Τρία πολιτικά ζητήματα των ημερών - Γιατί οι χυδαιολογίες δεν μπορούν να πλασάρονται για ιδεολογίες

Επειδή ετούτες τις μέρες τις μετεκλογικές και, απ’ όσο φαίνεται, προεκλογικές προκύπτουν συζητήσεις και ζητήματα που μας οδηγούν να μιλάμε για τα αυτονόητα, θα ήθελα να καταθέσω τις σκέψεις μου για να μην επανέρχομαι δω και κει.

Α) ΣΥΡΙΖΑ VS ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Για την ακρίβεια VS Κουβέλης…

Οι χυδαιολογίες δεν μπορούν να πλασάρονται ούτε να γίνονται ιδεολογίες

Αν δεν ήταν χυδαία, όσα γράφονται και δημοσιεύονται αυτές τις μέρες, θα μπορούσαν να είναι και αστεία πράγματα. Και δεν μιλώ για την πολιτική αντιπαράθεση, αυτή καλώς καμωμένη αδιάφορα με τίνος το μέρος κρίνετε ότι γέρνει το δίκιο. Το απόλυτο ελπίζω δεν το διεκδικεί κανείς, ούτε καν ο Πάπας. Μιλώ όμως για χυδαίες αφίσες και ανώνυμα δημοσιεύματα αυριανικού τύπου…

Ημερολόγιο λοιπόν παραλογισμού:

Ο Κουβέλης προτείνει Οικουμενική Κυβέρνηση με προσανατολισμό την απαγκίστρωση από το μνημόνιο και με προϋπόθεση την συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας αντιλαμβάνεται ότι ο Κουβέλης θα γίνει πρωθυπουργός σε κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ… Από πού το καταλαβαίνει; Δεν ξέρω… μην ρωτάτε εμένα. Οι καλές γλώσσες φυσικά ισχυρίζονται ότι το καταλαβαίνει σκοπίμως μόνο και μόνο γιατί αυτό που τον συμφέρει τώρα είναι οι εκλογές μιας και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τον ΣΥΡΙΖΑ με τεράστια άνοδο σε πιθανές ερχόμενες εκλογές.    

Από την άλλη ο Κουβέλης, ενώ καθιστά σαφές – άσχετα που οι άλλοι κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν – ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, δεν έχει καθόλου κάνει σαφές το γιατί προτείνει Οικουμενική… Βλέπετε έννοιες όπως «το συμφέρον της χώρας» έχουν τόσο πολύ απαξιωθεί από την χρήση που ακόμη και στα χείλη ενός πολιτικού με το ήθος του Κουβέλη δεν πείθουν εύκολα για την αλήθεια τους. Οπότε αρπάζουν οι άλλοι την ευκαιρία και δηλώνουν ότι η πρόταση Κουβέλη προέρχεται από φόβο προς τις εκλογές.

Φυσικά ακόμη και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές ο Τσίπρας επιμένει σε δηλώσεις στις οποίες φαίνεται η ηδονική του αναμονή να πάει ο Κουβέλης με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ… ηδονική.

Ερώτημα 1^ο: Γιατί να φοβάται ο Κουβέλης τις εκλογές;

Τα εκλογικό ποσοστό της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ δεν ήταν φούσκα ούτε προϊόν ενθουσιασμού ή θυμού. Το προφίλ του κόμματος δεν ενέπνεε κάτι τέτοιο στο εκλογικό σώμα. Τα ενθουσιώδη των δημοσκοπήσεων κατέληξαν σε ένα 6,11% το οποίο φυσικά μπορεί να μειωθεί αλλά όχι και να συρρικνωθεί κατά την γνώμη μου.

Ερώτημα 2^ο: Πώς θ’ αντικρίσουν ο ένας τον άλλον οι σύντροφοι και οι άσπονδοι «σύντροφοι» όταν χάριν του όποιου εκλογικού αποτελέσματος και του όποιου πιθανού οφέλους και εντυπωσιασμού θυσιάζουν σχέσεις, φιλίες, ήθος, συμπεριφορά;

Ερώτημα 3^ο: Γιατί ο Τσίπρας απευθύνει ερωτήματα προς τους πολιτικούς αρχηγούς και κυρίως τον Κουβέλη μπροστά σε μικρόφωνα και κάμερες; Τηλέφωνό του δεν έχει; Αν είναι να του το δώσω…

Κοινώς:  16,78% + 6,11% πόσο μας κάνουν; 23,89% … έχετε ψηφιστεί από ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού, το εκφράζετε και σας πιστεύει…

Η γιαγιά μου θα έλεγε με τέτοιο ποσοστό βρείτε τα μεταξύ σας (και δεν μιλάω για ένωση και άλλα ανυπόστατα) αποφασίστε με ποιους όρους θέλετε να πάτε σε Κυβέρνηση και πιέστε τους άλλους μετά…

Αλλά πού; Αδερφοφάδες μια ζωή… 

Ερώτημα 4^ο: Η Αλέκα βρε, τι κάνει, έχει ακούσει κανείς νέα της; Έχει χάρη που είμαι σοβαρή γυναίκα αλλιώς θα έβλεπε… 2012 και το ΚΚΕ επαναλαμβάνει ιστορικά λάθη… Τι Πλαστήρας τι Παπάγος… από αυτό το πλευρό να κοιμάστε και θα προκόψει και η αριστερά και ο τόπος… αλλά ξέχασα, η Αλέκα δεν είναι αριστερή.

Και ενώ η αριστερά τρώει τις σάρκες της μια νέα διαμάχη απλώνεται σαν ιός. 

 

Β)  Υπερασπιστές της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ VS Υπερασπιστές της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ με πρόσχημα την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Εδώ η ιστορία δεν θα μπορούσε να είναι αστεία. Η στάση, το ήθος, η συμπεριφορά του προέδρου, των μελών και των εκλεγμένων της ΧΑ δεν δικαιολογούν αστεϊσμούς. Δεν θα επαναλάβω αυτά που κατέγραψε η επικαιρότητα, τα γνωρίζετε. Αυτό που θα επαναλάβω είναι το εξής:

Η Δημοκρατία με κανέναν τρόπο δεν αποτελεί άλλοθι για την υπεράσπιση των δήθεν ίσων πολιτικών δικαιωμάτων της ΧΑ. Ακόμη χειρότερο δεν αποτελούν άλλοθι οι συγκρίσεις. Η ΧΑ αποτελεί έναν σχηματισμό που θα έπρεπε να τεθεί εκτός νόμου γιατί ωθεί τα μέλη του στη βία και παραβιάζει τις αρχές και τις αξίες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της Δημοκρατίας. Αρχές συνταγματικές, απροϋπόθετες και αδιαπραγμάτευτες.

Δεν κρίνονται οι ιδεολογίες εδώ, ούτε συγκρίνονται. Δεν κρίνεται ούτε συγκρίνεται ο Χίτλερ με τον Μάο ή τον Στάλιν, όπως προσπαθούν να το μεταθέσουν πολλοί. Κρίνεται η βίαιη και παράνομη συμπεριφορά των μελών και των στελεχών της ΧΑ, κρίνεται ο έκνομος βίος, τα διαπραχθέντα και διαπραττόμενα εγκλήματα, οι εκβιασμοί, οι απειλές.

Και επειδή θα πει κάποιος: Μα τους ψήφισε ο κόσμος… 

Θα σας απαντήσω ότι το 90% του Ελληνικού λαού δεν τους ψήφισε. Υπάρχουν όσο οι ψευτοδημοκρατικές ευαισθησίες βάζουν πιο πάνω τις «ευαισθησίες» από την ίδια την Δημοκρατία.

Υπάρχουν όσο δεν λέμε όλοι μαζί: ΚΑΜΙΑ ΨΗΦΟΣ ΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ… ΚΑΜΙΑ.

Γ) ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ  VS ΟΣΟΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΞΕΡΟΥΝ ΤΟΝ ΘΕΣΜΟ

Εδώ μπορούμε να γελάσουμε και λιγάκι…

Ο Πρόεδρος – πολύ καλώς κατά την άποψή μου – αξιοποίησε την συνταγματική του δυνατότητα και κάλεσε σε κοινή συνάντηση τους τρεις από τους αρχηγούς, ενώ θα δει κατά μόνας τους υπόλοιπους…

Πολλά τα οφέλη αυτής της επιλογής…αναφέρω δύο.

Πρώτον δεν θα γίνουν μαλλιά κουβάρια  «λοχαγοί» και παλικάρια …

Δεύτερον θα περάσει μόνος ο τηρητής του πολιτεύματος το κανάλι να συναντηθεί με τον επίδοξο εκτροπέα … Έχει ο Παπούλιας τον τρόπο να τον καταχερίσει τον «αρχηγό». Λεκτικά μεν, αυστηρά δε…   

ΚΥΡΙΩΣ όμως ο Πρόεδρος δίνει και ένα πολύ σαφές στίγμα με την στάση του χωρίς να ηρωοποιεί την ΧΑ αποκλείοντας την ώστε να κατηγορηθεί και για απαξίωση της ψήφου κάποιων Ελλήνων.

Ε.Λ. 

 

Οι πίνακες είναι του Χουάν Μιρό 

Ο Σεραφείμ Πειραιώς, η μωρία και η Μαρία

Άλλος ένας μητροπολίτης αναμειγνύεται στα της πολιτικής – όχι για πρώτη φορά – με ευθύ, προκλητικό και αντιεκκλησιαστικό τρόπο, ζηλώσας την δόξαν Ανθίμου, Αμβροσίου, Παύλου και λοιπών φιλόδοξων αρχιερέων υπηρετούντων Κύριος οίδε τι και ποιους.

Αφορμή;  

Η Μαρία Ρεπούση, στέλεχος της Δημοκρατικής Αριστεράς και η πιθανή συμμετοχή της στο ψηφοδέλτιο του κόμματος της Α’ Πειραιά.

Η εν λόγω πιθανότητα αποτέλεσε κόκκινο πανί για τον μητροπολίτη της περιοχής που άφησε για λίγο τους ομοφυλόφιλους στην ησυχία τους, ξέχασε και τις στοματικές νόσους που προκαλούν γνωστές ερωτικές δραστηριότητες – να μην τις αναλύω – και πιάστηκε μαζί της, απειλώντας μάλιστα, όπως γράφεται, τον πρόεδρο του κόμματος «να μην τολμήσει». 

Δεν θα μπω στην διαδικασία να υπερασπιστώ την Μαρία Ρεπούση και τις επιστημονικές της απόψεις. Εξάλλου με κάποιες από αυτές διαφωνώ, αλλά και κάποιες, όπως την γνωστή λέξη «συνωστισμός», τις έχει χαρακτηρίσει η ίδια «ατυχείς». 

Όμως θα ήθελα να υπογραμμίσω κάποια πράγματα, έστω και γνωστά, για να μην ξεχνιόμαστε. 

Α) Ουδείς άλλος εκτός των οργανώσεων και των οργάνων του κόμματος αποφασίζει για τα πρόσωπα που θα συμμετάσχουν στα ψηφοδέλτιά του. Αν λοιπόν ο Σεραφείμ θέλει να έχει λόγο καθοριστικό, ιδού η Ρόδος ιδού και η Αγ. Κωνσταντίνου…

Β) Μέχρι τούδε το μόνο για το οποίο είμαστε βέβαιοι είναι η εμπάθεια και η παράνοια των πρακτικών του εν λόγω ιεράρχη. Και από πού ορμώμενη το λέω αυτό;

Στις 13 Ιανουαρίου δημοσιεύεται στην σελίδα της Ι. Μ. Πειραιώς 

επιστολή του Σεραφείμ προς την ΓΓ του ΚΚΕ και πληροφορούμαστε ότι παρόμοιες θα λάβουν και ο Συνασπισμός και η ΔΗΜΑΡ.

Μέσα στα άλλα φοβερά περί ομοφυλοφίλων, ναρκωτικών, παιδεραστών κλπ και αφού ζητά από τους ηγέτες της αριστεράς να εμποδίσουν τα σχέδια των υπουργών για το τάδε και το δείνα θέμα, τους καλεί να επανεκτιμήσουν την αθεΐα και τον αγνωστικισμό τους αλλιώς θα είναι μέρος του «διεθνιστικού σατανιστικού χώρου», ενώ παράλληλα αναπτύσσει ή καταρρίπτει θεωρίες επί θεωριών ώστε να αναδείξει το νόημα και το μεγαλείο της δημιουργίας, άρα και την ύπαρξη Θεόυ - Δημιουργού.

Αλήθεια μόνο μέσω απειλών και εκφοβισμών δύναται ο Σεβασμιότατος να μιλήσει περί Θεού και Δημιουργίας; Χάθηκε το προσωπικό παράδειγμα Αγάπης και Θυσίας; Χάθηκε φαίνεται…

Εκλεκτός μου καθηγητής στο Πανεπιστήμιο, Μητροπολίτης και ο ίδιος σήμερα, μιλώντας για το κήρυγμα έλεγε δείχνοντας τους λόγους του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου: «Τότε μιλούσαν περί Θεού από άμβωνος, έκαναν Θεολογία, σήμερα κάνουμε καθηκοντολογία.»

Σήμερα ξεχάσαν οι Δεσποτάδες μας ότι σκοπός της Εκκλησίας είναι να αγιάσει τον άνθρωπο και τον Κόσμο. Τα λοιπά έργα της είναι και οφείλουν να είναι έργα αγάπης και μονοπάτια προς τον έναν και μοναδικό Δρόμο, τον Χριστό.

Και ο Χριστός γεννήθηκε Εβραίος και σταυρώθηκε άπατρις, είτε μας αρέσει είτε όχι. Δεν θα μιλούμε λοιπόν την ιστορική αλήθεια στο όνομά Του και στο όνομα κάποιου έθνους αλλά στο όνομα όλων των ανθρώπων.

Γ) Οι επιστημονικές θέσεις ενός προσώπου δεν είναι ούτε αριστερές ούτε δεξιές, ούτε χριστιανικές ούτε αντιχριστιανικές. Δεν υπάρχει αριστερή, δεξιά, χριστιανική, αθεϊστική ή αντιχριστιανική ιστορία. Οι επιστήμες δεν έχουν ή δεν πρέπει να έχουν πολιτική τοποθέτηση ή Θεό. Αντίθετα και Θεό και πολιτική τοποθέτηση μπορούν να έχουν ή να μην έχουν οι επιστήμονες. Δικαίωμά τους αναφαίρετο. Με όποια από τα επιστημονικά τους συμπεράσματα διαφωνούμε απλώς τα καταρρίπτουμε, πάλι όμως με επιστημονικό τρόπο. Τόσο απλό. Εξάλλου η επαλήθευση και η διάψευση είναι και οι μεγάλες διαφορές της επιστήμης από την πίστη η οποία είναι μόνο βίωμα και μαρτυρία και γι αυτό ανεπαλήθευτη και αδιάψευστη.  

Δ) Πολιτική τοποθέτηση επίσης μπορούν να έχουν και τα μέλη του εκκλησιάσματος αλλά και οι ιερείς του. Για τους ιερείς του όμως οι οποίοι καλούνται να διαποιμάνουν και να μαθητεύσουν ΟΛΟ το εκκλησίασμα αλλά και ΟΛΑ τα ΕΘΝΗ, ανεξάρτητα από το αν είναι μέλη της εκκλησίας ή όχι, ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να αγωνίζονται υπέρ του δικαίου και υπέρ των ανθρώπων και να ομολογούν Χριστό χωρίς να δημιουργούν διαλυτικές ή διχαστικές καταστάσεις.  

Φυσικά καλούνται να αγαπούν αληθεύοντες και φυσικά κανείς δεν τους απαγορεύει να πουν την δική τους αλήθεια. Ποια είναι αυτή; Μα ο Χριστός. Και ο Χριστός είναι η μόνη Αλήθεια που πραγματικά σκανδαλίζει. Οι λοιπές σχετικότατες αλήθειες απλώς δημιουργούν ντόρο.

Η πρότασή μου στο 1ο Συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς για ζητήματα που αφορούν τη σχέση του Κράτους με τις Εκκλησίες και τις Θρησκείες.

Οι προτάσεις αυτές έγιναν δεκτές τόσο από την Επιτροπή Θέσεων όσο και από το Συνέδριο. Με αφορμή το κείμενό μου κατέθεσε πρόταση και ο σ. Στρατής Ψάλτου για την κατάργηση του αρ. 3 του Συντάγματος και την εναλλακτική μισθοδοσία του κλήρου. Το τελικό κείμενο που συνυπέγραψε μαζί μας και ο σ. Δημήτρης Αθηνάκης θα αποτελέσει μέρος των θέσεων του κόμματος.

Θεωρώ ότι η στιγμή για μια τέτοια πρόταση είναι εξαιρετικά ώριμη και μπορεί να γίνει αποδεκτή από την κοινωνία και την πολιτεία που είναι και το ζητούμενο.

Φυσικά το κείμενο δεν μιλά μόνο για την Εκκλησία της Ελλάδος και τους Ορθόδοξους Χριστιανούς. Μιλά για όλες τις αναγνωρισμένες Θρησκείες και Εκκλησίες.

Ο δρόμος είναι μακρύς για την οριστική λύση του ζητήματος. Ωστόσο έγινε μια αρχή.

Δεν σας κρύβω πως είναι μεγάλη η ικανοποίησή μου για την υποδοχή που έτυχε το κείμενο από τους Συνέδρους, διότι έγινε κατανοητό από τους περισσότερους ότι οι θέσεις αυτές ευνοούν πρώτα και κύρια την Εκκλησία, την ανάγκη αποδέσμευσής της από το κράτος αλλά και την επιτακτική ανάγκη εξόδου των ιερέων της από την δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία και τακτική.

Οι θέσεις αυτές δεν είναι Θεολογικές ή Θρησκευτικές αλλά πολιτικές, ορμώνται όμως από την πίστη και εδράζονται στην Θεολογική γνώση. Είναι αυτό που, κατά την άποψή μου, οφείλει να ξεκινήσει η πολιτεία και να επεξεργαστεί με τον καλύτερο τρόπο η Εκκλησία σε βάθος χρόνου.

Ευχαριστώ θερμά όλους τους συντρόφους που στήριξαν την πρότασή μου και ιδιαιτέρα τον Πρόεδρο του κόμματος τον σ. Φώτη Κουβέλη για την θετική στάση και γενναιοδωρία του.

ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΣΧΕΣΕΩΝ ΚΡΑΤΟΥΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ & ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ.

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Οι παρακάτω θέσεις δεν έχουν σκοπό να θίξουν ή να εμποδίσουν την λειτουργία οποιουδήποτε Θρησκεύματος ή Εκκλησίας που νόμιμα αναγνωρίζεται στην Ελλάδα, αλλά να συμβάλλουν στην διαδικασία χωρισμού Κράτους – Εκκλησίας και στην ορθή λειτουργία των σχέσεών τους.

Στα αμέσως επόμενα χρόνια θα πρέπει να δρομολογηθεί ο ουσιαστικός διαχωρισμός Εκκλησίας – Κράτους τόσο από την πλευρά του Κράτους όσο και από τις Εκκλησίες και τις Θρησκείες. Ο διαχωρισμός αυτός δεν μπορεί να είναι ούτε σύνθημα ούτε ευχολόγιο και απαιτεί νομοθετικές ρυθμίσεις και πολιτική βούληση για αλλαγές που θα πραγματοποιηθούν σε βάθος χρόνου.

Ο πλήρης διαχωρισμός Κράτους – Εκκλησίας αποτελεί και την οριστική λύση όλων αυτών των ζητημάτων που εδώ θα αναφέρουμε.

• Δεν νοείται καμία Εκκλησία ή Θρησκεία ή Θρησκευτική Κοινότητα να είναι Ν.Π.Δ.Δ. (π.χ. Εκκλησία της Ελλάδος & Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο) Προτείνουμε την λειτουργία των Εκκλησιών και των αναγνωρισμένων Θρησκευμάτων ως Ν.Π.Ι.Δ Εκκλησιαστικού Τύπου - sui generis.

Δεν νοείται η πολιτεία να έχει ανάμειξη στην λειτουργία των Εκκλησιών και Θρησκειών (π.χ. εκλογή των Θρησκευτικών ηγετών, σύνταξη και έλεγχος στην εφαρμογή των καταστατικών αρχών λειτουργίας τους, παρέμβαση στην διοικητική τους αυτοτέλεια).

Επίσης σε ένα πολιτικό και όχι Θεοκρατικό καθεστώς, δεν νοείται οι Θρησκευτικοί ηγέτες να ασκούν καθήκοντα και αρμοδιότητες της πολιτικής και δικαστικής εξουσίας (π.χ. Εφαρμογή της Σαρίας για τους Μουσουλμάνους της Θράκης).

Η συμμετοχή Εκκλησίας σε όργανα και επιτροπές Υπουργείων, πλην αυτών που οι Εκκλησίες θα συμμετέχουν ισότιμα ως Κοινωνικοί Εταίροι, δεν νοείται.

Κάθε Εκκλησία και Θρησκεία ή μέλος τους σαφώς έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα άποψη για οποιοδήποτε θέμα πάντα στο πλαίσιο της Συνταγματικής νομιμότητας και των Συνταγματικών ελευθεριών.

Η Θρησκευτική ελευθερία είναι ανθρώπινο δικαίωμα το οποίο απορρέει από την αξία της ανθρώπινης προσωπικότητας και προστατεύεται από το Σύνταγμα της χώρας.

Η Δημοκρατική Αριστερά θεωρεί ότι η Θρησκεία είναι μέρος του πολιτισμού κάθε λαού και ως τέτοια πρέπει να είναι απόλυτα σεβαστή με την προϋπόθεση ότι οι λειτουργίες της δεν παραβιάζουν την νομιμότητα και τις δημοκρατικές αρχές της συντεταγμένης ελληνικής πολιτείας.

Ως εκ τούτου οι Θρησκευτικοί ηγέτες κάθε νόμιμης Εκκλησίας ή Θρησκείας δεν μπορούν να θεωρούνται εθνικοί ηγέτες και δεν νομιμοποιούνται να αποφασίζουν για ζητήματα που είναι της αρμοδιότητας του Κράτους. Επίσης το Κράτος θα πρέπει να περιορίζει την παρέμβασή του στα εσωτερικά των Εκκλησιών και των Θρησκειών μόνο σε ζητήματα που αφορούν στην προστασία της νομιμότητας.

• Το Κράτος οφείλει να υπερασπίζεται το δικαίωμα άσκησης των Θρησκευτικών καθηκόντων και των Ελλήνων που ζουν στην Τουρκία. Το ζήτημα αυτό εμπίπτει στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και διεθνών σχέσεων. Η εξομάλυνση στις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας έχει ως προϋπόθεση την ομαλοποίηση των σχέσεων του Οικουμενικού Πατριαρχείου και την εξασφάλιση των Θρησκευτικών ελευθεριών των Ελλήνων της γείτονος.

• Η Δημοκρατική Αριστερά θεωρεί ότι είναι σύμφωνη με το πνεύμα των περισσοτέρων Εκκλησιών και Θρησκειών η θέση της για την πλήρη κατάργηση του Θρησκευτικού όρκου από την πολιτική, διοικητική και δικαστική ζωή της χώρας και την αντικατάστασή του με Λογοδοσία στην «Τιμή και την Συνείδηση» και την υποχρέωση της διαφύλαξης του Συντάγματος και την υπακοή στους Νόμους του Κράτους.

• Η φορολόγηση της Εκκλησιαστικής και Μοναστηριακής περιουσίας καθώς και της περιουσίας των Πατριαρχείων και όλων των Εκκλησιών και Θρησκειών είναι υποχρέωση του Κράτους και δεν νοείται σε αυτήν καμία εξαίρεση και απαλλαγή.

Για τις Εκκλησίες και τις Θρησκείες που ασκούν φιλανθρωπικό έργο, με ίδιες δαπάνες και όχι με κρατική επιχορήγηση, θα πρέπει να συνταχθεί ειδικό φορολογικό καθεστώς απαλλαγών ανάλογο με το ύψος του έργου.

• Η μισθοδοσία των ιερέων καμίας Εκκλησίας δεν μπορεί να βαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό. Ως εκ τούτου επιβάλλεται σταδιακή κατάργηση αυτής της σχέσης Κράτους - Εκκλησίας της Ελλάδος με δικαιοσύνη και αμοιβαία εμπιστοσύνη.

Η Δημοκρατική Αριστερά αναγνωρίζει την συμβολή της Εκκλησίας της Ελλάδος στην θεμελίωση του Ελληνικού Κράτους, θεωρεί όμως ότι το κράτος ανταπέδωσε στο έπακρο την οικονομική οφειλή και δεν δύναται πλέον να επωμίζεται το δυσβάσταχτο αυτό βάρος.

• Η άδεια ανέγερσης χώρων λατρείας όλων των Θρησκειών είναι ζήτημα του Κράτους και πρέπει να διέπεται από τις αρχές της ισονομίας και να εξασφαλίζεται η απρόσκοπτη ανέγερση τους για την άσκηση της λατρείας των πιστών τους.

• Η διδασκαλία του Θρησκευτικού μαθήματος αποτελεί αποκλειστική ευθύνη της πολιτείας δια του Υπουργείου Παιδείας δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων. Χρειάζεται εκ βάθρων αναθεώρηση τόσο των αναλυτικών προγραμμάτων όσο και των σχολικών εγχειριδίων του μαθήματος το οποίο θα διδάσκουν αποκλειστικά Θεολόγοι απόφοιτοι των Πανεπιστημιακών Σχολών της χώρας ή ισότιμων του εξωτερικού.

Τα ζητήματα της πίστης και η κατήχηση δεν μπορούν να αποτελούν μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Αντίθετα επιβάλλεται να αποτελούν μέρος της οι Θρησκείες και το Θρησκευτικό φαινόμενο ως φαινόμενο του πολιτισμού και ιδιοσυστατικό των κοινωνιών.

• Το Θρησκευτικό μάθημα στην Α/βάθμια & Β/βάθμια εκπαίδευση, απαλλαγμένο από τον ως τώρα κατηχητικό του ρόλο, είναι σε θέση να συμβάλλει στην διαμόρφωση ηθικού και αξιακού κώδικα, να δώσει απαντήσεις στις πνευματικές αναζητήσεις των νέων αλλά και να βοηθήσει στην γνώση, την κατανόηση και την αποδοχή του διαφορετικού και την περιφρούρηση της πνευματικής ταυτότητας όλων μέσα σε μια πλουραλιστική κοινωνία ανθρώπων και όχι πιστών ή απίστων, Χριστιανών ή αλλοθρήσκων.

• Δεν νοείται κανενός είδους Προσευχή και υποχρεωτικός Εκκλησιασμός τόσο στην Εκπαίδευση όσο και στο Στράτευμα. Παρόλα αυτά θα πρέπει να εξασφαλίζεται η ελεύθερη άσκηση των Θρησκευτικών καθηκόντων των στρατευμένων.

• Τα θρησκευτικά σύμβολα έχουν θέση στις σχολικές αίθουσες ως μέρος της διδασκαλίας και μόνον.

• Όλες οι υποθέσεις των Θρησκευμάτων και των Εκκλησιών, εκτός από αυτές που προαναφέραμε και αφορούν στην Παιδεία και τις Διεθνείς Σχέσεις, πρέπει να ενταχθούν στο Υπουργείο Εσωτερικών και να αντιμετωπίζονται ισότιμα.

Δεν νοείται την σήμερον ημέρα Θρησκεύματα ή Ομολογίες ή Εκκλησίες με ρίζες αιώνων στην ελληνική κοινωνία (π.χ. Καθολική Εκκλησία της Ελλάδος) να ανήκουν στο Υπουργείο Εξωτερικών ως ξένα Θρησκεύματα.

Ελένη Λιντζαροπούλου

1ο Συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς - Παρακολουθήστε τις εργασίες από την WEB TV

Παρακολουθήστε τις εργασίες του 1ου Συνεδρίου ΖΩΝΤΑΝΑ ΕΔΩ. Το ιστολόγιο αναμεταδίδει αλλά και στηρίζει την Δημοκρατική Αριστερά.

Στον πυρήνα των ανανεωτικών ιδεών μας, βρίσκεται ο δημοκρατικός σοσιαλισμός, ο αριστερός ευρωπαϊσμός, η μεταρρυθμιστική στρατηγική, ο οικολογικός πολιτισμός.

Η ΔΗΜΑΡ έχει στόχο να αναδειχθεί ως κόμμα ευθύνης για την κοινωνία, με προτάσεις και εναλλακτικό λόγο, να αμφισβητήσει το παραδοσιακό κομματικό σύστημα και το πρότυπο άσκησης και διαχείρισης της πολιτικής. Απευθύνεται και θέλει να εκφράσει πολίτες που δεν ελπίζουν ότι ένα πρωί θα ξυπνήσουν και ο κόσμος θα έχει γίνει όπως τον ονειρεύτηκαν, αλλά που διαθέτουν την αισιοδοξία της βούλησης και την επιλογή να αγωνιστούν για να αλλάξουν τα πράγματα.

Είμαστε σήμερα εδώ, μετά από δύο μήνες προσυνεδριακής πορείας του κόμματός μας. Είχαμε την ευκαιρία να παρουσιάσουμε στην ελληνική κοινωνία το κόμμα μας, όχι σαν άλλο ένα κόμμα της αριστεράς, αλλά ως ένα άλλο κόμμα της αριστεράς, καθώς και τις εναλλακτικές μας προτάσεις για τη διέξοδο από την κρίση.

Από την ομιλία του Προέδρου της Δημ Αρ, Φώτη Κουβέλη.


ΥΓ: Ελπίζω να δουλέψει, γιατί μιλώ κι εγώ στο συνέδριο...