Τι να πω… είμαι μια ευτυχισμένη μαμά, ενός 26χρονου γιου.
Και μια 48χρονη κόρη μια χειριστικής μητέρας.
Είναι δύσκολο να ξεμπερδέψει κανείς τις δύο αυτές ιδιότητες, όμως για μένα εξαρχής στόχος ήταν να μην μιμηθώ, σε σημεία που δεν ενέκρινα, την μαμά μου. Έτσι απέρριψα τους κλασικούς ευνουχισμούς που συνηθίζουμε οι μάνες προς τα αγόρια μας (και τα κορίτσια ενίοτε) και μεγάλωσα το παιδί μου έχοντας συναίσθηση της προσωρινότητάς μου. «Μνήμη θανάτου» το λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας του Χριστού (και όχι του κόσμου που συγκεντρώνουν περιουσίες και εξουσίες λες και θα ζήσουν αιώνια).
Σε καλό μου βγήκε. Έμαθε από νωρίς να ζει, με την διακριτική μου παρουσία, μόνος.
Επίσης απέρριψα ως στάση ζωής το «αλάθητο». Η μανούλα δεν ήταν τέλεια. Έκανε διαρκώς φανερά τα λάθη και τον κωλοχαρακτήρα της… διότι το πρότυπο της τέλειας μαμάς που δεν της βγαίνει καμία άλλη γυναίκα… που φτιάχνει την άψογη σπανακόπιτα, φροντίζει το άψογο σπίτι και όλη την οικογένεια, κάνει καριέρα στην τέλεια δουλειά χωρίς να λέει κιχ και χωρίς να κουράζεται, μου την σπάει τρελά και κατά την γνώμη μου υποσκάπτει το μέλλον των αρσενικών παιδιών, βάζοντας φουρνέλο στα θεμέλια της δικής τους ζωής και των σχέσεών τους με τις γυναίκες οι οποίες θα τους φαίνονται ατελείς. Στις κόρες δεν ξέρω τι αντίκτυπο έχει, δεν μπορώ να γενικεύσω εύκολα σε αυτό τον τομέα, εμένα πάντως μου έβγαλε μια οργή απίστευτη η οποία σχετικά πρόσφατα έχει κοπάσει.
Προσπάθησα λοιπόν να χτίσω σχέσεις αγάπης με το γιο μου και σεβασμού και όχι ελέγχου και υπερπροστασίας. Κυρίως όμως να δείξω ότι είμαι κι εγώ φθαρτή και ατελής.
Δεν ξέρω αν τα κατάφερα. Πολλές φορές φοβάμαι μήπως η προσπάθεια μου αυτή, επειδή ελαχιστοποίησε τις συγκρούσεις, είχε το αντίθετο αποτέλεσμα. Διότι τα παιδιά θέλουν να έχουν και κάτι να γκρεμίσουν για να μπορέσουν να ανασυνθέσουν τα γονικά τους πρότυπα. Και στον γιο μου, νιώθω, δεν άφησα τέτοια περιθώρια… πολύ γρήγορα με υπερασπιζόταν αντί να με αρνείται.
Μεγάλο ρόλο σε αυτή μου την αδυναμία έπαιξε το ότι μέχρι πολύ πρόσφατα ήμουν μια καταπιεσμένη κόρη και αν το θέλετε ένα παιδί με… παρατεταμένη εφηβεία. Γι αυτό μίλησα για μπέρδεμα των ιδιοτήτων.
Δεν ξέρω…
Ο γονιός νομίζω πεθαίνει με την αγωνία και την αμφιβολία αν τα έκανε όλα καλά στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών του.
Το βέβαιο είναι ότι, συνήθως, είχε καλές προθέσεις…
Και όπως λέγαν οι παππούδες μας…
«Όταν θα κάνεις παιδιά θα καταλάβεις.»
Η γονική μας ιδιότητα εξηγεί τις συμπεριφορές των γονιών μας, τις κατανοεί, εγκρίνει τα θετικά, απορρίπτει τα αρνητικά, μαθαίνει από τα λάθη τους και πορεύεται χτίζοντας πάνω στα θεμέλια που επιλέγει ανάλογα με τον χαρακτήρα και τις συνθήκες, κατά το «αμαρτίες γονέων…», αν τις γνωρίσουμε και μάθουμε από αυτές.
Ελένη Λ.
ΥΓ. Φυσικά δεν ήμουν μόνη στην ανατροφή του γιου μου. Το ότι υπήρχε σε αυτόν τον τομέα «κοινή εξωτερική πολιτική» με τον άντρα μου και κοινό αξιακό σύστημα, με βοήθησε να αποφύγω εγώ τα λάθη που πίστευα ότι δεν έπρεπε να κάνω. Οι μητέρες επισταμένως πρέπει να αφήνουμε χώρο και στον πατέρα να υπάρξει... θέλει δεν θέλει, μπορεί δεν μπορεί. Η πατρότητα είναι δώρο των γυναικών προς τους άνδρες και ... εκεί οι πιο πολλές από μας κάνουμε τα μεγάλα λάθη. Διότι μια γυναίκα που θεωρεί μόνο τον εαυτό της ικανό να αντεπεξέλθει στην γονική ιδιότητα... τότε ευνουχίζει και τον πατέρα του παιδιού της και το ίδιο της το παιδί.
ΥΓ2. Κοινώς... κυρίες μου ας μην ζούμε μόνο μέσα από την ιδιότητα της μάνας αλλά ΚΑΙ με την ιδιότητα της μάνας... αλλιώς δεν θα έχουμε ζωή όταν φύγουν τα παιδιά από το σπίτι εκτός και αν ονειρευόμαστε να γίνουμε κρεμάστρες των υποχρεώσεών τους για να αισθανόμαστε χρήσιμες και απαραίτητες.
