακονήσαι», λέει η Γραφή. Η άφιξή Του, όπως και τότε, θα προκαλέσει όλους αυτούς που βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά. Αυτούς που έχουν μάθει να εκμεταλλεύονται και να καταδυναστεύουν τους λαούς και τις κοινωνίες. Το πολιτικό, κοινωνικό και θρησκευτικό κατεστημένο, όλους αυτούς που από νήπια τον αντιμετώπισαν και τον αντιμετωπίζουν σαν ξένο. («Τον εκ βρέφους ως ξένον ξενωθέντα εν κόσμω»), σαν περίεργο θα λέγαμε, και τον κυνήγησαν σε όλη τη δημόσια δράση Του, καταφέρνοντας στο τέλος να τον θανατώσουν. «Ο Χριστός», γράφει μια μεγάλη μορφή της σύγχρονης Ορθοδοξίας, ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος, «παραμένει ξένος στις άδικες επιλογές που καθορίζουν την πορεία του κόσμου, βάσει των δεδομένων “δογμάτων” της διεθνούς οικονομίας, της πολιτικής σκοπιμότητας, των ιδιοτελών στόχων των εκάστοτε ισχυρών». Ο Χριστός θα έλθει όχι σαν Θεός - κριτής και εξουσιαστής των ανθρώπων, αλλά σαν φίλος και σωτήρας. «Ουκ ήλθον ίνα κρίνω τον κόσμον, αλλ’ ίνα σώσω τον κόσμον» (Δεν ήλθα για να καταδικάσω τον κόσμο, αλλά για να τον σώσω). Θα έλθει ως απελευθερωτής, για να λυτρώσει τους ανθρώπους από κάθε μορφή δουλείας (πνευματική, κοινωνική, θρησκευτική), να τους απελευθερώσει από δεισιδαιμονίες, προλήψεις, ανασφάλειες, προκαταλήψεις και στερεότυπα.

Όπως είπε ο ίδιος, στάλθηκα «για να αναγγείλω το χαρμόσυνο μήνυμα στους φτωχούς, να θεραπεύσω τους τσακισμένους ψυχικά, στους αιχμαλώτους να κηρύξω τη λευτεριά και στους τυφλούς ότι θα βρουν το φως τους» (Λουκ. 4, 18). Ο Χριστός θα έλθει και φέτος, για να ταρακουνήσει τη βολεμένη θρησκευτικότητά μας και τον υποκριτικό καθωσπρεπισμό μας.Δεν θα έλθει για τους λίγους, τους εκλεκτούς, αλλά για όλους, ιδιαίτερα γι’ αυτούς που δεν έχουν κανένα. Ο Χριστός ήλθε για ολόκληρη την Οικουμένη, για όλους τους λαούς. Όπως αναφέρει ο Απόστολος Παύλος, επιθυμία του Χριστού είναι «να σωθούν όλοι οι άνθρωποι και να λάβουν γνώση της αλήθειας». Αιώνες πριν τον ερχομό του Χριστού, ο Ψαλμωδός τονίζει προφητικά: «Και ενευλογηθήσονται εν αυτώ πάσαι αι φυλαί της γης, πάντα τα έθνη μακαριούσιν αυτόν και πληρωθήσεται της δόξης αυτού πάσα η γη» (…Και θα απολαύσουν τις ευλογίες Του όλες οι φυλές της γης και όλα τα έθνη θα Τον επευφημούν και θα Τον μακαρίζουν…ας πληρωθεί από τη δόξα Του όλη η γη», (Ψαλμ. 71: 17, 19).

Σε μια εποχή παράξενη και απρόβλεπτη σαν τη δική μας, που η ξενοφοβία και ο ρατσισμός απλώνονται παντού, έρχεται ο Χριστός, για να θυμίσει ότι δεν αποτελεί ιδιοκτησία κάποιων και μάλιστα ανάξιων, αλλά προσφορά σε όλους. Θα έλθει και, πριν καλά - καλά προλάβει να κάνει τα πρώτα βήματα στη ζωή, θα αναγκαστεί να μεταναστεύει, όπως χιλιάδες συνάνθρωποι μας στις μέρες μας. Απ’ τη Βηθλεέμ που γεννήθηκε, φυγαδεύτηκε αμέσως στην Αίγυπτο, γυρνάει στη Ναζαρέτ, όπου και μεγαλώνει. Ο Υιός του Ανθρώπου θα φτάσει στο σημείο να μην έχει «που την κεφαλήν κλίναι», (που να γύρει το κεφάλι), όπως ακριβώς στις μέρες μας η φτωχολογιά του τρίτου κόσμου, τα εκατομμύρια πρόσφυγες, οι εγκαταλελειμμένοι, οι μοναχικοί, οι περιθωριακοί, οι άνεργοι. Θα έλθει, λοιπόν, για να δώσει χαρά και ελπίδα σ’ όλους αυτούς που, όπως ο Θεός τους, δεν έχουν «πού να γύρουν το κεφάλι τους». «Τω ονόματι αυτού τα έθνη ελπιούσι», γράφει ο Ματθαίος (στο όνομά Του ελπίζουν όλα τα έθνη).

Έρχεται ο Θεός της ελπίδας και της χαράς. Το ερώτημα είναι πώς Τον περιμένουμε. Είναι αλήθεια ότι στις μέρες μας το νόημα των Χριστουγέννων έχει χαθεί για τους περισσότερους. Έτσι εξηγείται, ίσως, γιατί έχει χαθεί και η ανθρωπιά.Αξίες της παράδοσής μας, που κατ’ εξοχήν βιώνονται αυτές τις μέρες, όπως η αδελφοσύνη, η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα, έχουν μπει στο περιθώριο. Τη θέση τους έχουν πάρει η καταναλωτική μανία και η επίδειξη. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος μας θυμίζει ότι ο εορτασμός των Χριστουγέννων δεν πρέπει να γίνεται με τρόπο που να φροντίζει ο ένας να ξεπεράσει σε σπατάλη τον άλλον και, μάλιστα, αυτό να γίνεται τη στιγμή που άλλοι άνθρωποι πεινούν και έχουν ανάγκες. Ο Θεός της ΑΓΑΠΗΣ και της ΕΛΠΙΔΑΣ θα έλθει και φέτος και ο ερχομός Του θα είναι ακόμα πρόκληση και πρόκληση. Αν θέλετε να τον συναντήσετε, μην ψάξετε στα εορταστικά shows των τηλεοπτικών καναλιών ούτε στα γυαλιστερά περιοδικά για νεογιάπηδες. Σας περιμένει στους στενούς δρόμους γύρω απ’ την Ομόνοια, στους καταυλισμούς των προσφύγων, στα στρατόπεδα των αιχμαλώτων, στα ορφανοτροφεία, στις σελίδες του Παπαδιαμάντη, του Κόντογλου, του Ντοστοφιέφκσι, στη Λειτουργία το πρωί των Χριστουγέννων.Η μέρα της χαράς, της ελπίδας και της χαμένης μας ανθρωπιάς, πλησιάζει.«Χριστός γεννάται, δοξάσατε!»

Πηγή: Η Θεολογία Μεσοπέλαγα

Ο Ζωγράφος Χρήστος Γαρουφαλής

Ένα τυχαίο διαδικτυακό συναπάντημα με έναν ζωγράφο που, κατά την άποψή μου, φέρει επάνω του το βάρος των αιώνων του ελληνικού πολιτισμού της καθημερινότητας. Η λιτότητα της αποτύπωσης των θεμάτων, η οξειδωμένη χρωματική αίσθηση και μνήμη, αφήνουν μια ισχυρή οπτική γεύση και ένα ποιητικό άρωμα. Πλάνα συνάντησης με την ανεξίτηλη βαφή της επιμονής και της αντοχής που έχει κάθε τι απλό και για τούτο αληθινό. Ελένη Λ. ΥΓ. Αν δεν "ανοίγουν" οι εικόνες, κάντε λίγη υπομονή... χρόνο χρειάζονται.   Ο Χρήστος Γαρουφαλής γεννήθηκε το 1959 στο Αγρίνιο Περιστέρι & Ακροκέραμο, λάδι σε μουσαμά (68Χ54 εκ.), συλλογή Τράπεζας Αττικής, 2000 Δεξιά: 25η Μαρτίου, λάδι σε μουσαμά (72Χ52 εκ.), συλλογή Τράπεζας Αττικής, 2001 Ομαδικές εκθέσεις: 1994: - « 16 ζωγράφοι της Galerie ΖΥΓΟΣ», Αθήνα. - «Ένα ποίημα – 10 ζωγραφικές απόψεις» Galerie ΖΥΓΟΣ, Αθήνα. - Δημοτική Πινακοθήκη Ρόδου, συλλογή Κ. Ιωαννίδη - Galerie ΑΡΓΩ, Αθήνα - Galerie ΑΡΓΩ, Λευκωσία 1995 - «40 Νεοέλληνες ζωγράφοι», συλλογή Κ. Ιωαννίδη, «Έρμουπόλεια Σύρου» - Galerie ΑΡΓΩ, Αθήνα - Συμμετοχή στην αντιπροσωπεία της Ελλάδος στην UNESCO στο Παρίσι, οργάνωση Δημ. Παπαστάμος. 1996: - Galerie WIGMORE FINE ARTS, Λονδίνο - «το προσχέδιο και το έργο» Galerie ΑΡΓΩ, Αθήνα - «σύγχρονη Ελληνική ζωγραφική» συλλογή Κ. Ιωαννίδη, Δήμος Άμφισσας 1997: - Galerie ΑΡΓΩ, Αθήνα - Galerie 4, Χαλκίδα - Galerie ΑΡΓΩ, Λευκωσία. 1998: - έκθεση σχεδίου ( Ε.Ε.Τ.Ε.) Schwetzingen, Γερμανία. - "Θέσεις και όψεις της Ελληνικής Ζωγραφικής", συλλογή Κ. Ιωαννίδη, Δημοτική Πινακοθήκη Κέρκυρας - Galerie 4, Χαλκίδα - "μικρές διαστάσεις", Galerie ΑΡΓΩ, Αθήνα - Αίθουσα Τέχνης Τρίγωνο, Κηφισιά - Galerie ΑΡΓΩ, Λευκωσία - "Ζωγραφική από Ελλάδα και Κύπρο", Galerie ΑΡΓΩ, Λεμεσός 1999: - "Εικαστικοί καλλιτέχνες δημιουργούν και προσφέρουν", G alerie ΑΡΓΩ, Αθήνα - "εικαστικό πανόραμα", Galerie ΑΡΓΩ, Λευκωσία - "για τα παιδιά της Γιουγκοσλαβίας", (Ε.Ε.Τ.Ε.), κτίριο Κωστή Παλαμά, Αθήνα - "έργα τέχνης μικρών διαστάσεων", Galerie ΑΡΓΩ, Αθήνα - "εικαστικό πανόραμα", αίθουσα τέχνης Νεώριον, Αγρίνιο 2000: - "άνοιξη", αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη, Galerie ΑΡΓΩ, Αθήνα - "1η triennale ελληνικής χαρακτικής", Πινακοθήκη Πιερίδη - (Ε.Ε.Τ.Ε.) 2001: - "Σχήματα & χρώματα του Πάσχα και της Άνοιξης", Galerie ΑΡΓΩ, Αθήνα - "Έργα τέχνης μικρών διαστάσεων", Galerie ΑΡΓΩ, Αθήνα 2002: -  "Μάης, Άνοιξη και θάλασσα", Galerie ΑΡΓΩ, Αθήνα - "Έκθεση Αιτωλοακαρνάνων εικαστικών", Στοά βιβλίου, Αθήνα Ατομικές εκθέσεις: 1989: - Ελληνοαμερικανική Ένωση,                  "πορτραίτα", Αθήνα 1990: - Galerie ΖΥΓΟΣ, Αθήνα 1993: - Galerie ΖΥΓΟΣ, Αθήνα 1996: - Galerie ΑΡΓΩ, Αθήνα 1998: - Αίθουσα τέχνης ΤΡΙΓΩΝΟ, Κηφισιά 1999: - Galerie ΑΡΓΩ, Αθήνα 2000: - Εκθεσιακός χώρος Οργανισμού                  Λιμένος Θεσσαλονίκης 2002: - "Μήνες-μνήμες",                   παρουσίασηημερολογίου  τράπεζας Αττικής,Αθήνα 2005: - Νέα σειρά γραμματοσήμων από τα ΕΛ.ΤΑ.,             με θέμα "Άμπελος-Οίνος", στα οποία εικονίζονται                 γνωστά έργα του ΧρήστουΓαρουφαλή. Στάχυα & Ψωμί, λάδι σε μουσαμά (72Χ55 εκ.) συλλογή Τράπεζας Αττικής Καλάθι & Ελιές, λάδι σε μουσαμά (51Χ72 εκ.) συλλογή Τράπεζας Αττικής, 2001 Παστέλ (15Χ24 εκ.), 2001 Ρόδια, λάδι σε μουσαμά (51Χ70 εκ.), συλλογή Τράπεζας Αττικής, 2001 « … Αυτό που επισημαίνεται στο έργο του καλλιτέχνη είναι ο προσωπικός χειρισμός, το είδος των αντικειμένων που αποτελούν τη σύνθεσή του, η ατμόσφαιρα που διαπνέει το έργο του και οι διαστάσεις που προσλαμβάνει αυτό. Η παράσταση θα μπορούσε να εκληφθεί ως μια Νεκρή  Φύση, και αυτή πράγματι είναι η αφετηρία της. Ο θεατής θα την συνέδεε εύλογα – ως ακραία βαθμίδα εξελίξεως – με το ανάλογο ζωγραφικό θέμα της Ολλανδικής σχολής του 17ου αι., όπως και θα τη συνέκρινε με τα συγγενή έργα του Chardin .  Η απέριττη σύνθεση, ο εκλεπτυσμένος ρεαλισμός, η αυστηρότητα και συνάμα η τρυφερότητα με την οποία έχει πλαστεί, παραπέμπουν ευθέως σε θαυμάσια επιτεύγματα των δύο σχολών. Ζωγραφικά  άψογη και ως προς τη συμβολιστική της δυνατότητα  απολύτως  εύστοχη   η  δουλειά του Γαρουφαλή  δεν εξαντλείται σε αυτά . Πρόθεση του ζωγράφου , πέραν από το να εικονίσει έμμεσα  αλλά με συνέπεια τους Μήνες, είναι να υποδηλώσει, συμπυκνωμένη σε σύμβολα την ελληνική  παράδοση, να συγκρατήσει τη μνήμη του ρυθμού, του ήθους και των αξιών μιας εποχής που χάνεται  ή  έχει ήδη χαθεί. Μέλημά του η αναγωγή του αντικειμένου σε σήμα  και ο  προικισμός του με το ευρύτερο δυνατό φάσμα αναφοράς, έτσι ώστε το σύνολο των Μηνών να εκπροσωπεί πλείστες όψεις του ελληνικού βίου. Τα στάδια της πορείας προς την κατάκτηση του συμβόλου είναι ευδιάκριτα. Την  επιλογή του αντικειμένου ακολουθεί η αποκοπή του από το περιβάλλον, από την τριβή με την καθημερινότητα και η απάλειψη της εμπλοκής του στη διαδικασία των λειτουργιών του. Η απομόνωση και η προβολή του σε έναν ουδέτερο χώρο αποσκοπούν στην απομάκρυνσή του από το χώρο της ηθογραφίας και του γραφικού. Προς την ίδια κατεύθυνση λειτουργεί η αποφυγή της πολυχρωμίας και του  αισθησιακού χρώματος. Και τα δύο καθηλώνουν τον θεατή στο επίκαιρο και την αισθητική μορφή, ενώ επιδίωξη του ζωγράφου είναι να υπερβεί το χρόνο και το περίβλημα που φέρει το αντικείμενο – σύμβολο. Θα σημειωθεί εν τούτοις, ότι ο χρόνος, ειδικά το παρελθόν, όχι μόνο δεν αγνοείται αλλά εμφατικά αποκαλύπτεται. Εξ άλλου, οι μικρές διαστάσεις των αντικειμένων υπαινίσσονται την πρόθεση να αποκλεισθεί η μνημειοποίηση, να συγκρατηθούν τα πράγματα στη  φυσική τους κλίμακα και να υποβληθεί η αίσθηση του μέτρου και ενίοτε του ταπεινού που ενέχει η ελληνική ζωή …… Έτσι, μεταξύ ρεαλιστικού και πνευματικού, οι εικόνες του Γαρουφαλή κερδίζουν σε πραγματική υπόσταση και πνευματικότητα, μπορούν ευθύβολα να παραπέμπουν στη ζωή και την πνευματική της διάσταση. Το μισόφωτο, τέλος, μέσα από το οποίο αναδύεται  το θέμα, συνυφασμένο με  τα έργα του ζωγράφου , έρχεται κατευθείαν από την παράδοση. Πυκνό ή διάφανο πηγάζει από το καντήλι, τη φλόγα του κεριού  ή  την παλιά επιτραπέζια λάμπα.  Ανακαλεί το μισοσκόταδο της μικρής εκκλησίας και το δείπνο στο αγροτικό σπίτι. Μυστηριακό, αλλά χωρίς το σάλο του δράματος, υποβάλλει τη συγκέντρωση, την εσωτερίκευση και τη σιωπή. Καλλιτέχνης της γενιάς του ’90  ο  Χρήστος  Γαρουφαλής  ανήκει στην ομάδα των νεοπαραστατικών ζωγράφων. Η ομάδα διέπεται από την  ιδέα της εμμονής στην παράσταση, την οποία πραγματεύεται ρεαλιστικά, επιχειρεί δε να επαναφέρει στην εικόνα το αμφισβητούμενο κύρος της, την ολοκλήρωση και τελείωσή της ….. Διακρίνονται ακόμη για τη λεπτόλογη  πραγμάτευση και αποπνέουν ήρεμη στοχαστική διάθεση.  Η ζωγραφική του  Γαρουφαλή  είναι μια γνήσια όσο και εξαίρετη εκδοχή των αντιλήψεων αυτών…». Μανόλης ΒλάχοςΙστορικόςτης Τέχνης Καθηγητής του  Πανεπιστημίου  Αθηνών Σύνθεση, λάδι σε μουσαμά, 80Χ70 εκ., 1994 Λάδι σε ξύλινο βαρέλι, διάμετρος 0,46, 1999 Μάτια, λάδι σε ξύλο (10Χ59 εκ.), ιδιωτική συλλογή, 2000.   Πηγή: Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αιτωλοακαρνανίας

Η χρήση των ελεύθερων χώρων στην Αττική... Μια άλλη άποψη.

Πολύ σύντομα η αριστερά πρέπει να τοποθετηθεί στο μεγάλο θέμα της χρήσης των ελεύθερων χώρων από τους Δήμους ή την πολιτεία.

Υπάρχει μια ασαφής τοποθέτηση συνήθως ότι οι χώροι αυτοί πρέπει να παραμένουν κοινόχρηστοι και … πράσινοι ή το πολύ πολύ να αξιοποιούνται μεικτά ως χώροι πολιτισμού και πρασίνου αποκλειστικά από το κράτος και τους Δήμους και σε ελεύθερη χρήση από τους πολίτες.

Οι επενδυτικές δυνατότητες, η πολλαπλότητα στη χρήση και στα οφέλη δεν είναι συνήθως ο δρόμος που ακολουθούμε ως αριστερά όταν τοποθετούμαστε σε τέτοια ζητήματα.

Σαν να θεωρούμε πολλές φορές ότι το «πράσινη» αντιτίθεται στο «ανάπτυξη» ή ακόμη χειρότερα ότι το «δημόσιος» σημαίνει απαραίτητα και «πράσινος», «φροντισμένος», «αξιοποιημένος» ή «ελεύθερος».     

Με αφορμή το ζήτημα των χώρων του πρώην Αεροδρομίου του Ελληνικού και τις ενστάσεις των Δημάρχων της περιοχής, παραθέτω ένα κείμενο του Γρηγόρη Ψαριανού από την σελίδα της Δημοκρατικής Αριστεράς, απλά και μόνο ως προβληματισμό.

Έχοντας εμπειρία από τους λαϊκισμούς αλλά και την ανεπάρκεια που κουβαλούν οι μέχρι τώρα απόψεις για τα ζητήματα των ελεύθερων χώρων, θεωρώ ότι η τοποθέτηση αυτή αποτελεί μια αρχή. Σίγουρα χρειάζεται επεξεργασία αλλά είναι ένα φως στο σκοτάδι των «αντί» και στην συνθηματολογία των «όχι».

Γρηγόρης Ψαριανός: Η "Αττική Γη" θα διεκδικήσει για το Ελληνικό η οποιαδήποτε λύση να είναι σε όφελος ολόκληρης της αθηναϊκής κοινωνίας.

24/09/2010

Η πολυετής ανυπαρξία ολοκληρωμένης πολιτικής για το πρώην αεροδρόμιο στο Ελληνικό έχει αναδείξει μία μεγάλη δυνατότητα για την βελτίωση της ποιότητας ζωής και του περιβάλλοντος στην Αθήνα σε χρονίζον μεγάλο πρόβλημα του αθηναϊκού αστικού περιβάλλοντος. Το βασικό ζητούμενο στην υπόθεση του Ελληνικού είναι η διαχείριση του τεράστιου αυτού χώρου με γνώμονα την χωροταξική δικαιοσύνη για ολόκληρο το λεκανοπέδιο.

Η κεντρική διεκδίκηση από τους πολίτες της Αθήνας και της Αττικής θα πρέπει να είναι η εφαρμογή ενός μοντέλου αστικού αναδασμού για τον χώρο του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού: εάν το 25% της έκτασης του Ελληνικού πολεοδομηθεί και οικοδομηθεί με ποιοτικά περιβαλλοντικά κριτήρια και κοινωνική ευαισθησία, τότε,

• θα εξασφαλισθεί ικανή χρηματοδότηση προκειμένου ο υπόλοιπος χώρος που σήμερα είναι πλήρως εγκαταλειμμένος να διαμορφωθεί σε μητροπολιτικό πάρκο υψηλού επιπέδου και παράλληλα

• θα εξευρεθούν οι απαιτούμενοι πόροι για την απαλλοτρίωση σημαντικών εκτάσεων στις πιο πυκνοδομημένες περιοχές της Αθήνας για την δημιουργία πολλών μικρών πάρκων των 50 στρεμμάτων, μια παρέμβαση που θα έχει εκτός των άλλων και ευεργετικά οφέλη καταπολέμησης του φαινομένου της θερμικής αστικής νησίδας.

Στην προσπάθεια να βγει η χώρα από την δίνη της οικονομικής κρίσης, η πιθανή πώληση μέρους του Ελληνικού σε ξένους επενδυτές για την ανάπτυξη τουριστικού κέντρου τύπου Ντουμπάι, που ενδεχομένως περιλαμβάνεται στο μνημόνιο που υπέγραψε ο Έλληνας πρωθυπουργός με τις αρχές του Κατάρ (μένει να αποσαφηνισθεί το ακριβές περιεχόμενο), αποτελεί μια αρνητική εξέλιξη για τις ποιότητες του χώρου της Αττικής. Αν, αντίθετα, οι επενδύσεις αυτές κατευθυνθούν σε εγκαταστάσεις και χρήσεις φιλικές προς το περιβάλλον και την κοινωνία (βιοκλιματικά κτίρια, χώροι οικονομικής ανάπτυξης και πολιτισμού κοκ), τότε θα έχει γίνει ένα πρώτο βήμα για την δίκαιη και περιβαλλοντικά επωφελή διαχείριση του πρώην αεροδρομίου.

Η Αττική Γη θα διεκδικήσει για το Ελληνικό η οποιαδήποτε λύση να είναι σε όφελος ολόκληρης της αθηναϊκής κοινωνίας.

    

17 Νοέμβρη: Σήμερα είναι αργία...

...Για τον χώρο της εκπαίδευσης.
Σχολεία και πανεπιστήμια κλειστά.
Σάββατο 14 με Τρίτη 17
και ελλείψει εργαστηρίου ή υποχρεωτικής παρακολούθησης...
το τετραήμερο, η τέλεια αφορμή για να ξεφύγεις.



Το τραγικό;
14 Νοεμβρίου ξεκινούσαν και τότε τα γεγονότα.
36 χρόνια πριν κι από κάτι προσπαθούσαν να ξεφύγουν και εκείνοι.

Κι αν η σύγκριση συνεχίζεται...
Τυχεροί ή άτυχοι;
Εκείνοι; ή εμείς;

Ήξεραν τον αντίπαλο. Ήξεραν τι διεκδικούσαν.

Πλανιόμαστε σε μια συνεχή ανασφάλεια και δεν ξέρουμε ποιον έχουμε απέναντι.

Βασανίστηκαν. Απειλήθηκαν. Τραυματίστηκαν. Έπεσαν νεκροί.

Ζούμε. Πεθαίνει η ψυχή μας. Οντότητες που δεν υπάρχουν όντως. Που χάνουν την αξία τους. Τη μοναδικότητά τους. Τον προσανατολισμό τους.

Τότε ο νεκρός που γίνεται ήρωας. Σήμερα ο νεκρός που γίνεται ζόμπι.

Την απάντηση δε θα τη δώσει το παρόν, κι ας προσπαθήσουν πολλοί, αλλά το μέλλον.

Τι πήραμε, τι θα δώσουμε;

Δεν προτείνω αγώνες. Δεν κατακρίνω στάσεις ζωής. Δε θέλω να γίνομαι γραφικός. Μια συνειδητότητα αποζητώ.

Εκεί, στο σημερινό πλέον βύθισμα, στο κρεβάτι, στον καφέ, στην παράταξη, στη δουλεά, στην άδεια σχολή, στην οποιαδήποτε υποχρέωση και στο οποιοδήποτε «θέλω» ας δώσουμε ένα λεπτό σε εκείνους τους ανθρώπους που τότε κάτι κυνήγησαν. Ας δώσουμε ένα λεπτό για να δούμε εμάς.

Τί πραγματικά θέλουμε; Τί πραγματικά μας θίγει; Τι πραγματικά μας ευχαριστεί; Τί ερωτευόμαστε; Τί μισούμε;
Ας δούμε το διπλανό μας. Είναι εκεί. Ας τον σεβαστούμε. Ας ζητήσουμε να μας σεβαστεί. Βαρέθηκα να χάνουμε την καθημερινότητα στην ψευτιά, την υποκρισία, τη σύμβαση. Το βόλεμα. Τον ωχαδερφισμό.

Επίκαιρος επιδιώκω να είμαι.

Αφορμή το σήμερα, κι όχι μια ξερή επέτειος.

Δε θα πω κάτι απλά για τη 17 Νοέμβρη. Η τύχη της εποχής μας είναι ότι μπορείς να ενημερωθείς για οτιδήποτε οποτεδήποτε. Κι αφορμή δε θεωρώ την επέτειο για τέτοιες αναζητήσεις ιστορικών γνώσεων. Το διαδίκτυο και τα βιβλία είναι πάντα εδώ και η επετειακή ετήσια προσέγγιση, μου βγάζει σχολικά σπυράκια.

Ας δούμε την ατυχία μας όμως.
Τί δε βλέπουμε; Τι δεν μπορούμε να δούμε;
Ας αναζητήσουμε την ουσία των πραγμάτων. Ας δώσουμε απάντηση στα ερωτήματά μας. Δεν γίνεται, όλοι έχουμε απορίες.
Ας κάνουμε την επέτειο ουσία. Το σήμερα επέτειο. Ας γιορτάσουμε τη σημερινή μέρα για εμάς. Κι ας αλλάξουμε.
Και στην προσωπική αλλαγή, ας βρούμε τη συνολική. Ας βρούμε τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν τότε, κι ας αντιδράσουμε κι εμείς.
Ανήκουμε σε μια κοινότητα, σε μια ομάδα, σε μια σχέση. Ας τις βελτιώσουμε.
Ας βελτιώσουμε εμάς, για να βελτιωθεί κι ο άλλος.
Από τη σύμβαση, στη συνείδηση κι αργότερα στη σύγκρουση.


Κ. Β.


Από το my aegean την Φοιτητική Δικτυακή Πύλη του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Για τις 100 πρώτες ημέρες...

.

Επειδή είναι πολλοί που παρακαλούν την αποτυχία της νέας Κυβέρνησης κι άλλοι που μαδούν μαργαρίτες για να δουν αν θα πετύχει ή ακόμη κάποιοι που πανηγυρίζουν χωρίς περίσκεψη… αναδημοσιεύω μέρος από την ομιλία του Συνήγορου του πολίτη Γ. Καμίνη στην πρώτη ανοικτή συνεδρίαση του νέου υπουργικού συμβουλίου.

...
Όπως είπε ο επικεφαλής της ανεξάρτητης Αρχής, ο Συνήγορος του Πολίτη ενημέρωνε πάντα, κατά την 11χρονη θητεία του, τους εκάστοτε υπουργούς, ανεξαρτήτως κυβερνήσεως, για τα προβλήματα και τις εκκρεμότητες της διοικήσεως», ωστόσο «η αρχή στερείτο θεσμικών συνομιλητών, Ο κ. Καμίνης χαρακτήρισε τη δημόσια διοίκηση «ευνουχισμένη, φοβισμένη και ευθυνόφοβη», σημειώνοντας ότι «έχει καλλιεργηθεί η εντύπωση πως η δημόσια διοίκηση είναι ανίκανη να διεκπεραιώσει και να υποστηρίξει το έργο της» και τόνισε ότι «πρώτιστο καθήκον είναι η επίδειξη εμπιστοσύνης στη δημόσια διοίκηση». «Οι υπουργοί -σημείωσε- έχουν την τάση να περιβάλλονται από τους μετακλητούς συνεργάτες τους» και υπογράμμισε ότι «οι υπουργοί πρέπει να εμπιστευθούν τη δημόσια διοίκηση και με λίγη υπομονή θα δουν τα στερεότυπα να ανατρέπονται».

«Η ΕΕ, εδώ και χρόνια, έχει υιοθετήσει το μοντέλο διοίκησης, μέσω υιοθέτησης στόχων, πρακτική που ψήφισε και η Βουλή τον Φεβρουάριο του 2004, όμως έκτοτε αυτή η πρακτική προχωρά αργά», ανέφερε ο κ. Καμίνης και τάχθηκε υπέρ της υιοθέτησης βραχυπρόθεσμων, μεσοπρόθεσμων, και μακροπρόθεσμων στόχων από τη διοίκηση. «Οι στόχοι -επεσήμανε- και η παρακολούθηση τους, πρέπει να είναι ανεξάρτητοι από τις κυβερνητικές αλλαγές». «Η δημόσια διοίκηση πρέπει να είναι χειραφετημένη, όχι αυτονομημένη, ενώ δεν είναι δυνατόν κάθε κυβερνητική αλλαγή να ισοδυναμεί με μια "μικρή Μεταπολίτευση"», συμπληρωσε χαρακτηριστικά. Αναφερόμενος στα λεγόμενα του πρωθυπουργού περί ριζικών τομών στη διοικητική διάρθρωση της χώρας, ο κ. Καμίνης είπε ότι «αυτό θα εξοικονομήσει πόρους και θα εξορθολογήσει τη δημόσια διοίκηση».

Δεν νομίζω ότι υπάρχει πολίτης σε αυτή τη χώρα που να μην έχει διαπιστώσει την αλήθεια των λεγομένων…
Ευνουχισμένη και δειλή δημόσια διοίκηση και απελπισμένοι πολίτες που περίμεναν μάταια να λειτουργήσει κάτι…

Κατάλοιπο κι αυτό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας;;; Τι να πω;

Το θετικό είναι ότι ο νέος πρωθυπουργός δεν είναι μπολιασμένος με τέτοια κατάλοιπα. Κάτι που, πιστέψτε με, το έχει ανάγκη η χώρα.

Το αρνητικό είναι ότι υπάρχουν ακόμη πολίτες που παρακαλούν την αποτυχία του. Δεν θα τους σχολιάσω ούτε θα το σχολιάσω…

Διαβάστε ολόκληρο το δημοσίευμα εδώ: http://www.naftemporiki.gr


.

Σπουδή στην ασχήμια...

Όσο κλείνουμε τα μάτια στην ασχήμια, δεν θα μπορέσει ποτέ να μπει εντός μας και να κατοικήσει η ομορφιά.*

Τ.

Ο Νίκος ξυπνάει στις 7.30 το πρωί. Είναι δεμένος, με μία λωρίδα άσπρου σεντονιού, από το πόδι στο κρεβάτι. Φοράει ένα λερωμένο φαρδύ κοντό μπλε σκούρο ολόσωμο φορμάκι. Στις 8.00 μπαίνουν στο δωμάτιο δύο νοσοκόμες και μία περιθαλπόμενη του ιδρύματος με νοητική καθυστέρηση που τις βοηθάει στις δουλειές. Η μία νοσοκόμα σπρώχνει ένα σιδερένιο καρότσι στο οποίο επάνω είναι τοποθετημένα μπιμπερό και φάρμακα και κάτω μπάμπερς. Η μία κατευθύνεται στον Νίκο με ένα μπιμπερο γάλα. Τον ταΐζει στο κρεβάτι του, δεμένο. Ο Νίκος πίνει γρήγορα, δίχως να παίρνει ανάσα. Κυλάει γάλα από το στόμα στο λαιμό του. Το φορμάκι του λερώνεται. Στη συνέχεια η νοσοκόμα παίρνει από το καρότσι μια πλαστική σύριγγα που βρίσκεται μέσα σε ένα από τα μπουκάλια με σιρόπι. Χρησιμοποιεί την ίδια για την φαρμακοδοσία όλων των παιδιών. Την γεμίζει και πηγαίνει στο Νίκο. Οι κινήσεις προς το παιδί, είναι απότομες. Πιάνει απότομα και με δύναμη τα μάγουλά του και τα πιέζει. Το παιδί ανοίγει το στόμα με έκφραση οδύνης δίχως να αντιδρά. Του αδειάζει το φάρμακο και φεύγει προς ένα άλλο παιδί. Ο Νίκος μένει λερωμένος από το γάλα που έπεσε επάνω του. Ανοίγει το φερμουάρ από το φορμάκι του και προσπαθεί να βγάλει το πάμπερ του. Κατορθώνει να τραβήξει ένα μέρος και το σκίζει σε κομματάκια. Τα βάζει στο στόμα του. Αρχίζει και τα μασάει. Το στόμα του είναι μπουκωμένο.


H συνέχεια εδώ: psi-action: Παιδική Κακοποίηση

***Η EUROCHILD και η EURONET συνέταξαν το μανιφέστο "MAKE CHILDREN'S RIGHTS A PRIORITY" το οποίο απευθύνεται σε όλους τους υποψηφίους Ευρωβουλευτές με σκοπό να τους ευαισθητοποιήσουν ώστε να αναλάβουν δράσεις.
Το πλήρες κείμενο του ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ είναι στην διάθεση όλων των υποψηφίων Ευρωβουλευτών και ελπίζουμε ότι θα ανταποκριθουν σε αυτό.


Το μανιφέστο μπορείτε να διαβάσετε εδώ: QUALITY 4 CHILDREN GREECE




Οι τέσσερεις πρώτες φωτογραφίες είναι του Νίκου Οικονομόπουλου

* Σε ανάμνηση μιας συζήτησης που με ενεργοποίησε σε βάθος. Ευχαριστώ...

Νέο επεισόδιο κακοποίησης σκύλου... για να ξέρουμε και να ντρεπόμαστε.

ΝΕΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΣΚΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΛΕΣΒΟ Στις 21-4-2009, ούρλιαξε πάλι ο κακόμοιρος ο Προμηθέας. Ούτε 1 έτους δεν είναι και έχει δηλητηριαστεί 2 φορές, έχει χτυπηθεί από αυτοκίνητο, έχει χτυπηθεί από τους κατοίκους της Σκάλας Καλλονής κατ' επανάληψη. Αυτή τη φορά του ρίξανε οξύ στο πρόσωπο. Βρίσκεται στην αγκαλιά της Κιβωτού και ψάχνει απεγνωσμένα για σπίτι, μετά την θεραπεία του. Παρακαλώ, βοηθήστε τον.

Αυτή τη στιγμή φιλοξενείται σε φιλικό petshop, στην Μυτιλήνη (ΤΟ ΓΙΑΤΑΚΙ) γιατί έχει ανάγκη από καθαρό περιβάλλον, περιορισμό, καθημερινή (2 φορές) καθαριότητα των πληγών, και την αντιβίωση του. Αν μπορεί κάποιος να αναλάβει την φιλοξενία του τώρα, ή μετά την θεραπεία του έως ότου βρει σπίτι, θα ήταν υπέροχο!


Για όποιον θέλει και μπορεί να βοηθήσει:
Επικοινωνία
Βασιλεία Μαυραγάννη
E-mail: vasmavra ΑΤ yahoo.gr
Τηλ. 6937400469

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1021840

ΕΙΜΑΙ ΕΞΑΛΛΗ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΩ!
ΚΙ ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΕΓΚΑΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΟΞΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΠΩΣ ΠΙΟ ΕΛΑΦΡΑ -ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ- Ο ΚΑΗΜΕΝΟΣ Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΚΑΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΕΠΙ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΧΡΟΝΟ!


ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕ ΟΛΟΙ!

ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΞΙΟΛΑΤΡΕΥΤΟ ΠΛΑΣΜΑ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ!


Αναδημοσίευση από την Αθηνά THEOULINI

One more kiss for a sea gull...

Ήθελα πάλι να μιλήσω για φιλιά

Μα με συνεπήραν οι γλάροι

Έτσι τα φιλιά έγιναν Θαλασσινά

Δεν μπορούσαν να είναι αλλιώς

Εσμεράλδα

Ολονυχτίς τον πότισες με το κρασί του Μίδα
κι ο φάρος τον ελίκνιζε με τρεις αναλαμπές.
Δίπλα ο λοστρόμος με μακριά πειρατική πλεξίδα
κι αλάργα μας στο σκοτεινό λιμάνι του Gabes.

Απά στο γλυκοχάραμα σε φίλησε ο πνιγμένος
κι όταν ξυπνήσεις με διπλή καμπάνα θα πνιγείς.
Στο κάθε χάδι κι ένας κόμπος φεύγει ματωμένος
απ' το σημάδι της παλιάς κινέζικης πληγής.

Ο παπαγάλος σου 'στειλε στερνή φορά το "γεια σου"
κι απάντησε απ' το στόκολο σπασμένα ο θερμαστής,
πέτα στο κύμα τον παλιό που εσκούριασε σουγιά σου
κι άντε μονάχη στον πρωραίον ιστό να κρεμαστείς.

Γράφει η προπέλα φεύγοντας ξοπίσω: "σε προδίνω",
κι ο γρύλος το ξανασφυράει στριγγά του τιμονιού.
Μη φεύγεις. Πες μου, το 'πνιξες μια νύχτα στο Λονδίνο
ή στα βρομιάρικα νερά κάποιου άλλου λιμανιού;

Ξυπνάν οι ναύτες του βυθού ρισάλτο να βαρέσουν
κι απά να σου χτενίσουνε για πάντα τα μαλλιά.
Τρόχισε κείνα τα σπαθιά του λόγου που μ' αρέσουν
και ξαναγύρνα με τις φώκιες πέρα στη σπηλιά.

Τρεις μέρες σπάγαν τα καρφιά και τρεις που σε καρφώναν
και συ με τις παλάμες σου πεισματικά κλειστές
στερνή φορά κι ανώφελα ξορκίζεις τον τυφώνα
που μας τραβάει για τη στεριά με τους ναυαγιστές.

Νίκος Καββαδίας

Ένα φιλί μπορεί να είναι μια τρυφερή χειρονομία, ένας ψυχρός χαιρετισμός ή έκφραση έντονου ερωτικού πάθους. Μπορεί επίσης να είναι δείγμα αθώας χαράς, εκδήλωση σεβασμού ή ακόμα και προδοσίας, όπως στην περίπτωση του Χριστού.

Γιατί όμως το φιλί γεννά τόση ευχαρίστηση και συναισθηματική φόρτιση; Επειδή, σύμφωνα με τους ψυχολόγους και τους ψυχαναλυτές, μας κάνει να αναβιώνουμε την αγάπη και την ασφάλεια που νιώθαμε ως βρέφη στη μητρική αγκαλιά.

Πράγματι, τα φιλιά υποδηλώνουν οικειότητα, εμπιστοσύνη, αισθησιασμό, αλλά και την ανάγκη προστασίας, τα ίδια συναισθήματα που συνδέουν το βρέφος με τη μητέρα. Σύμφωνα με τον Σίγκμουντ Φρόιντ, τον πατέρα της ψυχανάλυσης, το φιλί γεννήθηκε επειδή για όλους αργά ή γρήγορα έρχεται η μέρα του ξεκαθαρίσματος των λογαριασμών: ο απογαλακτισμός. Όμως η γλυκιά ανάμνηση αυτής της ηδονικής περιόδου της βρεφικής μας ζωής μάς ακολουθεί για πάντα.

Αντίθετα, σύμφωνα με τους ανθρωπολόγους, το φιλί δεν είναι κατάλοιπο της βρεφικής μας ηλικίας αλλά της προϊστορίας μας. Στις πρώτες ανθρώπινες κοινωνίες οι μητέρες, όταν σταματούσαν να θηλάζουν, μασούσαν την τροφή και την έσπρωχναν με τη γλώσσα τους στο στόμα του μωρού. Oι ανθρωπολόγοι θεωρούν ότι το ερωτικό φιλί προήλθε πιθανότατα απ´ αυτή την πανάρχαια μέθοδο διατροφής. Είναι κατάλοιπο αυτής της στοργικής πράξης, όπου η αγάπη και η τροφή αναμειγνύονταν στο μητρικό σάλιο.

Το φιλί εδώ και εκατομμύρια χρόνια επιτελεί την ίδια λειτουργία: να ισχυροποιεί τους δεσμούς του ζευγαριού. H άποψη αυτή επιβεβαιώνεται κι από ορισμένους επιστήμονες οι οποίοι υποστηρίζουν ότι το φιλί είναι ένας τρόπος ανταλλαγής οργανικών μεταλλικών αλάτων και σμήγματος, ουσίας που αφθονεί στο εσωτερικό μέρος των χειλιών. Φαίνεται ότι το σμήγμα βοηθά στην εδραίωση των συναισθηματικών δεσμών, όπως ακριβώς συμβαίνει και σε ορισμένα ζώα. Για παράδειγμα, τα πουλιά θρυμματίζουν κατά τη διάρκεια της ερωτοτροπίας τους την τροφή, σπρώχνοντάς τη στο στόμα του συντρόφου τους πριν προχωρήσουν στο ζευγάρωμα. Επίσης έχει παρατηρηθεί ότι αν αφαιρέσουμε στο ένα από τα δύο πουλιά τους σμηγματογόνους αδένες, αυτό δεν μπορεί να αναπαραχθεί.

*Για καλύτερη θέαση των φωτογραφιών, αρκεί ένα κλικ πάνω τους...

ΠΗΓΗ: Focus...

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Digital Camera

Geocities:Νίκος Καββαδίας

"Αντιμετώπισα άγρια πράγματα. Αλλά δεν κάκιωσα"

Είναι κάτι μέρες στη ζωή, που πικραίνεσαι όχι ως άνθρωπος γενικά, αλλά ως γυναίκα. Πας και κουκουβιάζεις λοιπόν στη γωνίτσα της σιωπής σου και ξεπλένεσαι με δάκρυα χωρίς να μιλάς.

Αν έχεις τύχη, εκείνες τις ώρες, συναντάς μιαν άλλη, γυναίκα κι αυτή, που θα ήθελες να την αφήσεις να μιλήσει εκείνη αντί για σένα.

Σήμερα είναι μια τέτοια μέρα και σήμερα θέλω να μιλήσει αντί για μένα η Αλέκα Παΐζη. Μια γυναίκα με σπάνιο ερωτισμό, αλήθεια και θηλυκότητα. Μια γυναίκα με σπάνια τέχνη, γενναιοδωρία, ειλικρίνεια και αισιοδοξία.

σε εισαγωγικά:

«Πριν παντρευτούμε με τον άντρα μου, του μήνυσα ότι δεν ήμουν παρθένα.
Κι εκείνος μου μήνυσε πίσω: “Δεν πειράζει. Φοβόμαστε τα αίματα…”
Αργότερα χωρίσαμε. Έχω την εντύπωση ότι του κόστισε πολύ ο χωρισμός. Παραμονές της χούντας, αρρώστησε σοβαρά.
Πήγα να τον δω, του κρατούσα ένα λουλουδάκι.
Πέθανε την άλλη μέρα.
Η αδελφή του μου είπε ότι, πριν πεθάνει, τους είπε: “Πάρτε τα όλα κι αφήστε μου μόνο αυτό το λουλουδάκι της γυναίκας μου”».


Αντιγραφή από τον έντυπο Ταχυδρόμο της 14/2/20ο9. Η συνέχεια εδώ...

Η φωτογραφία από το LIFOLAND, είναι του Τάκη Διαμαντόπουλου.

Γελοίοι και επικίνδυνοι...

ANemos: Γελοίοι και επικίνδυνοι (ΑΥΓΗ 8/1/09)