Διώνη Ανδρίκου - Κτηνίατρος

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

Ιστορία μου αμαρτία μου… ή όταν ο ΣΚΑΪ ανακάλυπτε την πυρίτιδα.

Όρκο έπαιρνα αδέρφια μου αλήτες πουλιά ότι δεν θα ασχοληθώ με το θέμα 1821…

Αλλά πάντα πατάω τους όρκους μου… αυτό πληρώνω μια ζωή.

Λοιπόν με εξέπληξε ο λαός μας.

Τι φιλομάθεια καλέ είναι αυτή;

Τα μηχανάκια της AGB τρελάθηκαν… που λέει ο λόγος.

Ακόμη και η θεία Σμαράγδα στο Κρυονέρι γι αυτό μιλούσε. Αμ, ο Νίκος ο φούρναρης… αυτό που το πάτε; Κι ο Βαγγελάρας ο τυρέμπορος. Κι η Κυρά Ξένη η μοδίστρα;

Όλοι.

Ακόμη και κάτι μορφωμένα παιδιά… κι αυτά γι αυτό μιλούσαν. Αυτά βέβαια τα δικαιολογώ… Πήγαν σχολείο πολύ και νομίζουν ότι έμαθαν γράμματα οπότε… θεωρούν υποχρέωσή τους να έχουν γνώμη και ιδέα για όλα.

Ειδικά από τότε που διέρρευσε μια φήμη, που μετά διαψεύστηκε, ότι ο Γέρος του Μοριά ήταν τελικά Γριά. Βούκινα βγάλανε. Πήρανε μια χαρά… Ούτε αστείο δεν μπορεί να κάνει ένας δημοσιογράφος. Έτοιμοι οι χάνοι για το τηγάνι.

Α, ρε συν-Έλληνες. Α, ρε Καραγκιόζηδες αμαθείς, ημιμαθείς και μορφωμένοι.

Με την καμπούρα σας ακόμη να στάζει ξυλιές.

Α, ρε κακομοίρηδες.

Από πότε βρε ο ΣΚΑΪ ανακάλυψε την πυρίτιδα;

Μήπως δεν ξέραμε ή δεν διαβάζαμε τόσα χρόνια στα βιβλία όλα αυτά που σήμερα μας τα παρουσιάζουν για νέα οι φτιασιδωμένες πόρνες της τηλοψίας;

Δεν ξέραμε για τους αφορισμούς της Εκκλησίας, για τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, για το Κρυφό Σχολειό, για την Αρβανιτιά που πολέμησε στην επανάσταση, για τον εμφύλιο, για τους καλαμαράδες, για τον βρομόστομο και ερωτύλο Καραΐσκο;

Για τον Ανδρούτσο και τον Γκούρα; Για τον χαρακτήρα του Γέρου; Για την τοκογλυφία του Μακρυγιάννη; Για τόσα και τόσα…

Τα διαβάζαμε στα βιβλία… στα ΒΙ ΒΛΙ Α.

Και τότε, σαν παιδιά, εντυπωσιαζόμασταν, θυμώναμε, πικραινόμασταν ή θαυμάζαμε. Ανάλογα το γεγονός ή το πρόσωπο.

Διαβάζαμε Ιστορία. Και η Ιστορία είναι επιστήμη και το τι είναι Ιστορία και αυτό είναι κομμάτι της επιστήμης… και το τι έχει επίδραση στο ιστορικό γίγνεσθαι μελετάται και καθορίζεται από πολλούς παράγοντες και συνομολογούν σε αυτό πολλοί επιστημονικοί κλάδοι.

Φυσικά είναι και θα παραμένει Ιστορία το μαρτυρημένο ξεχωριστό γεγονός αλλά και εκείνο που έχει ρόλο και σπουδαιότητα στον ρουν μιας αλυσίδας γεγονότων.

Διαβάζαμε επίσης και βιογραφίες και ιστορικά παραλειπόμενα… ΔΙΑ ΒΑ ΖΑ ΜΕ.

Τώρα ανοίγουμε το στόμα και καταπίνουμε αμάσητη τροφή και μάλιστα μπαγιάτικη.

Την τροφή που μας σερβίρει όποιος ισχυρίζεται ότι είναι πρεσβευτής ΟΛΗΣ της αλήθειας.

Ο ΣΚΑΪ, εν προκειμένω, ο οποίος φιλοδοξεί ανά καιρούς να περάσει για σοβαρό κανάλι… και καλά κάνει διότι... ως γνωστόν «Είναι πολλά τα λεφτά Άρη.»… ο ΣΚΑΪ λοιπόν είναι ένας από αυτούς τους «πρεσβευτές».

Επίσης ισχυρίζεται ανά καιρούς ότι κάνει και εκπαιδευτική τηλεόραση… πολλοί εδώ που τα λέμε το ισχυρίζονται. Καλά κάνουν κι αυτοί.

Στην πραγματικότητα, πέρα από τις λοιπές προθέσεις τους που όποιος δεν τις κατάλαβε δεν θα τις καταλάβει επειδή θα τις πω τώρα εγώ, δεν εξάπτουν την φιλομάθεια και την επιθυμία για γνώση όπως επιβάλλεται να κάνει η εκπαίδευση, αλλά την περιέργεια.

Η Ιστορία μπορεί να έχει πολλές αμαρτίες ως επιστήμη αλλά δεν αποτελεί και δεν μπορεί να αποτελεί ένα επισημοποιημένο κουτσομπολιό ή ένα αναχρονιστικό ρεπορτάζ.

Η γνώση της ελευθερώνει από τα δεσμά του παρελθόντος. Αν δεν το κάνει αυτό τότε απλά είναι άλλη μια ευκαιρία για άλλοθι… εθνικά ή επαγγελματικά.

Κυρίως όμως όποιος καταπιάνεται στα ΜΜΕ με θέματα που αφορούν στην Ιστορία και την ιστορική γνώση, δεν δικαιούται να μιλά σαν να έχει κάνει πρωτογενή έρευνα και σαν να μας φέρνει σε επαφή και να μας κάνει κοινωνούς του καινούριου.

Φυσικά και μέσα από αυτές τις εκλαϊκευμένες εκπομπές κάποιοι μαθαίνουν, δεν θα ασχοληθώ πιο πολύ για το τι μαθαίνουν και το αν είναι σωστά αυτά που μαθαίνουν, ας το ψάξουν οι ίδιοι και μακάρι οι εκπομπές αυτές να αποτελέσουν αφορμή για διάβασμα.

Αυτό που με ενοχλεί και δεν ανέχομαι είναι να μας αντιμετωπίζουν ως ηλίθιους και να μας αποκοιμίζουν ισχυριζόμενοι ότι αυτή είναι ΟΛΗ η Ιστορία και δεν έχει άλλο.

Διότι γελοιωδέστερο για έναν λαό δεν υπάρχει από το να αντιπαθεί την ιστορική γνώση και να έχει στις τελευταίες του προτιμήσεις την ιστορία ως μάθημα, αλλά να γίνεται σάλος όταν τα φώτα στραφούν στο «ιστορικό» βρακί ή στην ιστορική απογύμνωση και αποκαθήλωση μιας προσωπικότητας.

Αδέρφια μου αλήτες πουλιά…

Ο Καραϊσκάκης, για παράδειγμα, δεν είναι ήρωας γιατί είχε δίπλα του την ερωμένη του την Ζαφείρα ντυμένη στα αντρικά να πολεμάει με θάρρος και να τον φροντίζει… Είναι ήρωας γιατί πολέμησε για την Ελευθερία αυτής της χώρας.

Τα υπόλοιπα αποτελούν στοιχείο της ζωής του που εγώ προσωπικά αγαπώ αλλά αυτό το στοιχείο της ζωής του δεν τον κάνει λιγότερο ή περισσότερο ηρωική μορφή.

Τιμούμε τους γνώριμους και αφανείς ήρωες, όχι μόνο του 1821, όχι για τον χαρακτήρα ή τις προτιμήσεις τους –χωρίς να τα υποτιμούμε και αυτά – αλλά για τον ρόλο που έπαιξαν στις μεγάλες στιγμές αυτού του τόπου.

Μαθαίνουμε τα γεγονότα και τις σκοτεινές σελίδες της Ιστορίας όχι για να κρυφογελάσουμε ή να ικανοποιηθούμε χαιρέκακα αλλά για να μην επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος…

Για τα σωστά πάλι… είμαι βέβαιη ότι δύσκολα επαναλαμβάνονται. Το έχει αποδείξει και αυτό η Ιστορία.

Αυτά και … πολλά είπα.


Οι πίνακες είναι του Νίκου Εγγονόπουλου


Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

Έφυγε ο ζωγράφος Γιώργος Πέρρος.



Γνώρισα τον ζωγράφο Γιώργο Πέρρο μέσα από την δουλειά του αλλά και από τα λόγια και τα αφιερώματα που έκανε σ’ αυτόν τον εραστή της ομορφιάς ο ποιητής, φίλος και συντοπίτης του Φαίδων Θεοφίλου.
Μου άρεσε η ζωγραφική του Γιώργου Πέρρου… αυτά τα κόκκινά του, οι χώροι του, η είσοδος της πραγματικότητας σε άλλη διάσταση… με κέρδισαν αμέσως.


Τα έργα του με συνεπήραν σε τέτοιο βαθμό που ένιωσα να μου είναι ανάγκη το κοίταγμά τους. Νόμισα ξάφνου πως δεν παρατηρώ τους πίνακες αλλά είμαι μέρος τους. Σαν να άνοιξε ξαφνικά η μυστική δίοδος των επιδράσεων που αλλοιώνει την οπτική μας προς την πραγματικότητα και τον κόσμο. Σαν το φως να βρήκε τις πραγματικές διαστάσεις του και τα χρώματα να γέννησαν αισθήματα που δεν εκφράζονται προσωρινά μα μας κρατούν «εξαρτημένους» της ομορφιάς για πάντα.

Κάθε φορά που φτωχαίνει αυτός ο τόπος από την αναχώρηση των δημιουργών για τις υπερκόσμιες ομορφιές, πλουτίζουμε σε γνώση για το έργο τους. Έτσι είναι ο κόσμος μας δυστυχώς… ποδοπατά την ψυχή των καλλιτεχνών κι έρχεται κατόπιν να τους δαφνοστεφανώσει νεκρούς.


Δεν έπραξε έτσι με τον Γιώργο Πέρρο ο Φαίδων Θεοφίλου. Μας προίκισε, εκτός των άλλων, με μια θαυμάσια αναφορά στο έργο του ζωγράφου η οποία αναρτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2009 στο ιστολόγιο με τις επιλογές του ποιητή από το χώρο της τέχνης «Τα Θήτα της Θάλασσας», καθώς και μία παλαιότερη συνομιλία-συνέντευξη όπου Μιλούν για τη ζωγραφική ο Γιώργος Πέρρος και ο Φαίδων Θεοφίλου.

Σήμερα που ο φίλος μας πενθεί κι εμείς οι γύρω του διδικτυακοί φίλοι σιωπούμε αμήχανοι, αισθάνομαι ότι το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να μοιραστώ μαζί σας εκείνη την παλιά ανάρτηση για τον Γιώργο Πέρρο.
Τα σημερινά λόγια του Φαίδωνα προς τον φίλο του Γιώργο δεν τολμώ να τα αντιγράψω εδώ… σας παραπέμπω στο ιστολόγιο «Ο Θεός στο Καφενείο…» όσοι από σας θέλετε να τα διαβάσετε.


Tης ομορφιάς και του ονείρου...

Μικρή αναφορά του Φαίδωνα Θεοφίλου στο ζωγράφο Γιώργο Πέρρο.



Ο Γιώργος Πέρρος
είναι ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της σύγχρονης εικαστικής παράδοσης της Λέσβου,
με δυναμική καλλιτεχνική παρουσία, όχι μόνο στη Λέσβο
αλλά και στον ευρύτερο ελληνικό και ευρωπαϊκό χώρο.




Το έργο του, βρίσκεται σε μόνιμο διάλογο με την μοναδική αισθητική και τον ερωτισμό της Λεσβιακής Φύσης, που μαζί με τον ψυχισμό του ζωγράφου, τροφοδοτεί τις εμπνεύσεις του.

Το «όνειρο», ως στοιχείο υπερρεαλισμού συχνά ενσωματώνεται στην οπτική του Λέσβιου καλλιτέχνη δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για ένα «ατένισμα», ίδιο με αυτό που κάνει ο άνθρωπος όταν κοιτάζει τον ουρανό, προσδοκώντας να ανοίξει και να φανούν τα μυστικά του.


Κι αλλιώς: Τηρώντας τις επιφάνειες των έργων του, έχω την αίσθηση ότι φτιάχτηκαν για να κρύψουν κάτι, σαν τον γυμνό καρπό που βρίσκεται κάτω από τη φλούδα...
Ο έρωτας, είτε σαν θεματικό στοιχείο είτε σαν αίσθηση που διατρέχει τους πίνακές του, προσδίδει στους πίνακές του μια διαχρονική νεότητα, ίδια με αυτή των χρωμάτων του.
Ο προσανατολισμός τής Τέχνης του στην ίδια πορεία με τα λόγια της Σαπφούς:
«Την ομορφιά διακόνησα.
Τί ποιο μεγάλο θα μπορούσα;»



Ο Μάνος Χατζιδάκις για την παράδοση...

Ο Μάνος Χατζιδάκις για την παράδοση...
Ένα κείμενο επίκαιρο, αντίδοτο στην βλακεία που διεκδικεί εύσημα πατριωτισμού... με ένα "κλικ" στην εικόνα διαβάστε το...

Μάθε πόσο μετράει η υπογραφή σου...