Myrtille Henricon Picco... άρωμα δάσους.

Nous l'Appellerons H-2010

Εδώ και καιρό έχω συναντήσει, στις βόλτες μου στο διαδίκτυο, το ιστολόγιο Figuration Feminine. Ένα ιστολόγιο γεμάτο χρώματα αλλά και γεμάτο από το ζωγραφικό έργο γυναικών που με πολλή διάθεση συγγέντρωσε και παρουσιάζει η Γαλλίδα διαχειρίστριά του, ζωγράφος η ίδια, Myrtille Henrion Picco.

Η συγκέντρωση και παρουσίαση του έργου ομοτέχνων και ομοφύλων γεννημένων από το 1031 ως το 1968 -και έπονται και νεώτερες φαντάζομαι- δεν είναι συνηθισμένη πράξη. Είναι έργο ζωής που δίνει υπόσταση στη δουλειά των γυναικών ζωγράφων από διάφορες κουλτούρες και χώρες, αφού οι περισσότεροι από μας ή τις αγνοούμε ή θεωρούμε ότι οι γυναίκες υπήρξαν-σχεδόν σε κάθε μορφή τέχνης-μοντέλα και μούσες και όχι δημιουργοί αυτές καθαυτές.

Scherzo Ma Non Troppo-2010

Το προσωπικό έργο της Myrtille Henrion Picco είναι γεμάτο από παραμυθένιες συνθέσεις με έντονη την αποτύπωση ενός πλούσιου ποιητικού υποσυνείδητου χρωμάτων.... Συχνά στα έργα της κυριαρχεί μια θλίψη, μια απόγνωση ακόμη και μια ένταση και υπέρβαση των κατεστημένων και φυσικών κινήσεων του ανθρώπινου σώματος. Όλα αυτά αποτυπωμένα σε πρόσωπα και κορμιά γυναικών οι οποίες πρωταγωνιστούν σχεδόν σε όλα τα έργα της. Σαν να επέλεξε να γράψει στον καμβά την γυναικεία μοίρα και να το κατάφερε. Η παλέτα και τα σχέδιά της θα μπορούσαν να χαρακτηριστούνethnic, με την έννοια ότι κουβαλούν τις κουλτούρες των τόπων που ταξίδεψε και όλα όσα το μάτι είδε και κατανόησε.Από το μπλε των τζαμιών ως τα υπέροχα αφρικανικά υφάσματα και το bodypainting, το έργο της ζωγράφου είναι σύγχρονο και πολλές φορές ανατρεπτικό. Ιδιαιτερότητα σπουδαία είναι οι ρεαλιστικές λεπτομέρειες στους πίνακες που εστιάζουν έξω από το θέμα στην αθέατη παραμυθένια πραγματικότητα.

De Nos Jours Les Humeurs Vagues Abondent-2007

Είναι σπουδαίο να ανακαλύπτεις την υπέροχη δουλειά μιας ομόφυλης σου και να την παρουσιάζεις έστω και με τα λόγια όχι του ειδικού αλλά του ανθρώπου που αισθάνεται. Ακόμη περισσότερο που η δουλειά της με συγκίνησε τόσο που επέλεξα ένα έργο της για νέο μου avatar, ο τίτλος του Nous l'Appellerons H, (Oil on canvas/130 x 97 cm) έργο ζωγραφισμένο το 2010.

Nombril De Bonne Soeur à l'Epazote-2008

Βιογραφία

1952: Γεννήθηκε στο Νανσί.
Παιδί, μουτζούρωνε Μύρτιλα παντού όλη την ώρα

1973:Η εγκατάλειψη της οικογενειακής φωλιάς.

Δοκιμάζει τη ζωή αλλού.
1976: Πρώτη μεγάλη έξοδος στον κόσμο με σακίδιο εκστρατείας.

Από την Ιταλία προς το Νεπάλ δια μέσου της Ελλάδας, τη Γιουγκοσλαβίας, του Ιράν, του Αφγανιστάν, του Πακιστάν, της Ινδίας, με τα πόδια, με λεωφορείο, ωτοστόπ.
Θα ακολουθήσουν άλλα ταξίδια, διακοπές στο εξωτερικό, η μετεγκατάσταση της και η δραστηριοποίηση της σε διάφορα μέρη. Σε αναζήτηση του ήλιου, προσγειώθηκε στο St Tropez, όπου συναντήθηκε με τον σύζυγό της, Χένρι Picco, ζωγράφο και γλύπτη.
Οι περισσότεροι από τους φίλους του Χένρι είναι καλλιτέχνες.

Τα σχέδια μετατρέπονται σε πίνακες ζωγραφικής. Τα χρώματα γίνονται συνθέσεις. Τα μεγέθη των έργων είναι μεγαλύτερα. ...

«Έγινα ένα σφουγγάρι», λέει, «ήπια κάθε χειρονομία, κάθε λέξη που θα μπορούσε να μου διδάξει κάτι. Αυτές οι στιγμές ήταν αποφασιστικής σημασίας για μένα.»

...
1979 : Εγκατάστασης στην Ardèche στην κεντρική Νότια Γαλλία.
1980 : Νέα αναχώρηση για Βραζιλία. Πρώτη ατομική έκθεση..
1981 : Πίσω στη Γαλλία. Γεννιέται η κόρη τους Lily.

1982: Το μωρό στην αγκαλιά ταξιδεύει στις τροπικές περιοχές με προορισμό την Μαρτινίκα.
1990- 91 : Επιστροφή. Πωλεί τα έργα της στη Λυών.
1994-95 : Με τον σύζυγό της, συμμετείχε ως διδάσκουσα στη δημιουργία μιας μεγάλης τοιχογραφίας, ένα σχέδιο με στόχο την κοινωνική επανένταξη των γυναικών που αντιμετωπίζουν δυσκολίες.

2008 : Ατομική έκθεση στο Villa Rose της Λυών

Σήμερα, ζει και εργάζεται στην Ardeche.

Ζει στο δάσος αφού αυτό γνώρισε και της ταιριάζει, όπως λέει στο profile της.

Ε.Λ.

La Bonzesse (autoportrait)

«Οι Έλληνες παίδες στην αρχαιότητα» ... το νέο βιβλίο της Ελένης Λαδιά

-->

Η είδηση ήρθε από το τηλέφωνο χαρούμενη, όπως άρμοζε:

«Τελείωσα το βιβλίο!».

Δεκάωρα συνεχή, σκυμμένη πάνω από το θέμα της επί δυο και πλέον χρόνια… για να μας δώσει μια «πρόγευση», όπως η ίδια η Ελένη Λαδιά γράφει στον ζεστό της πρόλογο του νέου αρχαιογνωστικού της βιβλίου:

«Οι Έλληνες παίδες στην αρχαιότητα» των Εκδόσεων GEMA, Αθήνα 2010, σ. 302,

που έφτασε την προηγούμενη εβδομάδα στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και, με την περισσή αγάπης της Ελένης, στα χέρια μου.

Παράφορη εγώ πάντα, και δεν μετανιώνω, θέλω να μοιραστώ αμέσως μαζί σας την εμπειρία ανάγνωσής του.

Το βιβλίο διαβάζεται τόσο αποσπασματικά, όσο και με μιας. Είναι το πληρέστερο, νομίζω, στο είδος του διότι προσεγγίζει τις περισσότερες πτυχές του ανεξάντλητου και τρυφερού αυτού θέματος και δεν απευθύνεται μόνο σε αρχαιογνώστες αλλά στον καθέναν που θα ήθελε να γνωρίσει, μέσα από τον θερμό και γλυκύ λόγο των εξαίρετων ελληνικών της Ελένης Λαδιά, τη θέση του παιδιού στην αρχαιότητα. Παράλληλα στον αναγνώστη δίνεται ευκαιρία συνάντησης με στίχους αρχαίων και νεώτερων ποιητών που η συγγραφέας ενθέτει στο κείμενο αφού, όπως η ίδια μας λέει, «… η μυθολογία και η λογοτεχνία έχουν κοινή καταγωγή και ίσως όχι τόσο διαφορετικούς δρόμους.»

Στα περιεχόμενα του βιβλίου διαβάζουμε για:

Την παιδική ηλικία των Θεών…

Την παιδική ηλικία των ηρώων...

Για ιδιαίτερες περιπτώσεις παιδιών… όπως ο Τελεσφόρος, ο Αρποκράτης, ο Αρχέμορος…

Την σχέση των παιδιών με τα φίδια…

Τα παιδιά των μυστηρίων…

Τους άνακτες παίδες…

Τα παιδιά ιερείς…

Τους μαυροφορεμένους παίδες στο τέμενος της Ακραίας Ήρας…

Τα παιδιά στις εορτές…

Την παιδεία

Την παιδεραστία

Τους παιδικούς θανάτους…

Αυτό, το τελευταίο, άγγιξε τόσο την ψυχή μου...

Εδώ κορυφώνεται η ευαισθησία της συγγραφέως, η αγάπη της για την νιότη, οι ελπίδες και η φροντίδα που η ίδια και αξιώνει και επιφυλάσσει για τις μελλούμενες γενιές παιδιών μέσα από το πολύπλευρο επιστημονικό και λογοτεχνικό της έργο και την διαρκή βεβαιότητα πως το μόνο καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε για τα παιδιά είναι να τους παρέχουμε Παιδεία… αυτήν που, όπως η συγγραφέας επισημαίνει, ο Πυθαγόρας τα προέτρεπε να ασχολούνται επιμελώς, μιας και πήρε τ’ όνομά της από την δική τους ηλικία.

Το εξώφυλλο, που φιλοτέχνησε η Άλκηστις Μιχαηλίδου, κοσμεί «περιδέραιο» παιδικών κεφαλών από αγάλματα ή θραύσματα που η συγγραφέας συνάντησε στις έρευνές της και μοιράζεται μαζί μας την πολύτιμη διαχρονία της ομορφιάς τους.

Ελένη Λιντζαροπούλου

Όχι αγαπητέ κ. Λαζόπουλε…

Όχι! Ο Έλληνας δεν αδιαφορεί για την τρομοκρατία.

Δεν νοιάζεται μόνο για την «άλλη τρομοκρατία», την τρομοκρατία του αύριο, όπως μας είπατε απόψε…

Εκτός αν συναναστρεφόμαστε «άλλους» Έλληνες.

Όμως και το χλιαρό χειροκρότημα του κοινού σας, όταν τα ισχυριζόσασταν όλα αυτά στην εκπομπή, το έδειξε καθαρά

Δεν το καταλάβατε;

Το σκοινί δεν σας άντεξε. Δεν είστε πια «ζωντανός στη σκηνή». Είστε «playback» και σας φαίνεται.

Ο Έλληνας μπορεί να νοιάζεται και για τούτο και για κείνο… Δεν τον αφορά μόνο η κοιλιά του…

Θέλει να δει σ’ αυτή τη χώρα να τιμωρούνται ΚΑΠΟΤΕ οι ένοχοι. Θέλει να μάθει ποιοι βρίσκονται πίσω από αυτές τις δολοφονικές ενέργειες, όπως ακριβώς θέλει να μάθει πού πήγαν τα «φαγωμένα»…

Εσείς φυσικά, ως οφείλετε στ’ αφεντικά σας, τσιμουδιά…

Μπράβο!

Είστε καλό παιδί… άριστος μαθητής, σαφώς το «παριζάκι» σας θα είναι τουλάχιστον foie gras...

O Ποιητής της σκέψης....

"Στην καρδιά του χειμώνα, ανακάλυπτα επιτέλους
πως φύλαγα μέσα μου ένα αήττητο καλοκαίρι"

Albert Camus

Πενήντα χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος από τον θάνατο του Albert Camus,

στις 4 Ιανουαρίου 1960.

Πού ήμασταν φέτος κείνη την ημέρα;

Τι κάναμε;

Γιατί δεν μιλούσαμε για κείνον;

Δεν αγαπώ τα αποφθέγματα και τα "σπουδαία λόγια". Αγαπώ όμως την ποίηση.

Γι αυτή του την ποίηση τον μνημονεύω εδώ. Την ποίηση της διάφανης, ξεκάθαρης σκέψης, του στοχασμού και του αποσταγμένου λόγου. Της τέχνης του λόγου που πρέπει να είναι η γραφή για να υπηρετήσει την εποχή της, τον άνθρωπο και το μέλλον.