Αφουγκράζομαι το μέλλον της νύχτας με ήσυχα βλέφαρα.
Μια ευθεία ανυπόκριτη το αποτύπωμά μου στη σιωπή.
Κι ο ήχος μου κάτι γαλαζωπά κλεμμένα «θέλω».
Αγριεύαμε κάποτε.
Μετρούσαμε το μπόι μας με την πιθανότητα.
Υψώναμε τη στιγμή στην επιθυμία.
Ήμασταν: η Ευτυχία, η Ελένη, η Ζωή, η Ελευθερία.
Σήμερα
Ξεχασμένες υπόγειες διαδρομές που κάποτε λογίζονταν δυνατότητες.
Ελένη Λ.
Περπατώ στη γυμνή νύχτα
Ένας λαχανιασμένος άνεμος, μου δείχνει το δρόμο.
Πορεύεται και επιμένει
Το φως θα έρθει.
Το ανδρικό κορμί που βαδίζει εμπρός μου
φέρει στους ώμους του τη γνώση.
Ένδυμα βεβαιότητας,
σιωπή ετοιμότητας,
σταθερότητα περπατησιάς.
Εκτεθειμένο από παντού,
διασχίζει συμπαντικές λεωφόρους,
διεισδύει ορμητικά στην ουσία,
φλέγεται.
Το ανδρικό κορμί που βαδίζει εμπρός μου
είναι η αντανάκλαση του παντός
μέσα μου.
Ελένη Λ.
Η φωτογραφία είναι του Yanni από το DPGR
Εμβατήριο για τ' ανήσυχα παιδιά
Στίχοι: Bertolt Brecht
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη
Γιατί φόρεσα της λεηλασίας τη στολή ;
Γιατί φόρεσα το πουκάμισο του εμπρηστή;
Όχι, δεν το έκανα από πείνα
Όχι, δεν το έκανα από μάνητα σφαγής
Μόνο και μόνο επειδή ‘μουν δούλος
Και με διέταξαν
ξεκίνησα για να σκοτώσω και να κάψω
Και τώρα πρέπει να με κυνηγήσουνε
Και τώρα πρέπει να με σφάξουνε
……
Και θα κείτουμαι κάτω απ’ τη γη που έχω ρημάξει
χαλαστής που κανείς δεν πονά για το χαμό του
Στεναγμός ανακούφισης θ’ αναδεύει πάνω από τον τάφο μου
