Μην βρίζετε μόνο τον "κακομοίρη" τον Άνθιμο... υπάρχει και ο Αμβρόσιος.

Οι αλητείες της εκκλησιαστικής ιεραρχίας και οι αγαθές σχέσεις της με κάθε απόβρασμα των εθνικοπατριωτικών ιδεών, συνεχίζονται στο πρόσωπο του Αμβρόσιου. Και μετά αναρωτιούνται γιατί η κοινωνία δεν τους θέλει πια ούτε ζωγραφιστούς. Αντί να προβάλλουν ως πρότυπα τους Ντερτιλήδες της ιστορίας θα μπορούσαν να θυμηθούν τους Χρυσόστομους και τους Βασίλειους της εκκλησίας… αλλά δεν τους συμφέρει.

Κι ο Κουφοντίνας στο διπλανό κελί παραμένει «πιστός στις αρχές του» παρότι δεν τις αποδέχεται η κοινωνία, μήπως να πάει να τον δει κι αυτόν και το παπαδοπαίδι τον Χριστόδουλο Ξηρό…

Πλησιάζει Δεκαπενταύγουστος αλλά μας θύμισε τον Νοέμβρη ο παπάς.

Ας θυμηθούμε το τραγικό γεγονός και τι «δήλωσε» τότε ο Ντερτιλής για την δολοφονία του Μιχάλη Μυρογιάννη:

Το μεσημέρι της 18 Νοεμβρίου 1973, ο ταγματάρχης Ντερτιλής βρισκόταν με το υπηρεσιακό τζιπ έξω από την κατεστραμμένη πύλη του Πολυτεχνείου. Απέναντι, Πατησίων και Στουρνάρα, οι αστυφύλακες χτυπούσαν ένα νεαρό, που προς στιγμήν φάνηκε να τους ξεφεύγει. Ο Ντερτιλής έβγαλε τότε από το μπουφάν το περίστροφο και πυροβόλησε.
«Ο νεαρός έπεσε σαν κοτόπουλο», περιέγραφε στην κατάθεσή του ένα χρόνο αργότερα ο οδηγός του Ντερτιλή - ο 21 ετών τότε Αντώνης Αγριτέλλης - και συνέχισε: «Μετά το φόνο ο Ντερτιλής, σα να μη συνέβαινε τίποτα, μπήκε στο τζιπ και χτυπώντας με στην πλάτη, μου είπε: “Με παραδέχεσαι ρε; 45 χρονών άνθρωπος και με τη μία στο κεφάλι!”»…

Αυτούς τους ανθρώπους και αυτά τα ήθη και αυτές τις αξίες μας καλεί ο Αμβρόσιος να μιμηθούμε;

Έλεος παπάδες… ξεπερνάτε τα όρια άλλη μια φορά και προκαλείτε όχι μόνο το δημοκρατικό αλλά και το θρησκευτικό αίσθημα μας.

Αν μη τι άλλο, οφείλει να τοποθετηθεί η Εκκλησία της Ελλάδας απέναντι σε τέτοιες προκλήσεις μελών της. Δικαίωμα του καθενός είναι να πιστεύει ό,τι θέλει αλλά όχι να το επιβάλλει και να το προβάλει μέσα από την εξουσία που του δίνει ο πνευματικός του ρόλος.

Διαβάστε εδώ για τον Ντερτιλή

Διαβάστε εδώ τα καμώματα του Αμβρόσιου

H Big Mama που έγινε πολλά για να καταλήξει αυτό που εξαρχής είναι: Ελένη

Έρχεται η στιγμή να βρεις τον εαυτό σου. Έρχεται η στιγμή που δεν έχεις ανάγκη τη μάσκα. Ανακτάς τ’ όνομά σου και σου επιτρέπεις να μην αλλάζεις ονόματα ανά περίσταση αλλά μόνο διαθέσεις και φυσικά ιστολόγια.

Κάπως έτσι και μ’ εμένα.

Ξεκίνησα εδώ τον Δεκέμβριο του 2008 ως Big Mama χωρίς καλά καλά να κατανοώ γιατί χρησιμοποίησα αυτό το ψευδώνυμο.

Μου ήταν εύκολο να έχω ψευδώνυμο. Είχα και στην ζωή μου ένα αντί του ονόματός μου.

Στην πορεία έφτιαξα πολλά ιστολόγια, άλλοτε για να κρυφτώ και άλλοτε για να εκφραστώ. Πολυδιάσπαση και σκόρπισμα ίσως… έγινε όμως και νομίζω τελείωσε.

Υπάρχουν όλα αυτά τα ιστολόγια, τα αγαπώ και που και που έχω το χρόνο να τα φροντίζω.

Καθένα για μένα έχει την δική του αξία και ιδιαιτερότητα. Η Big Mama βέβαια παραμένει το πρώτο και πληρέστερο αλλά και η οδός εισόδου και γνωριμίας με τα υπόλοιπα.

Υπήρξε θορυβώδες ιστολόγιο και σήμερα αισθάνομαι ότι δεν θα μπορούσα πια την έντασή του. Ποτέ βέβαια δεν αποκλείω το να επιστρέφω που και που όταν θα θέλω να πω κάτι σε πολλούς… σε πολύ περισσότερους από αυτούς που παρακολουθούν και διαβάζουν την «ζάχαρη άχνη» και το «αλάτι ψιλό» που στεγάζουν την τωρινή μου διάθεση.

Κάπως έτσι λοιπόν επέστρεψα και τώρα. Για να ανακτήσω από εδώ το όνομά μου και να ενώσω σε ένα profile όλα όσα κάνω και όλα όσα είμαι εδώ στο διαδίκτυο.

Προς το παρόν φυσικά… ποτέ δεν ξέρουμε τι θα φέρει το μέλλον.

Καλό καλοκαίρι σε όλους.

Αυτή που ήταν κάποτε Big Mama και έγινε Ελένη

ΥΓ… Παρεμπιπτόντως, μόλις έμαθα ότι η Ελένη, εκτός των άλλων, είναι ένας μικρός δορυφόρος του Κρόνου η οποία ονομάζεται και «Τρωικό φεγγάρι της Διώνης» … πολύ ποιητική η αστρονομία, δεν βρίσκετε;

Ήρθε ο καιρός να φύγουμε για νέα ιστολόγια...

Ήρθε ο καιρός να φύγουμε γι αλλού…

Μετά από πολύν καιρό αναζητήσεων, ήρθε ο καιρός να φύγουμε γι αλλού. Το ιστολόγιο της Big Mama έκανε τον κύκλο του. Έναν κύκλο επιτυχημένο και γεμάτο, όπως εγώ ορίζω την επιτυχία και την πληρότητα.

Πέρασα όμορφα γράφοντας εδώ και πέρασα όμορφα μαζί σας. Έτσι λοιπόν αφήνω το χώρο αλλά όχι εσάς.

Τα νέα μου ιστολόγια είναι τα: ζάχαρη άχνη & αλάτι ψιλό

Όχι δεν έχουν σχέση με την κουζίνα και την μαγειρική…

Έχουν όμως με την γεύση των πραγμάτων και πάντα φυσικά με τον λόγο, την αιτία των πραγμάτων.

Σας περιμένω εκεί.

Ελένη Λ.

ΜURILLO

Bartolomé Esteban Murillo (Sevilla, 31 Δεκεμβρίου 1617 - Cadiz, 3 Απριλίου 1682) ήταν ένας ισπανός ζωγράφος του δέκατου έβδομου αιώνα. Είναι ένας από τους πιο σημαντικούς ισπανούς  ζωγράφους του μπαρόκ.

Ήταν ο νεότερος από δεκατέσσερα αδέλφια. Ο πατέρας του ήταν ο χειρουργός κουρέας Gaspar Esteban και η μητέρα του ονομαζόταν Μaría Perez Murillo, ο οποίος πήρε το όνομα της για να υπογράψει το έργο του, όπως έκανε ο Velázquez. Όταν οι γονείς του πεθάνανε ήταν 10 ετών, και πέρασε στην φροντίδα μίας αδελφή του, η Ana, παντρεμένη με ένα άλλο χειρουργό κουρέα.

Murillo διαμορφώθηκε στο εργαστήριο ενός μέλους της οικογένειας του, Juan del Castillo στη Σεβίλλη, μέχρι που ήταν 22 χρωνών και αποφάσισε να δημιουργήσει ένα κατάστημα δικό του χρωμάτων με τον σκοπό να πουλάει φθηνά έργα στις αγορές των πόλεων. Αν και πούλησε πολλά έργα, ήθελε να εντείνει τη ζωγραφική του και άρχισε να αντιγράψει ορισμένα από τα αντίγραφα του Antoon van Dyck που κυκλοφορούσανε στη Σεβίλλη.

Το 1645 παντρεύτηκε την Beatriz Cabrera, με την οποία απέκτησε εννιά παιδιά, τέσσερα από τα οποία πέθαναν στην επιδημία πανούκλας συνέβη στη Σεβίλλη το 1649.

Τα έργα του είναι με θρησκευτικά ή ρεαλιστικά θέματα κοινωνικής έννοιας. Η πίνακες του στην Εκκλησία των Καπουτσίνων της Σεβίλλης σώθηκαν από τη γαλλική εισβολή. 

Το πιο όμορφο είναι αυτό που βρίσκεται στο κάτω μέρος του βώμου του ίδιου ναού, η Παναγία της πετσέτας.

Η ονομασία που χαρακτηρίζει το έργο προέρχεται από ένα μύθο που συλλέχθηκαν για πρώτη φορά το 1833. Σύμφωνα με αυτό το μύθο, οι Καπουτσίνοι συνειδητοποίησαν ότι είχαν χαθεί μια πετσέτα οικιακής χρήσης, αλλά μέρες αργότερα επέστρεψε από Murillo σε μια εικόνα της Παναγίας.

Κατόπιν αιτήματος του ζωγράφου, 4 Απριλίου 1682, μία ημέρα μετά το θάνατό του, θάφτηκε στην εκκλησία της Santa Cruz.

VERÓNICA MARSÁ