Πανσέληνος ήταν και πέρασε…

Μέσα σε κουβέντες…

"θ’ ανοίξουν δεν θ’ ανοίξουν η Ακρόπολη και το Σούνιο"

Πανσέληνος του Αυγούστου ήταν

και δεν είναι πια.

Ζούμε με την προσμονή της. Την συζητάμε. Την μυθοποιούμε.

Γίνεται μαγική.

Κι όμως κρατάει τόσο λίγο.

Ίσως όμως γι αυτό…

μπορεί τελικά γι αυτό να μας είναι τόσο θαυμαστή.

Γιατί η ομορφιά, η ένταση και η λάμψη της κρατάνε τόσο λίγο.

"Τα όρια της Γλώσσας μου, ορίζουν τα όρια του κόσμου μου"

... έλεγε ο Αυστριακός φιλόσοφος Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν.


Δεν αγάπησα τίποτα περισσότερο από τον τόπο μου όσο τη γλώσσα.

Κελάρυζε γάργαρη στο στόμα μου σαν φιλημένος λόγος. Με μάγευε.

Θώπευα τις λέξεις, τις συλλαβές, τους φθόγγους και τα γράμματα και ήταν σαν να μου επέστρεφαν το χάδι μυστικό κι αιώνιο.

Ώρες ώρες νόμιζα ότι η γλώσσα μου ήμουν εγώ.

Και πράγματι, ανάλογα με την διάθεσή μου και την στιγμή, την μιλούσα φορές γιορτινή κι επίσημη, άλλοτε πάλι απλή και καθημερινή, σπουδαγμένη ή άμεση…

Την έντυνα με τα φορέματα του λόγου και τα στολίδια τα πρεπούμενα.

Τις Δοτικές τις λόγιες, τις είχα σαν ωραία δαντελένια εσάρπα που δεν την βάζουμε όλες τις ώρες. Της ντοπιολαλιάς μου τα ζεστά λεξούδια, σαν μητρικό μποξά αρωματισμένο από Πασχαλινό μαγείρεμα. Τα σημεία στίξης, οδοδείκτες πάντα, σαν αρραβώνα φορεμένο στον δεξιό παράμεσο. Αιτιατικές, κλητικές κι επιφωνήματα, συντάξεις κατά το νοούμενο, αντικείμενα και κατηγορούμενα, κάθε ανάγκη του λόγου, ήταν για μένα θησαυροί ανεκτίμητοι. Άλλοτε συναγμένοι από το μπαούλο της γιαγιάς και της μάνας μου κι άλλοτε από των χρόνων τα διαβάσματα και τη δίψα.

Έτσι είναι η γλώσσα μου. Αρχαία όσο ο τόπος μου και δροσερή όσο το αυριανό πρωινό φως. Ποτέ ακραία, ποτέ ασυλλόγιστη, ποτέ άναρθρη…

Έχει μυριάδες τρόπους για να εκφράσει το ένα και την συμπυκνωμένη ακρίβεια για να περιγράψει το όλο. Είναι αιώνες τώρα ελληνική και μία κι ας έτρεξε αίμα σε διαμάχες δασκαλίστικες κι ας την φτωχαίνει ο δημόσιος λόγος ο έρημος, ο ξηρός και ο πένης.

Κι έτσι καθώς την χαίρομαι και της αφήνομαι συλλογιέμαι:

Πόσο να φταίμε εμείς οι δάσκαλοι που τα παιδιά μας δεν την αγαπούν;

Που οι λέξεις τους μετριούνται πια στα δάχτυλα και είναι τόσο πρόχειρες και λίγες;

Που η δεξαμενή από όπου αντλούνται τα νοήματα και οι έννοιες είναι ρηχή;

Και κάποιο δήθεν λόγιοι βάζουν φκιασίδια παρδαλά σε αποστεωμένο λόγο;

Μην φανταστείτε ότι με όλα αυτά θέλω να πω ότι η γλώσσα μας χάνεται ή θα χαθεί…

Δεν το φοβάμαι.

Όμως δεν είναι κρίμα αυτή η σπουδαία λαλιά που εξέθρεψε τους ποιητές και τους σοφούς, που δάνεισε στην επιστήμη όρους, που έχει τόση δύναμη που περιέγραψε το Θεό και την Αλήθεια... δεν είναι κρίμα να κοιμάται αφίλητη και μοναχή σε άδειο στρώμα;

Εμείς οι δάσκαλοι που είμαστε, υποτίθεται, οι υπηρέτες της…
Οι ποιητές που είναι οι εραστές της…
Οι άρχοντες, οι ιερείς, οι λόγιοι…
Οι άνθρωποι του πνεύματος μα και του καθημερινού χειρωνακτικού μόχθου
Ας την αγαπήσουμε ξανά και ας το κάνουμε αυτό δημόσια.

Ας την διαδώσουμε μιλώντας την ζεστή, πλούσια κι όμορφη.
Ας την χαρούμε, διαβάζοντάς την στα έργα της λογοτεχνίας μας.
Ας την διδάξουμε πλαταίνοντας τα όρια της επικοινωνίας και του κόσμου μας.

Αυτό λέω είναι πολιτισμός… μα και αυτό νομίζω είναι πατριωτισμός στην ουσία, το βάθος και η έννοια αυτού του λόγου. Ένας πατριωτισμός με οικουμενικό εύρος, όσο και η γλώσσα μας.

Μέσα σ' αυτές μου τις σκέψεις, δεν κρύβω το καμάρι μου για την γλώσσα που διδάχτηκε και μιλά ένας μαθητής μας στο Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά…

Ο Σοχίλ.

«Ακούστε τον»*…

Είναι ένας καλός μαθητής… είναι μετανάστης από το Πακιστάν και μιλάμε την ίδια γλώσσα πια… Μιλάμε την ελληνική γλώσσα. Έχουμε και οι δυο πατρίδα μας τον Κόσμο.

Καλή χρονιά σε όλους και από μένα .... από εμένα τον ξένο ...

Αλλά αν ήμουνα ξένος , δεν θα προσπαθούσα να μάθω την γλώσσα σας Έλληνες ...
θα προσπαθούσα να την ξεχάσω ... Προσπαθεί κάποιος μόνο για αυτά που αγαπάει ... Αν ήμουν ξένος δεν θα σεβόμουνα τον πολιτισμό σας ...
Δεν θα μου νοικιάζατε το σπίτι σας ... Ούτε θα με παίρνατε στην δουλειά σας ... Και αυτό γιατί ποτέ σε κανέναν ξένο δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι τόσο σημαντικά πράγματα , όπως είναι η δουλειά και το σπίτι σου ... Επίσης δεν πρέπει ποτέ κανείς να παίρνει χρήματα από έναν ξένο ... Αυτό μου έλεγε η μητέρα μου όταν ήμουνα μικρός ... φαντάζομαι και η δική σας ...

Αλλά εγώ δεν είμαι ξένος, και έτσι έχω μάθει να πληρώνω για όλα ... Φως , νερό , τηλέφωνο , δικηγόρους, γιατρούς, ΙΚΑ ... Συγνώμη που σας τα λέω όλα αυτά , αλλά προσπαθώ και εγώ να καταλάβω πότε είμαι ξένος και πότε δεν είμαι ... Ξέρω πολλούς Έλληνες που δεν ξέρουν να γράφουν ... Επίσης ξέρω πολλούς Έλληνες που δεν σέβονται τον πολιτισμό τους ... Την ίδια τους την πατρίδα ... Αυτοί είναι ξένοι; Και γιατί ζουν εδώ;

Πάλι μπερδεύτηκα ... ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΞΕΝΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΑ ΜΝΗΜΗ!
Αλλά εγώ θυμάμαι τα πάντα ...

Δεν ξέχασα ποτέ τις κρύες νύχτες έξω από το τμήμα αλλοδαπών ... το χαμόγελο των δασκάλων μου .... την καλημέρα του γείτονα ...
Ούτε θα ξεχάσω ποτέ εκείνον τον μετανάστη που πούλαγε ομπρέλες στην Ομόνοια , και όταν άρχισε να βρέχει , άνοιξε μια και την έδωσε στον ζητιάνο που καθότανε στην γωνία ...

Γιατί αν αυτός ήτανε ξένος, τότε όλες οι ομπρέλες θα ήτανε κλειστές και κανένας ζητιάνος δεν θα γύρναγε σπίτι του ευτυχισμένος ...

Αν εγώ ήμουνα ξένος τότε λυπάμαι αλλά ούτε εσύ θα ήσουνα άνθρωπος ... Θα ήσουνα μια πόρτα κλειστή ... Και κανένας από όλους εμάς δεν θα ήταν εδώ σήμερα ... Γιατί πολύ απλά...

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΞΕΝΟΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ...

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!


*Το κείμενο διάβασε ο Σοχίλ στην κοπή της πίτας του Ανοιχτού Σχολείου Μεταναστών Πειραιά.

Καταφύγιο στο Καπνιστήριο... Γενική Συνέλευση Εργαζομένων ή ο Συνδικαλισμός του «τίποτα»…

Είναι κάτι μέρες που τα περιμένεις όλα και δεν έρχεται τίποτα κι είναι και κάτι άλλες που το τίποτα είναι μικρή λέξη για να περιγράψει αυτό που συμβαίνει…

Ξαφνικά πιάνει καταρρακτώδης βροχή…

Τρέχεις να βρεις υπόστεγο για τις λέξεις σου…

Υπόστεγο για τις απόψεις σου…

Υπόστεγο για τη θλίψη…

Σήμερα, με χαρά, αποφάσισα να συμμετάσχω στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Εργαζομένων του Δήμου στον οποίο πολύ πρόσφατα εργάζομαι ως ωρομίσθια.

Όχι ότι δεν έχω προηγούμενη εμπειρία στο συνδικαλισμό αλλά… ήλπιζα ότι τα πράγματα θα έχουν λίγο αλλάξει…

Λίγο βρε αδελφέ… λίγο. ....

Τώρα θα μου πείτε γιατί ήλπιζα ότι θα έχουν αλλάξει θετικά;

Ναι, αυτό είναι ένα σοβαρό ερώτημα και ένα κέντρισμα για το μυαλό μου.

Εκτός λοιπόν από την… «αυτονόητη» καθυστέρηση έναρξης της διαδικασίας…

Εκτός από το σύνηθες παραταξιακό «μπάχαλο» όπου ο ένας αξίωνε να μιλά «πάνω» στον άλλο…

Εκτός από την απουσία αυτού που, κάποιοι, ονομάζουμε πολιτισμό της καθημερινότητας…

Τις ειρωνείες που εκτοξεύονταν ένθεν κακείθεν αφειδώς…

Την ψευτομαγκιά, την χυδαιότητα, την αρτηριοσκλήρυνση, την συμπεριφορά «της πιάτσας», τις κατευθυνόμενες τοποθετήσεις, την αποφυγή της ουσίας, την εξαγριωμένη «πλέμπα»… Το ορθό που «χάνεται» και εκπίπτει τελικά, εξαιτίας της απουσίας στοιχειώδους καλής συμπεριφοράς από τους ανθρώπους που δηλώνουν, ίσως και ψευδώς, ότι το υπερασπίζονται…

....

Εκτός από όλα αυτά... ένιωσα μόνη και αόρατη.

Θα ήταν κι άλλοι εκεί που τους ενοχλούσε αυτό που συνέβαινε… είναι βέβαιο. Η πλειοψηφία όμως, ακολούθησε και συντάχθηκε με το ένα ή το άλλο «τίποτα»…

Ούτε για ένα λεπτό δεν σκέφτηκαν, οι περισσότεροι, να συγκλίνουν με γνώμονα το κοινό καλό…

Θα μου πείτε: «Κι εσύ που ισχυρίζεσαι ότι το σκέφτηκες, γιατί δεν τοποθετήθηκες;»

Προσπάθησα καλοί μου φίλοι… σήκωσα το χεράκι μου για να μιλήσω, σεβόμενη τον εαυτό μου και τους άλλους, αλλά για τον πρόεδρο της Συνέλευσης είμαι αόρατη… Δεν με ξέρει και εξ αυτού υποθέτει ότι δεν ανήκω στην παράταξή του… άρα δεν μου δίνει το λόγο.

Προσπάθησα επίσης να ψηφίσω εκείνη την πρόταση που έβρισκα πιο ορθή, ανεξάρτητα από πού προερχόταν… Πάλι νομίζω ότι ήμουν αόρατη… εγώ και πολλοί άλλοι φυσικά…

Βλέπετε οι συνδικαλιστές, στην πλειοψηφία τους, νομίζουν ότι νομοθετούν και φέρονται ως να έχουν εξουσία την οποία δυστυχώς τους την εκχωρούν οι εργαζόμενοι από κεκτημένη ταχύτητα, από συνήθεια ή από αδιαφορία…

Δεν ξέρω γιατί τα γράφω όλα αυτά…

Χάνω τις ελπίδες μου κάτι τέτοιες ώρες για το μέλλον αυτής της χώρας…

Θολώνει ο νους μου… και θέλω να πάω κάπου να κρυφτώ.

Θέλω να κρυφτώ στον τόπο της ουσίας, της πολιτισμένης ανταλλαγής απόψεων, των επιχειρημάτων και του σεβασμού…

Αυτόν τον τόπο σήμερα τον βρήκα στο καπνιστήριο της αίθουσας συνελεύσεων…

Εκεί, ήπια έναν καφέ κι αντάλλαξα κάποιες απόψεις με δύο γνώριμες μου κοπελιές και τώρα πια συναδέλφους.

Εκεί… σ’ αυτή την πολύ μικρή κουβέντα μας, αναγνωριστήκαμε… και, δεν ξέρω εκείνες, αλλά εγώ βρήκα καταφύγιο για τις λέξεις, τις απόψεις και τη θλίψη μου…

Εκεί η βροχή δεν τα παρέσυρε όλα στο διάβα της… εκεί οι απόψεις βρήκαν υπόστεγο στον αλληλοσεβασμό και την διάθεση για επικοινωνία.

«Εμείς δώσαμε τα φώτα στον πολιτισμένο κόσμο…», λέει ένας καλό φίλος,

«κι απομείναμε στο σκοτάδι.»

Έτσι είναι… έτσι και όχι αλλιώς, ό,τι και να μου πούνε.

Σαν...Καλημέρα.

"Η ποίηση είναι η αυθεντικότερη γλώσσα, δηλαδή νηπιακή γλώσσα,[…]. Κάθε ποιητής μιλάει σαν νήπιο, δηλαδή ακατανόητα για κείνους που έχουν ξεχάσει την πρώτη τους, την πιο αληθινή γλώσσα."

Δ.Π.Παπαδίτσας


... ... ...

Η εποχή μας αποστρέφεται την Ποίηση...την σκοτώνει.

Ο Λόγος της, είναι λόγος προσμονής και διάρκειας μυστικός, είναι ιερουργία σε ανίερους και βέβηλους καιρούς και χρόνους.

"ό εωράκαμεν και ακηκόαμεν απαγγέλομεν υμίν, ίνα και υμείς κοινωνίαν έχητε μεθ’ υμών."

Ιωάννου Α΄

Προσεγγίζοντας πρώτη φορά το "Εν Πάτμω" και διερευνώντας τα θρησκευτικά του στοιχεία και τις επιδράσεις από τον Ιερό Τόπο και από τον Αιώνιο Λόγο, παρουσιάστηκε η ανάγκη της πιο ουσιαστικής γνωριμίας με το σύνολο της ποίησης του Δ.Π.Παπαδίτσα. Η ανάγκη αυτή έγινε κατόπιν επιθυμία για μοιρασιά. Τόσο που έφτασε να αποτελεί τον πρώτο στόχο.

Για την ποίηση του Παπαδίτσα μίλησαν διακεκριμένοι άνθρωποι των γραμμάτων, όπως ο Ανδρέας Καραντώνης, και μάλιστα στις σελίδες ενός ολόκληρου βιβλίου αφιερωμένου σ’ αυτό το θέμα. Γράφτηκαν πολλές κριτικές… Του απονεμήθηκαν βραβεία…

Ο ίδιος, ευτυχώς, είχε τη συνήθεια να γράφει για την ποίησή του και την ποίηση γενικά. Αυτά τα κείμενα αποτελούν, για κάθε μελετητή, οδηγό πλοήγησης στη σκέψη και το λόγο του. Βρίσκονται συγκεντρωμένα στο πολύτιμο "Ως δι εσόπτρου", εκδόσεις Αστρολάβος / Ευθύνη, Αθήνα 1989.

Βαθειά επίσης μελέτη της ποίησης του αποτελεί το βιβλίο της Ελένης Λαδιά "Ο Αγαπημένος του Όντος", εκδόσεις IMAGO, Αθήνα 1984.

Τ.

Γραπτό στη Δήλο.

Ερμηνεία Δεύτερη ΙΙΙ

Οι μικρές κατά διαλείμματα σιωπές

Παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο...

" " Παιδί με το γρατσουνισμένο γόνατο
κουρεμένο κεφάλι όνειρο ακούρευτο
ποδιά με σταυρωμένες άγκυρες.
Μπράτσο του πεύκου γλώσσα του ψαριού
αδερφάκι του σύννεφου!


Κοντά σου είδες ν' ασπρίζει ένα βρεμένο βότσαλο,
άκουσες να σφυρίζει ένα καλάμι.
Τα πιο γυμνά τοπία που γνώρισες,
τα πιο χρωματιστά.


Βαθιά-βαθιά ο αστείος περίπατος του σπάρου,
ψηλά-ψηλά της εκκλησίτσας το καπέλο
και πέρα-πέρα ένα βαπόρι με φουγάρα κόκκινα.


Είδες το κύμα των φυτών όπου έπαιρνεν η πάχνη,
το πρωινό λουτρό της το φύλλο της φραγκοσυκιάς,
το γεφυράκι στη στροφή του δρόμου
αλλά και τ' αγριοχαμόγελο.


Σε μεγάλους χτύπους δέντρων.
Σε μεγάλα λιοστάσια παντρειάς
εκεί που στάζουν από τα ζουμπούλια δάκρυα.
Εκεί που ανοίγει ο αχινός τους γρίφους του νερού,
εκεί που τ' άστρα προμηνούν τη θύελλα.


Παιδί με το γρατσουνισμένο γόνατο
χαϊμαλί τρελό σαγόνι πεισματάρικο.
Παντελονάκι αέρινο,
στήθος του βράχου κρίνο του νερού.
Μορτάκι του άσπρου σύννεφου! " "


Οδυσσέας Ελύτης






Φυσικά εμένα, παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο... εμένα μη μου επιτρέψεις τίποτα.

Τ.

16/2/2009











Φωτογραφίες: Constantine Manos, Miguel Rio Branco

Blogοεξομολόγηση…

Τι μπορεί να κάνω εγώ εδώ;

Έχω γαληνέψει κι έχω φουρτουνιάσει τρακόσες φορές σήμερα.

Βλέπω τα μαβιά σας λουλούδια μαζί με νεκρές φωτογραφίες…

Βλέπω ψυχές απλωμένες σε κοινή θέα…

Σπαράζετε και σπαράζω κι εγώ… κατασπαράζετε και κατασπαράζω κι εγώ.

Μοιράζεστε και μοιράζομαι κι εγώ. Ακροβατείτε και ακροβατώ κι εγώ.

Λόγος

Αιτία

Αφορμή

Πάθος

Πάσχω

Μαθαίνω

Συνωνυμίες…ατέλειωτες συνωνυμίες

Δεν έφυγα χτες…έφυγα κάποτε.

Δεν θέλω να φεύγω γιατί δεν επιστρέφω…

Δεν επιστρέφω ποτέ ούτε για να φιλήσω ούτε για να δαγκώσω.

Δεν θέλω να θυμώνω και πάνω απ’ όλα δεν θέλω να οργίζομαι.

Τι κάνω εγώ τώρα εδώ;

Ξεσκίζω το θυμό μου σε λέξεις και σε μονογράμματα.

Ακολουθώ το θυμό κατά πόδας μην οργιστεί και ξεσπαθώσει.

Τον τιθασεύω τον διοχετεύω σε ατελείωτη ενέργεια.

Μάταιο…ξαναγεννιέται. Ξαναγεννιέται και πεθαίνω εγώ.

Θυμάμαι κάποτε συνάντησα έναν τύπο που είχα πάψει να του μιλάω από χρόνια, τον είχα κάνει αόρατο. Τον είδα στο θέατρο…από μακριά. Είχα μάθει από κοινούς γνωστούς ότι είχε πεθάνει η γυναίκα του. Το είχα μάθει πολύ πρόσφατα μάλιστα και, κοίτα να δεις σύμπτωση…

Βγήκα για τσιγάρο στο διάλλειμα, θυμόμουν δεν κάπνιζε άρα δεν είχα φόβο να πέσουμε μούρη με μούρη…

Και τσουπ…μούρη με μούρη, εγώ κι αυτός ο διάφανος, ο αόρατος για πάνω από μια δεκαετία.

Στάθηκα κάπου παράμερα με γυρισμένη την πλάτη και κάπνιζα χωρίς να σκέφτομαι, νόμιζα…

Και ξαφνικά, σαν χαστούκι με χτύπησε η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας.

Δεν θυμόμουν γιατί είχα γίνει έξαλλη μαζί του και δεν του μιλούσα. Δεν θυμόμουν.

Γύρισα προς το μέρος του, γελώντας για την απίστευτη ηλιθιότητά μου, πήγα κοντά του και άρχισα να του διηγούμαι το γελοίον του πράγματος…

Θες η ειλικρίνεια, θες γιατί εκείνος θυμόταν…μ’ αγκάλιασε ξαφνικά κι άρχισε να με κουνάει πέρα δώθε…

-Μου ‘λειψες.

-Το ξέρω! Εμένα όμως δε μου ‘λειψες, απαντάω εγώ η γαϊδάρα, το τσογλάνι του κερατά. Απλά το θεωρώ ανόητο να σε βλέπω και να μη σου μιλάω.

-…

-Έλα, αφού με ξέρεις, άμα δεν το πω, θα σκάσω. Απλά και ανθρώπινα, όμως, δεν μπορώ να μην νοιάζομαι για ανθρώπους που έχω γνωρίσει…να ‘ναι καλά, να προοδεύουν, να ευτυχούν, να λέμε μια καλημέρα… Τίποτε άλλο όμως.

Δεν θέλω να τους ξαναβάλω στη ζωή μου.

-…

Μούγκα ο τύπος…τον άφησα ξερό.

Έσβησα το τσιγάρο και γυρίσαμε μαζί στην αίθουσα.

Πάει το δεύτερο μέρος του έργου. Το ‘χασα.

Έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ…αποσπασματικές εικόνες μου έρχονταν στο νου από την κοινή μας πορεία, όσο λίγο κράτησε…Δεν ήταν εντάξει ο τύπος.

Δεν ήταν.

Θυμήθηκα, σχετικά δηλαδή…

Και σήμερα, έτσι θα αντιδρούσα αν μου συνέβαιναν τα ίδια ή μάλλον χειρότερα…Δεν θα είχα καμία σχέση μαζί του αν τον γνώριζα τώρα. Θα με απωθούσε. Δεν θα ήταν αόρατος. Θα ήταν ανύπαρκτος.

Τι δουλειά έχω εγώ εδώ;

Τσαλακώνω τους ανθρώπους σαν παλιόχαρτα όπως τσαλακώνω τη σκέψη μου.

Εφοδιάζω τη μνήμη με δηλητήριο…

Τι δουλειά έχω εγώ εδώ;

Χώνομαι και χάνομαι και μικραίνω…μικραίνω…μικραίνω…γίνομαι ένας κόμπος στο χαλί που τον πατώ εγώ η ίδια με τα πόδια μου…καταματώνομαι…σέρνομαι στα πατώματα. Προσπαθώ να σκοτώσω το θυμό μου μάταια…μάταια.

Δεν είμαι από λάσπη εγώ.

Είμαι από πικρό αίμα φτιαγμένη και ασήκωτο ανυπέρβλητο εγωισμό.

Τι δουλειά έχω εδώ;

Ποια είμαι εγώ που νομίζω πως μ’ έχει η ζωή αλλάξει κι όμως δεν επιτρέπω το ίδιο στους άλλους;

Στην ATHENA ...

Παρασκευή 23/1 …

Είμαι στην Πανεπιστημίου στην είσοδο του Μετρό…

Ακουμπώ τις τσάντες με τα βιβλία που κουβαλάω στο πεζούλι και ανάβω τσιγάρο.

Θέλω να σκεφτώ, να ξεκουραστώ, να κάνω κι ένα τηλεφώνημα.

Θέλω να γυρίσω σπίτι…είμαι κουρασμένη.

Η συγκέντρωση είναι στο πλάι μου.

Παρατηρώ ένα κορίτσι μ’ ένα πλακάτ στερεωμένο στο σάκο που κρέμεται στην πλάτη της, είναι όμορφη…

Δυο κοπελιές, με σακούλες από το Hondo, περνούν δίπλα μου και κατεβαίνουν βιαστικά τη σκάλα.

- «Πάμε να φύγουμε, μην έχουμε τίποτα φωτιές πάλι.»

Παρατηρώ τους μετανάστες μικροπωλητές…

Καπνίζω και δεύτερο τσιγάρο.

Δεν έχω πρόθεση να μείνω.

Ξανακοιτάζω το κορίτσι.

Μαλλιά λυτά, αγοροκόριτσο όμως…

Όμορφη, τρυφερό και περήφανο βλέμμα…

Μ’ ένα στριφτό τσιγάρο στο δεξί, περιφέρεται μόνη μέσα στο πλήθος.

Κουβαλάει στην πλάτη ένα αίτημα. Το βάρος του κόσμου…

Μικροκαμωμένη και όμορφη…αλήτικη ομορφιά, άπιαστη, από κείνες τις ομορφιές που σε συνεπαίρνουν.

Θυμήθηκα ξαφνικά τη διαδήλωση για το ιδιώνυμο και τον Ν 509 …εκεί, ακριβώς εκεί.

Πανεπιστημίου...

Ο Παναγιώτης με τράβαγε από το γιακά, δεν έκανα πίσω, κομμάτια θα μ’ έκαναν… μα ξαφνικά, δεν ξέρω πως, πήρε διαταγή η αστυνομία να υποχωρήσει.

Ανάβω και τρίτο τσιγάρο…

Πικρό, το σβήνω.

Πού μου ‘ρθαν τώρα αυτές οι μνήμες;

Το κόμμα, αγώνες, αγωνίες, ελπίδες, διαψεύσεις, οι φίλοι που φύγαν, κάτι χαζογκόμενοι καθοδηγητές, οι διαφωνίες…

Κατεβαίνω αργά τις σκάλες, μόνο η εικόνα του κοριτσιού είναι ζωντανή ακόμη στη σκέψη μου…

Οι τσάντες μου είναι ασήκωτες.

…

Γύρισα σπίτι κλαίγοντας.

Εγώ με τα «βιβλία» μου κι εκείνες με τον «Hondo», φταίμε το ίδιο…

Ίσως μάλιστα εγώ, να φταίω ακόμη περισσότερο.

H ATHENA...

Αυτός, θα λέγαμε, ήταν κάποια λύση.

Και τώρα που απελευθερώθηκε...
τι θ' απογίνουμε;

Θλίψη και ορφάνια...
Αυτός, θα λέγαμε, ήταν κάποια λύση.

Είναι ο Sameh η καθημερινή μας είδηση ότι η Γάζα ζει...

Sameh Habeeb

Gaza City, Gaza Strip, Palestine

I am Sameh A. Habeeb. I'm a Palestinian born and raised in Gaza. I'm 23 years old. I have a bachelor degree in English Language and Literature. I have worked in several different fields’ pre and post of my university studies for almost 5 years. I have worked as volunteer in civil societies where I practiced tasks to help people and educate children. I worked as News Producer and a Journalist at the Ramattan News Agency which is Regional Media facility based in Gaza and the Middle East.

...


Είναι λίγο πιο μικρός απ' τον γιο μου...
Είναι στην ηλικία της δημιουργίας και των ονείρων.
Γράφει καθημερινά από την Γάζα, μετρώντας τις μέρες του πολέμου και τα θύματα...
Κι εμείς, σχεδον τρακόσιοι άνθρωποι απ' όλο τον κόσμο, καθημερινά του αφήνουμε μυνήματα ελπίδας...ευχές και προσευχές...

Περιμένουμε κάθε βράδυ τη νέα ανάρτηση για να δούμε...ότι αυτός τουλάχιστον "είναι καλά"...

Νοιώθουμε ντροπή να δείξουμε την απόγνωση μας...
Νοιώθουμε ντροπή να δείξουμε τη φρίκη μας...
Νοιώθουμε ντροπή.
Γιατί αυτός ζει εκεί...στη φρίκη και την απόγνωση.
Αυτός, απλά, παραθέτει εικόνες από τη φρίκη και την απόγνωση και μας ζητάει να μη στρέψουμε αλλού το βλέμμα.


Είναι ο Sameh η καθημερινή μας είδηση ότι η Γάζα ζει.
Είναι ο γιος σου και ο γιος μου, ο αδελφός σου...
Είναι ο συγγενής μας... εκεί, που ο Άνθρωπος, αιώνες τώρα, πεθαίνει κι ανασταίνεται.

Η Δημοκρατία του Ισραήλ... παράπλευρες απώλειες

Από τον αγαπητό μου π. Μιχαήλ έλαβα πριν λίγο μια σειρά φωτογραφιών που συνέλεξε με την ευαισθησία που τον διακρίνει και τις μοιράστηκε μαζί μας υπό τον εύλογο τίτλο: " Η Δημοκρατία του Ισραήλ".

Επιλέγω μόνο μια που δεν δείχνει νεκρούς…

Επιλέγω, κι αναρωτιέμαι...

Όταν τελειώσει ο πόλεμος, πώς θα ζήσουν αυτοί οι άνθρωποι; Πώς θα κοιταχτούν ξανά στα μάτια; Όσοι έχουν μάτια. Πώς θα δώσουνε τα χέρια; Όσοι έχουν χέρια. Πώς θ’ αγαπηθούν; Απέμεινε άραγε ψυχή για ν’ αγαπηθούν;

Γνώρισα ανθρώπους που έζησαν "σύγχρονους" πολέμους… ήταν αλλιώτικοι από εκείνους που έζησαν τους "παλιούς".

Άνθρωποι που τρελάθηκαν από την αγωνία και την φρίκη… από την μυρωδιά και την παρουσία του θανάτου.

Άνθρωποι που απαξίωσαν την ζωή.

Άνθρωποι που εξοικειώθηκαν με τον πόνο.

Άνθρωποι που έπαψαν να νοιώθουν αγάπη ή φόβο.

Δεν με σοκάρει μόνο ο τεράστιος αριθμός θυμάτων, η φρίκη και οι απώλειες… με τρομάζει που τα ζωντανά θύματα και ετούτου του πολέμου δεν θα καταγραφούν…

Ημερολόγια πολέμου

Sameh Akram Habeeb

Sunday, January 11, 2009

Day 16 of Israeli War On Gaza

...


Στάχτες και αίμα...
Η παγκόσμια κοινότητα στο πέρασμα του χρόνου υποστήριξε την δίκαιη αξίωση των ανά τον κόσμο Εβραίων για να αποκτήσουν πατρίδα. Ύστερα... ήρθαν τα δάκρυα για τον Παλαιστινιακό λαό και την δίκαιη αξίωσή του να αποκτήσει πατρίδα...

Αναρωτιέμαι... ένα Ισραήλ που δολοφονεί αμάχους, περιτριγυρισμένο από Αραβικά κράτη που δεν έχουν φιλικές διαθέσεις απέναντί του, πού στηρίζει την αδιαλλαξία του; Μήπως στο ότι οι υπόλοιποι Άραβες δεν έχουν σκοπό να βοηθήσουν τους "αδελφούς" τους με το πρόσχημα της Hamas ή στο ότι "βοήθεια" θα σήμαινε γενικευμένη σύγκρουση με απρόσμενα αποτελέσματα και ανυπολόγιστη καταστροφή που δεν την θέλει κανείς;

Το καθεστώς στην περιοχή της Υπεριορδανίας εξελίχθηκε στο μόρφωμα "κράτος του Ισραήλ" μέσω της διπλωματίας και των οικονομικών συμφερόντων. Η περιοχή όμως, ήταν ανέκαθεν πατρίδα και των δύο λαών. Δεν υπάρχει ελπίδα ειρήνευσης αν δεν ληφθεί αυτό το δεδομένο ως βάση. Είδαμε τα αποτελέσματα του κατακερματισμού της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας... ο κατακερματισμός και στα εδάφη που κάποτε αποτελούσαν την Υπεριορδανία δεν οδηγεί σε καλύτερες λύσεις. Ένα κράτος συνδιοικούμενο αναλογικά, χωρίς εποικισμούς, γενοκτονίες και διώξεις είναι αυτό που δεν αποδέχονται ως λύση οι φανατικοί και των δύο πλευρών. Σαφώς οι ευθύνες δεν είναι ίδιες και για τις δύο πλευρές, το χάσμα είναι βαθύ και τα ευχολόγια υμών των "απ' έξω" δεν μπορούν να δώσουν λύση...

Ο Γκιουλέκας σε μάρανε...

Τρέχει η επικαιρότητα και μας ξεπερνάει…

Νέα θέση Υφυπουργού Εσωτερικών αρμόδιου για θέματα Μέσων Ενημέρωσης.

Γκιουλέκας… Γκιουλέκας…
Τι μου λέει το όνομα;
ΑΑΑΑ…είναι το παιδί στο γήπεδο…το παιδί με τη σύζυγο συμβολαιογράφο για το βατογήπεδο…το παιδί του «Όχι στην Παλιά Πόλη»…
Δημοσιογράφος και Δικηγόρος…
Τώρα ησύχασα κ. Καραμανλή.
Επιτέλους.
Έρχονται κι ο Άρης και ο Αντώνης…
Ησύχασα.
Προσέξτε μόνο μην είναι ο Άρης ανάδρομος… κάτι τέτοιο μου είπε η Αγγέλα που κοιτάζει τα Ζώδια.
Μην είναι ανάδρομος και έχουμε τίποτα διαδηλώσεις από τ’ αγάλματα της Ολυμπίας…
Προσέξτε…
Είχαν συνηθίσει στην ουσιαστική παρουσία του εξαδέλφου, τους έδενε ένας δεσμός, μια καυτή σχέση και… μπορεί να φορέσουν κουκούλες, να καίνε και να τα σπάνε.
Ύστερα να αρχίσουν να πυροβολούν «αυτούς που πυροβολούν» πολίτες και αστυνομικούς και, το χειρότερο, να επιτεθούν ακόμη και σ’ εσάς…να σας περιορίσουν κατ’ οίκον και να σας αναγκάσουν να αυτοκτονήσετε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες.

Επίθεση σε Αστυνομικό 21 χρονών με μισθό 800ε...

Αθροίζω τους νεκρούς μου και πάλι...
όλες οι σφαίρες έχουν την ίδια προέλευση... όλοι οι νεκροί το ίδιο αίμα.
Το δικό μου.

Μέσα στη νύχτα παλεύω με τη βαριά σκιά της αμφιβολίας, το φόβο του θανάτου.
Ύποπτη και εξαιρετικά «χρήσιμη» δολοφονική επίθεση σε αστυνομικό…

Δεν κρατάω ίσες αποστάσεις, απλά σκέφτομαι…

Ακούω τις φωνές ένα γύρω και σκέφτομαι.

Τα ΜΜΕ προβάλλουν το νεαρό της ηλικίας και τον χαμηλό μισθό του. Αντιδιαστέλουν το 15 με το 21...τη γενιά των 700ε με εκείνη των 800ε... Πουλούν τα αναλώσιμα νιάτα.

Τι κι αν υπηρετούσε στα Ματ;
Ακόμη κι αν είχε στρέψει το όπλο του εναντίον πολιτών, τι μ' αυτό;
Κι αν ήταν χαμογελαστός ή μουρτζούφλης, ωραίος ή άσχημος, καλό παιδί ή με "παραβατική συμπεριφορά", τι μ' αυτό;
Εξαργύρωνε τη ζωή και τις ελπίδες του σε μια θέση στα σώματα ασφαλείας...
Εξαργύρωνε τη ζωή και τις ελπίδες του για ένα κομμάτι ψωμί.
Σε κανέναν δεν αξίζει να πεθαίνει γι αυτό.

Σε κανέναν δεν αξίζει να πεθαίνει επειδή και η «άλλη πλευρά» χρειάζεται τα δικά της θύματα.

Σε κανέναν δεν αξίζει...

Ύστερα θα έρθουν οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι κι οι ρήτορες...οι Κασσάνδρες, οι τζογαδόροι κι οι αναλυτές…

Σωροί από πέτρες και χρησιμοποιημένα δακρυγόνα, κατάρες και προσευχές, υποκρισία και σκοπιμότητα…

Ύστερα θα έρθουν. Όπως ήρθαν και πριν. Όπως έρχονται πάντα.

Και θα κυλήσουν οι μέρες, όπως τα δάκρυα των μανάδων…

Υγρές, πυκνές, γεμάτες αναπάντητα ερωτήματα.

Και θα κυλήσουν οι μέρες.

Θα ξεχαστούν τα παιδιά…θα μείνουν μόνο εκείνες.

Μ’ ένα γιατί δαγκωμένο πικρό στο στόμα τους…ως το θάνατο.

Ως τον επόμενο θάνατο.

Ευτυχές το νέον έτος… Jingle or giggle bells

Από κατραπακιά σε κατραπακιά το πάμε…
Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, ότι δεν πρόλαβε να βγει το ’08 κι αρχίσανε τα γεγονότα στη Γάζα ή ότι συνεχίζονται αυξανόμενες οι επιθέσεις τις πρώτες ημέρες του ’09… δεν ξέρω…


Μετράω τους νεκρούς μου…

Ένας δεκαπεντάχρονος στην Αθήνα
Ογδόντα επτά παιδιά στη Γάζα
Ένας Ισραηλινός στρατιώτης
Ένας εικοσιπεντάχρονος χρήστης
Δύο άστεγοι
Τριάντα έξη σε τροχαία ατυχήματα
Μία γυναίκα από ξυλοδαρμό
Χιλιάδες θύματα της παιδικής πορνείας
Η αυτοκτονία ενός άνεργου
Τα θύματα του Trafficking
Εκατομμύρια νεκροί από άγνοια

Μετράω τους νεκρούς μου…
Λειψοί μου βγαίνουν…
Δεν ενημέρωσαν για όλους οι ειδήσεις.