Στο καλοκαίρι που φεύγει...

Αφήνοντας πίσω τους μια λεπτή γραμμή ερημίας…

...


Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα
είδα το βράδυ αυτό.
Kάποια χρυσή, λεπτότατη
στους δρόμους ευωδιά.
Kαι στην καρδιά
αιφνίδια καλοσύνη.
Στα χέρια το παλτό,
στ' ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη.
Hλεκτρισμένη από φιλήματα
θα 'λεγες την ατμόσφαιρα.
H σκέψις, τα ποιήματα,
βάρος περιττό.

Έχω κάτι σπασμένα φτερά.
Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε
το καλοκαίρι αυτό.
Για ποιαν ανέλπιστη χαρά,
για ποιες αγάπες,
για ποιο ταξίδι ονειρευτό.


Κώστας Καρυωτάκης


[Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα]

Πώς καταντήσατε έτσι τη χώρα μου άθλιοι;;;

.

Ναι!

Σ’ εσάς μιλάω…

Σ’ εσάς που κυβερνάτε.

Σ’ εσάς που αδιαφορείτε.

Σ’ εσάς που προσπαθείτε μάταια να συμψηφίσετε τις ευθύνες.

Ναι!

Σ’ εσάς…

πολίτες και πολιτικοί

παπάδες και λαϊκοί

εκπαιδευτικοί και γονείς

καλλιτέχνες και κοινό

συγγραφείς και αναγνώστες

άνδρες και γυναίκες

Στους πολιτικούς της υποκρισίας

Στους μητροπολίτες της κοσμικότητας

Στους δημοσιογράφους της διαπλοκής

Στους επιστήμονες της αμάθειας

Στους νομικούς της παρανομίας

Στους συνδικαλιστές του συμβιβασμού

Σ’ εσάς που κακοποιείτε τον τόπο.

Ασελγείτε στη μνήμη.

Αγνοείτε την γνώση.

Απαξιώνετε την Αλήθεια.

Καίτε ανθρώπους στο βωμό του κέρδους.

Καθηλώνετε ανάπηρους στις γωνίες της επαιτείας.

Εκβιάζετε τους ανήμπορους.

Υποδουλώνετε τα παιδιά σας στις ορέξεις των ισχυρών.

Βασανίζετε τα ζώα.

Ναι σ’ εσάς μιλάω… που σιωπάτε και κάνετε ότι βλέπετε αλλού.

Ελένη Λ.

Μάνη... Περίπατος στο φως και το σκοτάδι.

Στην ευλογία της σιωπής...

με τα βαριά σύννεφα που έφεραν βροχή

τα εκρηκτικά χρώματα του δειλινού

το φως που διυλίζει την πέτρα

τα άγρυπνα ξημερώματα

τη θολή ανταύγεια των ρεμβασμών

εκεί βασίλεψες ψυχή μου...

Χαρά και ίσκιος, οι τρεις γλυκύτατοι επισκέπτες:

Ο αξιότιμος νεαρός Κανέλος

και τα κορίτσια της τελευταίας μέρας...

Η πανέμορφη ποδηλάτισσα...

.

...στο γλάρο που αγαπά την ποδηλάτισσα

O μικρός περίπατός της στην ομορφιά,
ας χρωματίζει διάφανα τις μέρες έστω και εδώ.

Το δρόμο πλάι στη θάλασσα

περπάτησα που 'κανε κάθε

μέρα η ποδηλάτισσα.

Βρήκα τα φρούτα που 'χε
στο πανέρι της, το δαχτυλίδι
που 'πεσε απ' το χέρι της.

Βρήκα το κουδουνάκι και το
σάλι της, τις ρόδες,
το τιμόνι, το πεντάλι της.

Βρήκα τη ζώνη της, βρήκα σε
μιαν άκρη, μια πέτρα διάφανη
που 'μοιαζε με δάκρυ.

Τα μάζεψα ένα ένα και τα
κράτησα κι έλεγα πού 'ναι
πού 'ναι η ποδηλάτισσα.

Την είδα να περνά πάνω
απ' τα κύματα, την άλλη μέρα
πάνω από τα μνήματα.

Την τρίτη νύχτωσ' έχασα
τ' αχνάρια της, στους ουρανούς
άναψαν τα φανάρια της.

Ποίηση Οδυσσέας Ελύτης



Ο πίνακας είναι του Γιώργου Σταθόπουλου