Διώνη Ανδρίκου - Κτηνίατρος

Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

«Η Νεκροφάνεια του πέους», το πρόσφατο βιβλίο του ποιητή και πεζογράφου Φαίδωνα Θεοφίλου, στα πέντε καλύτερα βιβλία του 2010.


Την λίστα με τις επιλογές των αναγνωστών – επισκεπτών του για τα πέντε καλύτερα βιβλία του 2010, ανακοίνωσε το δίκτυο πολιτιστικής ενημέρωσης και δημιουργίας Acidart.gr.

Ανάμεσά τους και το βιβλίο του Φαίδωνα Θεοφίλου, Η Νεκροφάνεια του πέους, εκδόσεις Αλεξάνδρεια.

Η επιλογή των επισκεπτών-αναγνωστών για τα καλύτερα βιβλία του 2010 στο Acidart.gr, έρχεται να επιβεβαιώσει την πρόταση μου για το έτος που μας πέρασε αλλά και την άποψή μου ότι η αληθινή λογοτεχνία βρίσκει τελικά τον δρόμο προς τους αναγνώστες όσα εμπόδια κι αν συναντά από τα διαβρωμένα και θολά κυκλώματα και από την διαρκή προβολή των υποπροϊόντων που βαφτίζονται «βιβλία λογοτεχνίας» και έχουν κατακλύσει την αγορά. 
Τα  βιβλία που ψήφισαν οι αναγνώστες για την κατηγορία Ελληνική Λογοτεχνία είναι:
  • Φαίδων Θεοφίλου, Η Νεκροφάνεια του πέους, εκδόσεις Αλεξάνδρεια
  • Χρήστος Οικονόμου, Κάτι θα γίνει, θα δεις, Εκδόσεις Πόλις.
  • Λένα Διβάνη, Ένα Πεινασμένο Στόμα, Εκδόσεις Καστανιώτη
  • Γιάννης Μακριδάκης, Λαγού Μαλλί, Εκδόσεις Εστία
  • Θεόδωρος Γρηγοριάδης, Ο παλαιστής και ο δερβίσης, Εκδόσεις Πατάκη
 Η κατάταξη των βιβλίων είναι τυχαία. 

Διαβάζοντας την Νεκροφάνεια του πέους…

Από το περιοδικό «Κ» Κριτικής Λογοτεχνίας & Τεχνών

Γράφει η Ελένη Λιντζαροπούλου


Ο αρρενωπός λόγος του Φαίδωνα Θεοφίλου είναι το κλειδί που μας οδηγεί στην αποκάλυψη της ανδρικής ευαισθησίας. Η συνάντηση με αυτή την όψη της ανδρικής ψυχοσύνθεσης αποτελεί μια από τις σπάνιες στιγμές της ελληνικής πεζογραφίας. Στη Νεκροφάνεια του πέους, ο συγγραφέας ξεδιπλώνει μέσα από την ποιητική απόσταξη του λόγου του και την φαινομενική απλότητα μα και απόλυτη καθαρότητα των υλικών του, εκείνα τα στοιχεία που κάνουν τους άνδρες γοητευτικά ακαταμάχητους μα και τις γυναίκες απόλυτα θηλυκές, την τρυφερότητα και την γενναιοδωρία.


Το βιβλίο χαρακτηρίζεται από το στοιχείο της έκπληξης. Οι ανατροπές  που μας αναμένουν στις σελίδες του μεγάλες, απρόσμενες συχνά, ανατροπές που συναγωνίζονται σε ένταση την ίδια την πραγματικότητα. Τίποτα σε αυτό το βιβλίο δεν ακολουθεί την πεπατημένη αλλά και τίποτα δεν είναι άγνωστο και πρωτοφανές, εκτός ίσως από την ίδια την Νεκροφάνεια του πέους που, με τους ισχυρούς συμβολισμούς της, έρχεται να επαναφέρει την ζωή σε μια κοινωνία που δεν ήξερε πόσο άχρωμη και απαθής ήταν. Για άλλη μια φορά, ο φαλλός γίνεται αιτία ζωντάνιας και συνοχής της κοινωνίας, για άλλη μια φορά, εξαιτίας του, οι άνθρωποι ξεπερνούν τις αποστάσεις, τις συμβάσεις και τις υποκρισίες, για άλλη μια φορά, λόγω του φαλλού, ελπίζουν και ζουν.


Οι άνδρες που γεννιούνται από την πένα του Φαίδωνα Θεοφίλου δεν είναι «όπως θα έπρεπε να είναι», ούτε όπως «ονειρευόμαστε να είναι»… είναι απλά, «αυτοί που είναι». Αυτό είναι που κάνει το βιβλίο εξαιρετικά ενδιαφέρον. Μέσα από φανταστικές ή και πραγματικές στιγμές της ζωής, ξετυλίγονται οι αντιδράσεις των ανθρώπων, η εξουσία της μοίρας, το αναπότρεπτο και το μαγικό.


Οι γυναίκες του βιβλίου δεν αδικούνται από τον συγγραφέα. Αντίθετα, αποτελούν το επίκεντρο και την αιτία. Αυτές βιώνουν το θαύμα και συνιστούν την γενεσιουργό αιτία του. Ποιες είναι όμως «αυτές»; Είναι όλες οι γυναίκες.  Συμπονετικές και αδίστακτες, δημιουργικές και γενναιόδωρες… Γυναίκες που η ζωή τις ελέησε με την αγάπη και τον πόνο, για αυτό και κρατούν στα χέρια τους τη γνώση. Οι πράξεις τους, απατηλά μικρές, τις αναδεικνύουν πρωταγωνίστριες της αλήθειας που λέγεται: ζωή.


Οι χαρακτήρες δεν είναι ηρωικοί, ακόμη και όταν πράττουν έτσι, είναι ανθρώπινοι. Δεν είναι ρόλοι, είναι πρόσωπα παρά την κινηματογραφική διήγηση που διέπει σχεδόν ολόκληρο το βιβλίο.


Η Νεκροφάνεια του πέους, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί: «Ντοκιμαντέρ της ανθρώπινης πραγματικότητας, ιδωμένο μέσα από το φακό της αρσενικής ευαισθησίας». Όμως αξίζει να διαβαστεί ως μια βαθειά κατάδυση στον ανθρώπινο ψυχισμό, στις ανάγκες και τα θέλω, στις απρόσμενες και αναμενόμενες πράξεις που η ιστορία δεν καταγράφει και η ζωή δεν αγνοεί. 


Το βιβλίο έχει το χάρισμα της αναγνωστικής πληρότητας αφού διπλά στην ζωντάνια κα την αμεσότητα της πεζογραφίας αναδύεται η χάρη και οι αβρές αποχρώσεις της ποίησης. Ο Θεοφίλου, ως κατ’ εξοχήν ποιητής, για άλλη μια φορά επιλέγει την πρόζα για να χρωματίσει τους ορίζοντες πέρα από τα όρια των λέξεων, εκείνους των αισθημάτων και των αισθήσεων. 
Ε. Λ.  

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα του βιβλίου: 

Ο Φαίδων Θεοφίλου γεννήθηκε στη Μυτιλήνη. Σπούδασε κοινωνικές επιστήμες και εργάστηκε στον τομέα της πολιτικής αεροπορίας ως στέλεχος ευρωπαϊκής αεροπορικής εταιρείας. Ποιητής και πεζογράφος, ζει τον μισό χρόνο στον Άλιμο Αττικής και τον άλλο μισό στη Μήθυμνα της Λέσβου. Αρθρογραφεί μόνιμα στον επαρχιακό και περιστασιακά στον αθηναϊκό τύπο. Ιδρυτικό μέλος του Ελληνοαυστριακού Πολιτιστικού και Επιμορφωτικού Ινστιτούτου και του Θουκυδίδειου Κέντρου Επιστημών. Έγραψε 4 ποιητικά, 5 πεζογραφικά βιβλία και μια ιστορική διαδρομή, τα περισσότερα από τα οποία εκδόθηκαν στα γερμανικά, πολωνικά, βουλγάρικα και τσέχικα. Αποσπάσματα από τα βιβλία του φιλοξενούνται σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες.

Το ποιητικό και πεζογραφικό έργο του Φαίδωνα Θεοφίλου περιλαμβάνει: 

 Ποίηση 

  • «Επίμονο Θεώρημα», Εκδόσεις Θουκυδίδης, 1986.
  •   «Νυχτερινή Συμφωνία», 1988. Βραβείο Λιλής Ιακωβίδη της Ε.Ε.Λ. για ανέκδοτο ποιητικό έργο.
  •  «Ο Μικρός Ελληνικός – Τρεις Λόγοι», Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Γ΄ έκδοση, 1996.
  •  «Εγκώμιον Θέρους», ομαδικό έργο, Έκδοση Νομαρχίας Λέσβου, 2005.
  •  «Ελληνική νύχτα», Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2005.
  •  «Η Λειτουργία της Μήθυμνας», Γ' έκδοση, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2008.


Πεζογραφία

  •  «Το Δαχτυλίδι το Ήλιου», Διηγήματα, Εκδόσεις Μικρή Εγνατία, Γ΄έκδοση, 1982 Βραβείο της Ε.Ε.Λ. για το καλύτερο βιβλίο της χρονιάς στο είδος του.
  •  «Νοστάνθη», Διηγήματα, Εκδόσεις Νικολαϊδης, 1986, Βραβείο Μενέλαου Λουντέμη.
  •  «Ο Θεός στο καφενείο» Διηγήματα-επιλογή, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 1995
  •  «Επταφωνίας Αναγνώσματα» Συλλογικό, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 1998
  •  «Ο Τρόφιμος» Μυθιστόρημα, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια το 2001.
  •  «Η Μήθυμνα στο Φως της Ιστορίας» Ιστορικός περίπατος, Εκδόσεις ΕΝΤΕΛΕΧΕΙΑ 2010
  •  «Η Νεκροφάνεια του πέους» Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2010.


Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

Εθελοντισμός ή Δεθελοντισμός τελικά;


Τελικά μήπως είναι πρόβλημα αν παίρνουμε πολύ σοβαρά τον εαυτό μας; 

Γενικώς δεν είμαι σοβαρή με την τρέχουσα έννοια, ούτε και παίρνω πολύ σοβαρά τον εαυτό μου. Μ’ αρέσει ν’ αποδομώ πράγματα και καταστάσεις, αυτοσαρκάζομαι και σαρκάζω την σοβαρότητα την οποία αποδίδουν οι άνθρωποι στον εαυτό τους… Στόχος μου; Μα να μην θυμώσω μαζί τους οριστικά. Περιττό να πω ότι αν συμβεί αυτό το… οριστικά, δεν υπάρχει επιστροφή.

Και να εξηγήσω τι εννοώ και με ποια αφορμή γράφω...  

Οργανώνεις μία εκδήλωση ας πούμε… Έχεις να νταραβεριστείς με αυτούς που εργάζονται για το καλύτερο αποτέλεσμα, με αυτούς που είναι καλεσμένοι, με τους προεξάρχοντες και με τους «εθελοντές»…
Να πω εδώ ότι υπήρξα 30 χρόνια εθελόντρια, το ξέρω το πακετάκι και γι αυτό συχνά πυκνά βάζω εισαγωγικά στη λέξη.

Εγώ, ως άνθρωπος που εσχάτως εργάζεται στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, απευθύνομαι μόνο σε φιλότιμους και ικανούς συναδέλφους για να συνδράμουν σε τέτοιες περιπτώσεις. Τα κλασσικά δημοσιοϋπαλληλικά πρόσωπα δεν μου κάνουν και, ευτυχώς είμαι τυχερή, δεν συναναστρέφομαι στον στενό κύκλο δουλειάς τέτοια. Έτσι λοιπόν έχω λυμένα πολλά θέματα εξαρχής…  Τα λάθη που κάνω εγώ καλύπτονται από τους άλλους και τούμπλαλιν, τους καλεσμένους τους νταραβερίζομαι… διότι … «I have it», που λένε σε απλά Ελληνικά… τις συμπεριφορές της εξουσίας τις ξέρω, και ως συμπολίτευση και ως αντιπολίτευση, και προσέχω να μην αιφνιδιαστώ και αιφνιδιάσω… και όλα καλά ώσπου… έρχεται η ώρα για τους «εθελοντές»…

Εκεί αρχίζουν τα τσάμικα.

Όλοι είναι ευχαριστημένοι αλλά οι «εθελοντές» ποτέ. Αυτοί που υποτίθεται είναι οι «δικοί σου» άνθρωποι, που λειτουργούν με την αμέριστη –όχι προσωπική αλλά του φορέα που εργάζεσαι– συμπαράσταση, δεν είναι ευχαριστημένοι ποτέ. Είναι οι μόνοι που γκρινιάζουν, για την θέση τους, για το πρωτόκολλο, για το με κοίταξες δεν με κοίταξες… Αυτοί που υποτίθεται προσφέρονται ανιδιοτελώς, σου βγάζουν την ψυχή και σε βασανίζουν μέχρις εσχάτων διότι προσφέρονται λέει και εσύ τους οφείλεις τρεις κωλλοτούμπες και όχι δύο που ήθελες να κάνεις.
Διότι, για να μην παρεξηγηθώ, εσύ τον τιμάς τον εθελοντή, έχεις πρόθεση να κάνεις κωλλοτούμπες ακόμη και στον «εθελοντή»… Αυτό που δεν θέλεις είναι να τις απαιτεί… Διότι, τι στο διάολο εθελοντής είναι τότε;

Παίρνει τόσο σοβαρά τον εαυτό του που σε δυσκολεύει στην δουλειά σου, είναι γεμάτος γκρίνια, τίποτα δεν τον ικανοποιεί, θέλει και ν’ αναφέρεις το όνομά του περισσότερες φορές από όλων ως επιβράβευση στον εθελοντισμό του… σου πρήζει το συκώτι κι εσύ, ενώ θέλεις να του πεις: «Βρε αδερφέ, ήρθες που ήρθες, μην μου το βγάζεις από την μύτη…», λες, «Κυρίες και κύριοι, σας ευχαριστούμε που ανταποκριθήκατε στο κάλεσμά μας.», και τον ευχαριστείς διπλά μπας και πάψει να γκρινιάζει ο «εθελοντής» και σε αφήσει να κάνεις την δουλειά σου.

Γιατί τα λέω όλα αυτά;

Διότι η κατάσταση αυτής της χώρας συνδέεται με την συνείδηση των εθελοντών… συνδέεται απολύτως.
Τα έχουμε δει…
Μπαίνει κάποιος σε χώρους εθελοντικής προσφοράς για να ανταλλάξει αργότερα την ιδιότητά του αυτή με μια θέση αιρετού ή μια έμμισθη θέση στο δημόσιο…
Αξιώνει μοριοδότηση για τον εθελοντισμό του… Αξιώνει «κάθισμα μπροστινό», επιβράβευση, πλακέτα, χιλιοευχαριστίες… και, αν έχουν παρέλθει τα χρόνια του,  αξιώνει με τέτοια αγένεια τον σεβασμό, που σε αφήνει άφωνο… γιατί αν απαντήσεις θα σε πει και αυθάδη.

Η λύση; Ή από νωρίς θα διαπαιδαγωγούνται οι πολίτες αυτής της χώρας να προσφέρουν εθελοντικά ως ένδειξη αγάπης για τον τόπο τους ή περνάμε στον δεθελοντιμό … από όλες τις απόψεις. Σου απαγορεύω κύριέ μου να προσφέρεις αν αναμένεις ανταλλάγματα… Θέλεις έλα, θέλεις μην έρθεις… ο εθελοντισμός είναι ψυχική και κοινωνική ανάγκη, δεν είναι μέσο αναρρίχησης.
Τουλάχιστον θα μετρηθούμε να δούμε ποιοι είμαστε.


Καλύτερα να κάνω μόνη μου αυτό που έχω να κάνω, παρά να μου ψήσεις το ψάρι στα χείλια… καλέ μου «εθελοντή».
Θα μου κοστίσει λιγότερο και σε χρόνο και σε ψυχή και κάποιες φορές σε χρήμα αν ζω με την υπέροχη… απουσία σου.  


Από το ιστολόγιο 1η Πάροδος Νεφέλης  



Ο Μάνος Χατζιδάκις για την παράδοση...

Ο Μάνος Χατζιδάκις για την παράδοση...
Ένα κείμενο επίκαιρο, αντίδοτο στην βλακεία που διεκδικεί εύσημα πατριωτισμού... με ένα "κλικ" στην εικόνα διαβάστε το...

Μάθε πόσο μετράει η υπογραφή σου...