Αναζητώ συχνά το νόημα των επετειακών εορτασμών…
Θέλω πολύ να πιστέψω ότι έχουν αξία όλες αυτές οι συγκεντρώσεις, ότι δεν είναι μια «ανακύκλωση κρέατος» παραταξιακών και κομματικών μηχανισμών, αλλά η ζωή με διαψεύδει.
Είμαι καλεσμένη, εκτός από την καθιερωμένη διαδήλωση, σε δυο βαφτίσια και ένα γάμο αυτό το τριήμερο της Πρωτομαγιάς. Τρεις κοινωνικές εκδηλώσεις που οι συντελεστές τους επέλεξαν να τις πραγματοποιήσουν ετούτες τις μέρες, αφού γίνονται εκτός Αθηνών και θέλησαν να διευκολύνουν το ταξίδι μας. Έτσι η «εργατική» μου συνείδηση πρέπει ν’ αποφασίσει «με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει»…
Κάθε χρόνο «έτσι με πάει»… ένα προς τρία. Ένα πόντο στην «συνείδηση» και τρεις στην πλήξη… άθλιο και ψυχοφθόρο ό,τι και να διαλέξω.
Αυτό όμως που είναι περισσότερο και από βέβαιο, είναι πως καμία κοινωνική εκδήλωση δεν μπορεί να με πληγώσει όσο μια συγκέντρωση Πρωτομαγιάς.
Κάποτε απλώσαν οι εργάτες λάβαρα διεκδίκησης, σήμερα οι σημαίες ανεμίζουν μεσίστιες. Τα αιτήματα συχνά είναι «πλαστά» και δεν απηχούν ούτε τις ανάγκες ούτε τις αγωνίες του κόσμου. Οι παρατάξεις ταυτίστηκαν με τα κόμματα και η έκπτωση της συνδικαλιστικής και της πολιτικής ζωής συμπυκνώνεται πολλές φορές στις «χωριστές συγκεντρώσεις».
Το πιο γελοίο όμως είναι ότι δεν υπάρχει ο στοιχειώδης σεβασμός απέναντι στην ημέρα. Δεν υπάρχει μνήμη ή τιμή, μόνο σκοπιμότητα.
Διαβάζω λοιπόν στις «φοβερές» ανακοινώσεις του τάδε ή δείνα Εργατικού Κέντρου ότι: «Κήρυξε 24ωρη απεργιακή κινητοποίηση για την 1η Μάη 2009»…
«Δεν είναι αργία είναι απεργία»... δηλαδή;
Ποιον κοροϊδεύετε σύντροφοι;
Ποιας πραγματικότητας την αλήθεια εκφράζετε;
Πιο αργία από την Πρωτομαγιά δεν γίνεται…
Με τούτες τις σκοπιμότητες, τα καπελώματα και τις υποκρισίες στείλατε και τον λίγο κόσμο, που ίσως να νοιώθει ή και να είναι ακόμη εργάτης, στους αγρούς για μαργαρίτες ή σε βαφτίσια και γάμους να ακροβατεί στις παρυφές της κατάθλιψης.
Παραταχτείτε λοιπόν αραιά για άλλη μια φορά. Αυτό είναι το σύνθημα.
Με πολλά πανό για να φαινόμαστε… Αφού δεν πείθουμε πια τον κόσμο, ας πείσουμε τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.
Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά
να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα;
ουρλιάζουν και σφυρίζουν φορτηγά
σαν ψάρι μ' έχουν πιάσει μες στα δίχτυα
Για κάποιον μες στον κόσμο είν' αργά
ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά;
Ποιος τη ζωή μου, ποιος παραφυλά
στου κόσμου τα στενά ποιος σημαδεύει;
πού πήγε αυτός που ξέρει να μιλά
που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει;
Για κάποιον μες στον κόσμο είν' αργά
ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά;
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Η καθιέρωση του εορτασμού της εργατικής Πρωτομαγιάς. Ιστορικό του εορτασμού της ελληνικής Πρωτομαγιάς.
Φωτογραφία: Jonas Bedkinsen
